Idę do młodej, oznajmiłem, mając 65 lat, gdy pakowałem walizkę. Wróciłem po godzinie w łzach.
Idę do młodej! powtórzyłem donośnie, wpychając do walizki moją ulubioną kratkę, która za nic nie chciała się tam zmieścić.
Powiedziałem to tonem, jakbym ogłaszał wyprawę na Marsa, groźnie i teatralnie, licząc na efekt bomby.
Ale bomba ani nie wybuchła, ani choćby nie zasyczała.
Żona, Danuta, stała przy desce do prasowania i na spokojnie prasowała moją, oczywiście odświętną, koszulę na guziki. Para syczała, zakłócając ciszę mieszkania.
Słyszę, Marianie, odpowiedziała powoli, nie podnosząc wzroku. Wziąłeś majtki z flanelą? Listopad, młoda ci nerek nie ogrzeje.
Zastygłem z jednym skarpetem w powietrzu. Liczyłem na talerze lecące przez pokój, płacz, błagania o zostanie albo groźby telefonu do dzieci.
Ale nie na pytanie o bieliznę.
Danusiu, kochanie, jakie majtki?! jęknąłem, czując jak twarz mi płonie. Mówię o miłości! Nowym życiu! O renesansie!
Na siłę wbiłem pled do walizki, przycisnąłem wieko całym ciężarem zatrzeszczało, jak moje własne stawy. Zamknęło się.
A ty o majtkach! Wszystko u ciebie takie praktyczne, przyziemne! łapałem oddech. A tam, u niej, latanie! Energia!
Ta twoja energia ma w ogóle imię? Danuta odłożyła koszulę na wieszak i podała mi ją. Czy tylko w telefonie Króliczek?
Ma na imię Jagoda! wypiąłem dumnie klatkę piersiową, odbierając od niej koszulę. To nie kobieta, to muza!
Parsknęła cicho. Wiedziała, iż jedyną poezją, jaką toleruję, są toasty na weselach.
Jagoda. No ładnie. Ile to twoja muza ma lat?
Dwadzieścia osiem! wypaliłem wyzywająco.
Danuta w końcu uniosła wzrok i przez dłuższą chwilę patrzyła na mnie, jak na wysłużoną szafę, której nagle odpadły drzwi.
Marianie, masz 65 lat. Ledwo możesz wstać z kanapy, masz dietę, bo wątroba nie służy. Co ty zrobisz z dwudziestoośmioletnią Jagodą? Poezje jej recytował będziesz?
To nie twoja sprawa! Będziemy podróżować! Spacery nocą! Życie! Ja jeszcze nie jeden taki pomysł mam!
Porwałem walizkę, rzucając się do drzwi stosunkowo ciężką. Strzyknęło mi w krzyżu, ale zacisnąłem zęby i nie dałem po sobie poznać.
Nie mogłem pokazać słabości. Przed żoną, a już szczególnie teraz.
Leków na ciśnienie nie zapomnij, Don Juanie seniorze, leżą w górnej szufladzie. I maść na stawy. rzuciła Danuta spokojnie.
Ja nie potrzebuję leków! zakłamałem, choć serce waliło jak głupie. Przy niej czuję się jak trzydziestolatek! Zostawiam ci mieszkanie, jestem fair!
Miły, klucze zostaw na półce i, proszę cię, śmieci wyrzuć po drodze.
To mnie dobiło. Zero dramatu, tylko wyrzuć śmieci.
Na sztywno podniesioną głową wyszedłem z mieszkania. Drzwi zamknęły się miękko, niegrzmiąco.
W klatce schodowej pachniało kotem i smażonymi ziemniakami. Walizka obciążała rękę, kręgosłup bolał, a telefon dygotał w kieszeni.
Pewnie to Jagoda, mój smsowy anioł.
Czekając na windę, wyciągnąłem komórkę. Serce mi zabiło szybciej. Wiadomość: Kochany, czekasz długo? Zarezerwowałam stolik! Ale jest sprawa.
Czytam: Muszę pilnie wysłać mamie 1500 zł na lekarstwa, nie mam limitu. Dasz radę przelać? Oddam przy spotkaniu!.
Zmarszczyłem brwi. Wczoraj błagała o 900 zł na taksówkę. Parę dni wcześniej 600 zł na internet. Tydzień temu dałem 3000 na kursy motywacji.
