– I co, teraz będzie z nami mieszkał? – zapytał Irek żonę, patrząc na swojego syna…

I co, teraz będzie z nami mieszkał? zapytał Igor swoją żonę, patrząc na syna…

Weronika Kowalska weszła do domu i nie kryła zdziwienia, widząc syna. Darek już drugi rok mieszkał z żoną osobno spotykali się najwyżej raz na dwa tygodnie, i to tylko w weekendy. A tu, proszę, środek tygodnia.

Coś się stało? zamiast cześć zapytała Weronika.

Nie cieszysz się, iż mnie widzisz? próbował zażartować Darek, ale mina mamy wyraźnie wskazywała, iż humor dziś jej nie dopisuje. Wyszedłem od Kamilki.

Jak to wyszedłeś? weszła w temat Weronika, wyraźnie nie w nastroju na żarty.

Z charakteru była raczej twarda. Praca w poprawczaku dla nieletnich nie zostawia czasu w sentymenty i słodkie uśmieszki. Weronika nie była typem, do którego można wrócić po babskie ploteczki. Pokłóciliśmy się… wybąkał Darek, pokazując całą swoją postawą, iż tematu drążyć nie chce.

I co? Po każdej awanturze z żoną będziesz do mnie wracał? spojrzała mu prosto w oczy.

Rozwodzimy się! wypalił Darek.

Weronika nie odpuszczała, wzrokiem świdrowała syna, wyraźnie oczekując wyjaśnień. Zmęczona po pracy, najchętniej weszłaby pod prysznic, zjadła kolację z Igorzym i odpoczęła, ale przecież matka musi wysłuchać syna, choćby miał wygadywać głupoty. Westchnął, więc i rzekł:

Bo ona chce, żebym pomagał w domu. A ja już styrany po robocie wracam…

No i co, ręce Ci się złamią jak posprzątasz czy zmyjesz? nie miała dla niego litości.

Ona też tak powiedziała! Ale ja jej wyłożyłem, iż babka to ognisko domowe, więc domem się zajmuje.

Skąd ty te bzdury bierzesz? z irytacją spytała Weronika. O patriarchalnych przesądach nie chciała choćby słyszeć. Przeżyła z Igorem całe lata: razem chodzili do pracy, razem gotowali, razem dzieci wychowali. Nigdy nie dzieliła ról na babskie i chłopskie a tu nagle jej syn rozkwita jak kwiat polskiej tradycji z czasów pradziadka! Co on, mamutów się nacharował?! Teraz równość się ceni: oboje pracują, oboje sprzątają, oboje zarabiają złotówki.

Odpowiedz mi natychmiast! podniosła głos tak, iż niejednemu by się nogi ugięły. Gdzie ty się tego nasłuchałeś? Ty i Kamila oboje pracujecie! Dom to nie wojna o ochłapy, tylko miejsce, gdzie się współpracuje, a nie rozlicza.

W tym momencie do domu wkroczył Igor z siatkami pełnymi ziemniaków i cebuli.

Coś się wydarzyło? spytał z wyrazem twarzy, jakby przed nim stanął kurczak gigant na targu w Opolu.

Wszyscy pytają to samo pomyślał Darek, ale na głos odparł:

Rozwodzimy się z Kamilką.

I dobrze. Głupi jesteś. Igor rzucił krótko, i poszedł rozpakowywać zakupy w kuchni.

Igor, nasz syn to dureń podsumowała Weronika, streszczając mężowi całą aferę o podział obowiązków.

To on teraz będzie z nami mieszkał? Igor zwrócił się do żony, a potem przeniósł wzrok na Darka: Wiesz, synku, iż słowo małżonek pochodzi od współjarzmo? Jak para koni w jednym zaprzęgu ciągnie razem. Tabliczki z napisem ty zamiatasz, ja leżę nie ma! jeżeli jeden kombinuje, a drugi się narobi, to albo ten pierwszy padnie, albo wóz się rozpadnie.

Darek spuścił nos na kwintę, ale złość nie opuszczała go jeszcze tak całkiem. Liczył, iż rodzice go poprą, a tu niespodzianka. Rozmawiali o nim, jakby był szpinakiem w lodówce, a nie dorosłym synem. Igor wykładał warzywa, Weronika dokładała je na półki. Widać było, iż nie zamierzają z nim się cackać.

Darek patrzył na ich domowy spokój i nie rozumiał, jak to się dzieje, iż tacy sztywni poza domem, w środku są dla siebie jak króliczki z reklamy majonezu.

No co ty tu stoisz? Wracaj do Kamili! rzucił Igor. I nie pitol, kto komu powinien więcej. Trzeba się szanować i wspierać. My tu mamy swoje sprawy.

Darek wyszedł rozczarowany nie takiej gościnności się spodziewał. Za to nagle obróciła się jego uraza już nie był taki zły na Kamilę, i choćby dostrzegł swoją winę. Jedno zrozumiał na pewno: on też chce kiedyś mieć taką rodzinę, jak mama i tata Kowalscy.