Beze mnie sobie nie poradzisz! Niczego nie potrafisz! krzyczał mój mąż, zamaszyście pakując swoje koszule do wielkiej torby.
A jednak poradziłam sobie. Nie rozpadłam się. Może gdybym dała sobie czas na rozmyślania o tym, jak przeżyć z dwójką dzieci, to może wymyśliłabym same czarne scenariusze i choćby wybaczyłabym zdradę. Ale nie było na to czasu musiałam zaprowadzić córki do przedszkola i biec do pracy. Mąż wrócił do domu dopiero pół godziny temu zadowolony z siebie, zakochany na nowo, pełen pewności, iż przede mną świat się skończy.
Zapięłam płaszcz i rzucałam krótkie polecenia:
Ola, pomóż Mani zapiąć kurtkę i dopilnuj w przedszkolu, żeby zjadła śniadanie. Pani się skarżyła, iż znowu grymasi.
Wojtek, proszę, zabierz od razu wszystkie swoje rzeczy. Nie rób scen. I zostaw klucz do mieszkania w skrzynce pocztowej. Cześć.
Ola przyszła na świat pół godziny przed Manią i zawsze była ta starsza. Teraz mają po cztery lata. Obie są samodzielne, każda ma własny charakter. Ola po prostu zje nielubianą owsiankę, bo tak trzeba, a Mania ostro wyrazi swój sprzeciw: Tam są grudki, tego nie tknę.
Dobrze, iż przedszkole jest tuż za rogiem zaledwie dziesięć minut spacerem. Dziewczynki paplają, odganiając od moich myśli trudniejsze sprawy. W pracy znów nie ma czasu w rozmyślania grafik lekarski mam zapełniony od rana do wieczora, po południu jeszcze wizyty domowe. Dopiero wieczorem, widząc w przedpokoju puste wieszaki po kurtkach męża, dotarło do mnie, iż od dzisiaj jestem sama. Ale przecież nie w moim stylu jest się załamywać wszystko ma wyglądać normalnie, lub choćby lepiej niż dotąd. Można siedzieć i płakać, a można też usiąść, pomyśleć i poszukać sposobu oraz choć trochę pozytywów. Na początek kolacja. Trzeba ją przygotować.
Co się adekwatnie zmieniło? rozważałam, krojąc ogórki do sałatki. Odszedł mąż. Co robił? Co teraz spadnie na moje barki? Nic z czym sobie nie dam rady. Wystarczy lekko zmienić plan dnia. Dam radę. Będzie dobrze. A potem będzie jeszcze lepiej. Nie chcę już więcej tracić czasu w myśli gdzie on, czy znów z kochanką. Lepiej być samą trudniej, ale spokojniej. Przeczytałam kolejny rozdział Przygód Plastusia, pocałowałam śpiące córki i przebiegłam do łazienki pralka skończyła prać, trzeba było rozwiesić pranie.
Wieczorem zrobiłam sobie herbatę z melisą, poukładałam myśli, zaplanowałam następny dzień. Moje dziewczynki są do siebie podobne jak dwie krople wody bliźniaczki. Dwie to może trudniej niż jedno, ale nigdy tak nie myślałam. Byłam zdumiona, gdy inni mi współczuli.
U nas wszystko dobrze, odpowiadałam nikt nie ledwie zipie. Daję sobie radę.
Czajnik zagotował wodę. Zaparzyłam herbatę z melisą, zapaliłam lampkę nad stołem. Za oknem plucha: śnieg z deszczem, ale w domu ciepło i spokojnie, tyka tylko zegar…
Nagle zadzwonił dzwonek. Byłam zdziwiona widząc na progu sąsiadkę starsza pani, do której nie czułam sympatii. Samotna emerytka, rankiem wyprowadzała swoją niezbyt urodziwą suczkę na spacer. Zawsze witała się chłodno, z podciągniętymi ustami. Kilka razy widziałam tę suczkę przy śmietniku: chuda, zaniedbana, patrzyła smutno na śmieci. Widać, iż starsza pani przygarnęła ją z litości. Nikogo do niej nie przychodziło. Tylko sklep i spacery z psem.