Winda podjechała. Wlazłem z walizą, nacisnąłem parter. W lustrze odbijał się siwy facet w czapce z zażenowaną miną.
Idę do młodej wyszeptałem znów, ale gdzieś wywietrzała cała odwaga.
Na dworze zimno. Mżawka, wiatr, liście po chodniku. Ruszyłem na przystanek Jagoda mieszka na obrzeżach miasta, w nowych blokach.
Siadłem na mokrej ławce pod wiatą i chciałem zrobić przelew. Palce skostniałe. Wszedłem w apkę banku.
Saldo: 1240 zł. Emerytura za tydzień.
Cholera mruknąłem.
Napisałem: Jagódko, na karcie mam mało, przywiozę cię gotówkę. Mam schowane.
Odpisała natychmiast: buźka przewracająca oczami. Potem: Marian, jak dziecko! Pożycz od kogoś! Mama chora! Gdybyś kochał, znalazłbyś sposób!.
Marian już nie Marek, nie kochanie. Ot, Marian, jak pies sąsiadki.
Coś mnie tknęło. Jeszcze nigdy nie rozmawialiśmy na wideo. Albo kamera zepsuta, albo zasięg kiepski. Za to zdjęcia modelka.
Postanowiłem zadzwonić, usłyszeć jej głos. Sygnał długi, potem rozłączyła.
Zaraz przyszło: Nie mogę gadać, płaczę!.
Siedziałem na przystanku, trzymając walizkę. Samochody pryskały wodą na chodnik.
Zimno już przenikało do szpiku. Plecy bolały, miałem dość.
Jagoda powiedziałem na głos, smakując to imię. Zabrzmiało jak plastik.
Telefon znów zawibrował. No co? Przelałeś? jeżeli nie, nie przyjeżdżaj. Nie potrzebuję faceta, który nie potrafi załatwić prostych spraw.
Literki się rozmazywały.
Przypomniałem sobie Danutę. Jak ostatnio, cicho, posmarowała mi plecy maścią, jak gotowała te nieszczęsne pulpety na parze, których nie cierpiałem ale jadłem, bo lekarz kazał.
Jak znajdowała moje skarpetki lepiej ode mnie.
Nie potrzebuję faceta
Wyobraziłem sobie, jak zamieszkałem u Jagody. Obcy zapach, inne reguły, żaden order. Nieustannie musiałbym płacić. Za wejście do młodości.
A jak mnie złapie znowu lumbago czy ona by mnie nacierała maścią? Czy wzruszy ramionami i zamknie w drugim pokoju?
Wstałem powoli, kolana zgrzytnęły. Nadjeżdżał autobus do nowych bloków, ale nie wsiadłem.
Pojechał, pszcząc mnie spalinami.
Stałem jeszcze chwilę, patrząc, jak znika za zakrętem. Odwróciłem się, podniosłem walizę i ruszyłem z powrotem. Do domu.
Droga dłużyła się strasznie. Winda nie działała klasyka. Targałem walizę na trzecie piętro po schodach.
Na każdym półpiętrze przystawałem, sapałem, ocierałem czoło. Serce waliło, ale od zadyszki, nie od miłości.
Pod drzwiami zatrzymałem się, stawiając walizkę. Zadzwoniłem. Cisza.
Zacząłem się gorączkowo zastanawiać zostawiła mnie? Zmieniła zamki? Klnąc w duchu, zadzwoniłem raz jeszcze.
Danuś! wychrypiałem. Otwórz!
Zapadł zamek, drzwi się uchyliły. Stała Danuta, spokojna, w szlafroku.
Wszedłem, przemoczony, brudny, czapkę miałem mokrą. Po policzkach płynęły mi łzy. Prawdziwe, gorzkie łzy na własną głupotę i śmieszność.
Ja zacząłem, głos mi pękł. Danusiu Tam autobus I pada I pomyślałem
Nie mogłem powiedzieć prawdy, iż cała ta Jagoda to ściema. Za bardzo by bolało.
Danuta rzuciła okiem na mnie, potem na walizę i westchnęła.
Wyrzuciłeś śmieci? spytała.
Zamulony spojrzałem na rękę. Nie było siatki. Zostawiłem na przystanku.
Zapomniałem szepnąłem.
Machnęła głową, przesunęła się w bok.
Wchodź, Romeo. Herbata stygnie. I ręce umyj, brudny cały jesteś.
