Chrzęst złamanej gałęzi pod butem choćby nie dotarł do świadomości Wani – w jednej chwili cały świat stanął na głowie i rozbłysnął przed jego oczami wielobarwnym kalejdoskopem, by po sekundzie rozsypać się na tysiące jaskrawych gwiazdek, które na nowo zlepiły się w jeden bolesny punkt powyżej łokcia jego lewej ręki. – Aj… – Wania chwycił się za kontuzjowaną rękę i wył z bólu. – Wania! – jego przyjaciółka Sasza od razu podbiegła, upadła przed nim na kolana i zapytała: – Boli? – No, pewnie! Jakbyś nie wiedziała! – wycedził, marszcząc się z bólu. Sasza wyciągnęła rękę, dotknęła delikatnie jego ramienia. – Zostaw! – warknął, błyskając oczami. – Boli! Nie dotykaj mnie! Wani było podwójnie przykro – po pierwsze, ręka na pewno złamana, czeka go miesiąc z gipsem i szyderstwa kolegów, a po drugie – sam się wpakował na to drzewo, żeby popisać się przed Saszą sprawnością, a teraz jeszcze ona go żałuje! Wstał, przytrzymując zwisającą bezwładnie rękę, i ruszył w stronę szpitala. – Wania, nie martw się! – biegła za nim Sasza, próbując go pocieszyć. – Wszystko będzie dobrze, Wania! Wszystko będzie dobrze! – Daj mi spokój – zatrzymał się, spojrzał na nią z pogardą i splunął na chodnik. – Jak ma być dobrze? Rękę złamałem, rozumiesz?! Idź do domu! I odszedł, zostawiając ją samą, powtarzającą cicho: – Wszystko będzie dobrze, Wania… *** – Panie Iwanie, jeżeli w ciągu doby nie zobaczymy przelewu, będziemy bardzo rozczarowani. A tak przy okazji: na jutro zapowiadają gołoledź, lepiej uważać za kółkiem, bo wie pan… różne wypadki chodzą po ludziach. Wszystkiego dobrego. Głos ucichł. Iwan cisnął telefon na bok i z głową w dłoniach opadł na oparcie fotela. – Skąd ja wezmę te pieniądze? Przecież ten przelew miał być dopiero za miesiąc… Chwycił znów aparat i wykręcił numer. – Pani Olgo, możemy dzisiaj przelać partnerom z holdingu pieniądze za sprzęt? – Ale… panie Iwanie… – Możemy czy nie?! – Tak, ale wtedy rozjedzie się cały harmonogram… – To niech się rozjeżdża! Przelejcie pieniądze dziś. Iwan wyłączył rozmowę i uderzył pięścią w fotel. – Cholerni krwiopijcy… Coś niespodziewanie i miękko dotknęło jego ramienia – podskoczył. – Saszko, prosiłem, żebyś nie przeszkadzała w pracy! Prosiłem?! Żona Aleksandra przytuliła się do niego, pogłaskała po włosach. – Wania, tylko się nie denerwuj, dobrze? Wszystko będzie dobrze. – Daj mi już spokój z tym twoim „wszystko będzie dobrze”! Jak mnie jutro zabiją, to też będzie dobrze?! Wyskoczył z fotela, odsunął ją od siebie. – Co robiłaś? Rosół gotowałaś? To idź i gotuj, nie denerwuj mnie! Żona westchnęła, odchodząc z gabinetu. Na progu szeptała jeszcze trzy słowa… *** – Wiesz… leżę teraz i wspominam całe nasze życie… Staruszek patrzył zamglonym wzrokiem na postarzałą żonę. Jej twarz pochłonęły zmarszczki, ramiona się przygarbiły. Nie puszczając jego dłoni, poprawiła kroplówkę i uśmiechnęła się smutno. – Gdy tylko wpadałem w kłopoty, ocierałem się o śmierć, spotykały mnie straszne rzeczy… zawsze przychodziłaś i mówiłaś to samo. choćby nie wiesz, jak mnie to wkurzało. Chciałem cię czasem udusić za tę naiwność… – próbował się uśmiechnąć, ale dopadł go kaszel. Kiedy wrócił oddech, kontynuował: – Łamałem sobie ręce i nogi, grożono mi śmiercią, traciłem wszystko, miałem takie koszmary, iż niewielu by się pozbierało. A ty przez całe życie powtarzałaś: „Wszystko będzie dobrze”. I nigdy nie skłamałaś. Skąd ty wszystko wiedziałaś? – Och, Wania… ja sama siebie tak pocieszałam. Zawsze cię kochałam nad życie. Ty byłeś moim życiem. Jak cierpiałeś, ja płakałam; ile ja nocy nie przespałam… A w myślach tylko: „Niechby się waliło, byle żył, to wszystko będzie dobrze”. Staruszek ścisnął jej dłoń. – A ja się jeszcze na ciebie złościłem… Ty mi wybacz, Saszko. Eh… całe życie z tobą, a jakby o tobie nie myślał… Głupi ja… Staruszka otarła łzę i pochyliła się nad nim. – Wania, nie martw się… Przyłożyła głowę do jego bezwładnej piersi, głaskała chłodniejącą dłoń i szeptała: – Wszystko JUŻ było dobrze, Wanieczku. Wszystko JUŻ było dobrze… Wszystko będzie dobrze – czyli o złamanej ręce, przegranych bitwach i o tym, jak kochać całe życie, choćby wtedy, gdy świat wali się na głowę