Przepraszam, iż przeszkadzam, szepnęła starsza pani, okryta grubym wełnianym szalem. Widziałam dziś, iż mąż pakował rzeczy do samochodu. Zostawił was?
Proszę nie wtrącać się w nie swoje sprawy, odpowiedziałam ostro.
Pański mąż to nie moje zmartwienie. Chcę tylko powiedzieć, iż gdyby potrzebowała pani pomocy, wie pani, gdzie mnie szukać. Z dziewczynkami posiedzieć, czy co trzeba.
Wejdzie pani, zaprosiłam ją, nalewając herbatę do dwóch filiżanek. Jak się pani nazywa? spytałam. Na stół postawiłam koszyczek z kruchymi ciasteczkami: Proszę się poczęstować.
Jestem Genowefa Kwiatkowska. Panią znam Tatiana. A więc, Pani Taniu, powiedziała łamiąc ciasteczko nie narzucam się, po prostu wiem, jak to jest zostać samemu. Proszę pamiętać pomogę. I nie za pieniądze. Po prostu. Dla mnie to będzie przyjemność.
Genowefa napiła się herbaty, skinęła głową i dodała:
Bardzo dobra. To melisa, prawda? Mam jej sporo na działce lubię sadzić różne zioła. Przyjedźcie w lecie do mnie odpocząć, miejsca wystarczy. Mam tam jabłonkę, niesamowicie słodkie jabłka…
Patrzyłam na panią Genowefę i zastanawiałam się, dlaczego wydawała mi się niesympatyczna. Czy dlatego, iż nie uśmiechała się na pokaz, nie pytała, czy sobie radzę z bliźniaczkami? Nie próbowała wejść z butami w moją prywatność jak inni, tylko zawsze mijała mnie w milczeniu? A ja uznałam ją za wyniosłą i zimną. Teraz nie zadaje pytań o męża, nie rozdrapuje starych ran po prostu proponuje pomoc.
Spojrzałam na sąsiadkę zupełnie inaczej: zadbana, nowe kapcie, włosy ciasno upięte, sukienka z koronkowym kołnierzykiem. Ładnie pachnie, jakieś delikatne perfumy.
Słuchałam jej opowieści o działce, jabłoniach, małej gorącej bani, o jeziorze, na którym całe lato mieszkają kaczki, i czułam, jak ze mnie schodzi napięcie, a w sercu robi się cieplej.
Wszystko to mam przed oczami, choć minęło już pięć lat. Pamiętam, jak mąż szarpał się i wrzeszczał: Beze mnie zginiesz! Nic nie umiesz!
A wszystko to już daleko za mną.
Genowefa Kwiatkowska z wprawą kroi jabłka, rozkłada je na cieście i wsadza blachę do nagrzanego piekarnika. Sałatki już stoją na stole, pieczeń pyrka na kuchence. Dzisiaj u naszej ukochanej sąsiadki urodziny. Sierpień w pełni. Drzwi i okna przytulnego letniskowego domku szeroko otwarte. Zapach szarlotki wypełnia całą kuchnię.
Ile razy mnie ratowała! myślę, patrząc na rumianą z gorąca starszą panią.
Co bym bez niej zrobiła? Dziewczynki nie odstępują babci Gieni na krok. A przecież mogła wtedy zamknąć drzwi, nie wpuścić mnie, odwrócić się plecami. Moje córki mają już dziewięć lat chodzą do szkoły. Każde lato spędzają tu nad jeziorem, z przyjaciółmi i ukochaną babcią. Bliską, życzliwą, dobrą…
Idę nazbierać więcej jabłek, ugotujemy kompot, wołam i z koszykiem wybiegam do ogrodu.
Pod jabłonią, w cieniu, leży suczka Alka. Kto by pomyślał, iż ta niepozorna psina spod śmietnika, którą Genowefa uratowała, wyrośnie na tak pięknego labradora?
Wszystko to kwestia miłości. Tylko ona nas ratuje, myślę i podaję Alce w dłoni kruche ciasteczko…
