Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, aż trudno mi to wymazać z głowy Wszystko wydarzyło się na Nowym Świecie, w samym centrum Warszawy, gdzie sklepy błyszczą, torebki kosztują tyle co miesięczna pensja, a ludzie są tak zajęci i zapatrzeni w siebie, iż rzadko patrzą pod nogi, nie mówiąc już o kimś z dołu. Przy jednym z kawiarnianych ogródków stał wypasiony czarny Mercedes klasy S, a jego właściciel, typ spod znaku istotny pan, rozmawiał przez telefon tak głośno, iż zagłuszał stukot filiżanek.
I nagle, dosłownie w jednej chwili, zrobiło się totalne zamieszanie. Mały chłopiec, może pięcioletni, brudny jak nie wiem co, wyskoczył z wiadrem, które ledwo udźwignął i bez zastanowienia chlusnął całą partię brudnej wody wprost na ten samochód! Błoto poleciało na szyby, drzwi, wszystko. Ludzie aż wstrzymali oddech, niektórzy od razu wyciągnęli telefony i zaczęli nagrywać. Bogacz obrócił się na pięcie i wrzasnął na cały głos: CO TY WYMYŚLIŁEŚ?! Chłopiec tylko zaciśniętymi rękami trzymał puste wiadro, patrzył na niego z drżącą wargą, ale wzroku nie spuszczał. W końcu powiedział cicho, ale tak, iż wszyscy zamilkli: Zostawił pan samochód na mojej mamie.
Nawet szum tramwaju gdzieś znikł nagle. Facet z Mercedesa aż zamrugał, jakby czegoś nie zrozumiał. Ale co ty mówisz?, wydusił.
Chłopiec tylko wyciągnął rękę w stronę krawężnika. Wszyscy skierowali tam telefony. Pod kołem rozjechane były świeże kwiaty, a pod oponą utknęła damska torebka, jedno ucho już rozerwane. Ludzie zaczęli szeptać podniesionymi głosami. Kierowca cofnął się krok, zbladł w sekundę. Ja nie zauważyłem, próbował się tłumaczyć.
Malec miał już łamiący się głos. Ona tu sprzedawała kwiaty. I nagle twarz tego bogacza totalnie się zmieniła. Przyklęknął przy kole i zaczął ostrożnie wyciągać zgniecione kwiaty. I wtedy między szprychami zauważył bransoletkę. Zamarł, wyjął ją ostrożnie i spojrzał na nią, jakby zobaczył ducha. Nie Zosia? wyszeptał niemal bez tchu.
Chłopiec już miał łzy w oczach. Zna pan moją mamę? Zanim zdążył odpowiedzieć, w Mercedesie powolutku uchyliły się tylne drzwi. Rozległ się cichutki kobiecy głos: Patryk?
I wtedy wszyscy chłopiec, bogacz i choćby gapie z telefonami całkiem zapomnieli oddychać.
