Halina Nowak szła uliczkami małego miasteczka pod Krakowem, żeby odebrać wnuczkę ze szkoły. Jej twarz promieniała radością, a obcasy głośno stukały po chodniku, jak za dawnych lat młodości, gdy życie wydawało się niekończącą się melodią. Dziś był wyjątkowy dzień wreszcie stała się właścicielką własnego mieszkania. Była to przestronna kawalerka w nowym bloku, o której marzyła od lat. Prawie dwa lata oszczędzała każdy grosz. Sprzedaż starego domu na wsi dała tylko połowę potrzebnej sumy, resztę dołożyła córka, Ewa, ale Halina przysięgła sobie, iż odda jej każdą złotówkę. Siedemdziesięcioletniej wdowie wystarczała połowa emerytki, a młodym córce i zięciowi pieniądze były bardziej potrzebne, przecież mieli przed sobą całe życie.
W szatni szkoły czekała już wnuczka, Zosia, uczennica drugiej klasy z warkoczykami. Dziewczynka rzuciła się babci w ramiona i razem ruszyły do domu, rozmawiając o błahostkach. Ośmioletnia Zosia była światłem w życiu Haliny, jej największym skarbem. Ewa urodziła ją późno, prawie w czterdziestce, i wtedy poprosiła matkę o pomoc. Halina nie chciała opuszczać rodzinnego domu na wsi, gdzie każdy kąt przypominał o przeszłości, ale dla córki i wnuczki poświęciła wszystko. Przeprowadziła się bliżej, zajęła się Zosią odbierała ją ze szkoły, pilnowała do wieczora, aż rodzice wrócą z pracy, a potem wracała do swojego małego, przytulnego mieszkanka. Mieszkanie zapisano na Ewę tak, na wszelki wypadek, bo starszych ludzi łatwo oszukać, a życie bywa nieprzewidywalne. Halina nie protestowała: myślała, iż to tylko formalność.
Babciu nagle przerwała jej Zosia, patrząc wielkimi oczami mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu spokojnej starości.
Halina zastygła, jakby oblano ją lodowatą wodą.
Do jakiego domu, kochanie? powtórzyła, czując, jak zimno przeszywa ją do szpiku kości.
No, tam, gdzie mieszkają starzy ludzie. Mama mówiła tacie, iż będzie ci tam dobrze, nie będziesz się nudzić Zosia mówiła cicho, ale każde słowo uderzało jak młot.
Ale ja nie chcę tam iść! Wolałabym pojechać do sanatorium, odpocząć odparła Halina, a głos jej zadrżał. W głowie wirowały myśli. Nie mogła uwierzyć, iż słyszy to od dziecka.
Babciu, tylko nie mów mamie, iż ci powiedziałam szepnęła Zosia, tuląc się do niej. Podsłuchałam, jak rozmawiali w nocy. Mama mówiła, iż już się umówiła z jakąś panią, ale zabiorą cię dopiero, jak trochę podrosnę.
Nie powiem, moja złotko obiecała Halina, otwierając drzwi mieszkania. Głos jej drżał, nogi się uginały. Coś mi niedobrze, kręci mi się w głowie. Poleżę chwilę, a ty się przebierz, dobrze?
Runęła na kanapę, czując, jak serce wali w piersi, a przed oczami wiruje wszystko. Te słowa, wypowiedziane dziecięcym głosem, rozerwały jej świat na strzępy. To była prawda okrutna, bezlitosna prawda, której dziecko nie mogło wymyślić. Trzy miesiące później Halina spakowała rzeczy i wróciła na wieś. Teraz wynajmuje tam pokój, oszczędza na swój własny domek, żeby mieć choć trochę bezpieczeństwa. Wspierają ją dawne przyjaciółki i dalsza rodzina, ale w sercu pozostała pustka i ból.
Niektórzy potępiają ją, szepczą za plecami: Sama sobie winna, powinna była porozmawiać z córką, wszystko wyjaśnić. Ale Halina wie swoje.
Dziecko by tego nie wymyśliło mówi stanowczo, patrząc w pustkę. Zachowanie Ewy mówi samo za siebie. choćby nie zadzwoniła, nie spytała, dlaczego wyjechałam.
Widocznie córka wszystko zrozumiała, ale milczy. A Halina czeka. Czeka na telefon, na wyjaśnienia, na choćby jedno słowo, ale sama nie wybiera numeru duma i uraza skuły ją jak kajdany. Nie czuje się winna, ale serce pęka z powodu tej ciszy, zdrady, która przyszła od najbliższych. Każdego dnia zadaje sobie pytanie: czy to wszystko, co zostało z jej miłości i poświęcenia? Czy jej starość skazana jest na samotność i zapomnienie?
