Gdy mój sąsiad zapukał do drzwi o dziesiątej wieczorem, trzymał w dłoni obcy klucz.

Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło. Byłam sama w kuchni, zmywałam naczynia taki typowy, długi dzień, kiedy człowiek marzy już tylko o świętym spokoju. I nagle, około dziesiątej wieczorem, słyszę pukanie do drzwi. Otwieram, a tam stoi mój sąsiad Tomek, wiesz, ten z czwartego piętra. W ręku trzyma jakiś obcy klucz i patrzy na mnie z takim dziwnym wyrazem twarzy.

To nie jest przypadkiem twój klucz? pyta.

Patrzę na ten klucz wygląda identycznie, jak mój! Ale mówię mu, iż nie, bo przecież swój mam tutaj ze sobą. Pokazuję mu, a on się marszczy i mówi:

To czemu ten klucz otwiera twoje drzwi?

Na początku myślałam, iż żartuje, ale był zupełnie serio.

Jak to otwiera? pytam.

Pół godziny temu zaczyna Tomek widziałem, jak jakaś kobieta wchodzi do twojego mieszkania. Myślałem, iż to ty, ale chwilę później zobaczyłem cię na balkonie.

W tym momencie dosłownie serce mi podeszło do gardła. Wiesz, mieszkam sama już dwa lata, od rozwodu uznałam, iż mam tego dosyć cudzych przyzwyczajeń, hałasów, obcych kluczy w moim domu.

Jak wyglądała? pytam Tomka.

Ciemne włosy, gdzieś koło czterdziestki, torebka na ramieniu.

Ciarki mnie przeszły, bo serio, nikt poza mną nie miał klucza do tego mieszkania. No, oprócz jednej osoby mojego byłego męża. Ale przecież dwa lata temu oddał mi klucz! Tak przynajmniej twierdził.

Jesteś pewien, iż weszła tu? dopytuję się.

Widziałem wszystko dokładnie mówi. Nacisnęła klamkę i weszła do środka.

Odwróciłam się powoli w stronę mieszkania. W środku była cisza. Taka zbyt idealna. Mówię do Tomka, żeby poczekał na korytarzu, ale on tylko kręci głową.

Nie zostawię cię samej rzuca i wchodzi ze mną.

Pomału weszliśmy do mieszkania wszystko wyglądało normalnie, światło w salonie jak zawsze, ale na stole coś się pojawiło. Moja szklanka. Pełna wody.

Stanęłam jak wryta.

Ja dzisiaj nie piłam wody szepczę.

Tomek podchodzi, dotyka szklanki.

Jeszcze ciepła mówi.

I nagle z korytarza cichy szelest. Jakby ktoś przesunął coś po podłodze. Oboje zamarliśmy.

Jest tu ktoś?! krzyknął Tomek.

Cisza.

Ruszył przodem, ja tuż za nim. Drzwi do sypialni lekko uchylone. Serce mi waliło jak młot. Tomek otworzył drzwi szeroko w pokoju było pusto. Ale szafa otwarta, rzeczy porozrzucane. A na łóżku coś niewielkiego koperta.

Podchodzę, biorę ją do ręki, a na niej tylko moje imię: Dorota.

Roztrzęsionymi rękami otwieram kopertę. W środku kartka. Jedno zdanie: Kiedy będziesz gotowa porozmawiać, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Rozpoznałam pismo. Mój były Andrzej.

Tomek patrzy na mnie:

On miał klucz?

Kręcę głową powoli.

Nie powinien mieć.

Usiadłam, próbując wszystko ogarnąć. Ostatni raz widziałam Andrzeja w sądzie. Spokojny, aż za bardzo. Powiedział wtedy: Przyjdzie dzień, iż jeszcze pogadamy. Myślałam, iż gada od rzeczy. Ale teraz ktoś wszedł do mojego domu. Siedział przy moim stole. Pił z mojej szklanki. Przeszukiwał moje rzeczy.

Tomek spojrzał na mnie poważnie.

To już przesada.

Wiem tylko tyle zdołałam powiedzieć.

I wtedy mnie tknęło. Podbiegłam do szafki przy drzwiach, gdzie zawsze trzymałam zapasowy klucz. Otwieram, a tam pusto. Nie było go.

I wtedy zrozumiałam. On nie zrobił kopii. Po prostu nigdy tego klucza nie oddał. A ja wierzyłam na słowo.

Tomek tylko westchnął:

Chyba czas zmienić zamek.

Spojrzałam raz jeszcze na tę kartkę. Podarłam ją na pół.

Nie powiedziałam chyba muszę zmienić coś więcej.