Przeszedłem do przedpokoju, wciągnąłem walizkę. Znajomy zapach świeżego prania i odrobiny lekarstw uderzył mi do nosa.
Najlepszy zapach świata.
Zszedłem z butów, poszedłem do łazienki. W lustrze patrzył na mnie stary, zmęczony facet. Umyłem lodowatą wodą twarz, zmywając łzy.
W kuchni Danuta już nalewała mi herbatę do mojej wielkiej ulubionej filiżanki. Na stole leżały parowane pulpety.
Danuś powiedziałem cicho, siadając wybacz mi, starym głupcem jestem.
Jedz rzuciła krótko, nie patrząc na mnie. Stygnie.
Ale naprawdę Jaka Jagoda, jaka muza Bez ciebie bym nie przetrwał. choćby nie wiem, gdzie polisa leży
U góry, w segregatorze burknęła, siadając naprzeciwko. I błagam, nie zaczynaj tego spektaklu drugi raz. Po prostu wróciłeś i dobrze.
Parowany pulpet nagle wydał mi się lepszy niż kolacja w restauracji.
A ta Jagoda odważyłem się zaryzykować pali papierosy, wyobrażasz sobie? I przeklina.
Spojrzała na mnie znad okularów. Oczy jej błysnęły rozbawieniem.
No nie, prawdziwy dramat powiedziała poważnie. Tylko esteta jak ty, Marianie, mógłby to znieść.
No właśnie! poczułem ulgę. Powiedziałem jej: Pani Jagodo, twój język nie pasuje do wizerunku!. A ona
Machnąłem ręką.
Zrozumiałem, iż się myliłem. Pusto tam, wiesz? Pustka totalna.
Dobrze, iż pojąłeś to na przystanku, a nie w urzędzie stanu cywilnego.
Wyjęła z szafki maść, położyła na stole.
Pewnie krzyż boli po tej walizce?
Zarumieniłem się.
Trochę.
Zdejmij koszulę, posmaruję.
Zdjąłem ją posłusznie, krzywiąc się pod dotykiem jej znajomych, spracowanych dłoni. Piekło jak diabli, ale to było dobre pieczenie.
Danuś mruknąłem.
No?
Wiedziałaś, iż wrócę?
Pewnie.
Skąd?
Uderzyła mnie lekko w ramię, kończąc smarowanie.
Bo w walizce nie miałeś ani majtek, ani skarpetek, ani leków. Za to wepchałeś pled i moją starą futrzaną kurtkę, którą miałeś zanieść do pralni.
Zmartwiałem.
Futro??
Futro, kochany. Myślisz, iż nie widziałam rano, jak ją wciskałeś? Ty bez okularów ślepy jak kret.
Zastanowiłem się. Szedłem do nowego życia z cudzym futrem i pledem.
Nagle zacząłem się śmiać. Najpierw cicho, potem głośniej. Przeszło w kaszel i znów w śmiech.
Danuta patrzyła na mnie, ledwo wstrzymując uśmiech.
Stary pierniku rzuciła z przekąsem. Dobrze, domowy podróżniku, jedz pulpet. Jutro na działkę trzeba jechać, słoiki do piwnicy przenieść. Będzie i fitness, i ruch.
Pojedziemy, Danusiu, na pewno.
Telefon zawibrował znów. Jagoda: Jesteś? Mama umiera! Przelej choć tysiąc!
Twardo kliknąłem blokuj. Skasowałem czat. Telefon położyłem ekranem w dół.
Wiesz co, Danusiu, a może dajmy spokój tym słoikom? Może byśmy grilla zrobili? Ja zamarynuję mięso, jak lubisz z cebulką.
Unosiła brwi z zaskoczeniem nie dotykałem grilla od dziesięciu lat.
Grill? A twoja wątroba?
Niech ją gęś kopnie. Jedno życie mamy.
Wziąłem jej dłoń szorstką, znajomą i nieporadnie, ale serdecznie pocałowałem.
Dziękuję, iż otworzyłaś, Danuś.
Pociągnęła rękę, ale łagodnie.
Jedz, Don Juanie. Bo wystygnie.
Za oknem lało, gałęzie stukały w szybę, ale w kuchni było ciepło i jasno. Koszula wisiała na krześle, pachniało maścią i herbatą.
I żaden perfum nie był lepszy.
Patrzyłem na żonę i myślałem, iż dwadzieścia osiem lat to dużo. Ale tylko ona wie, iż mogę zapakować do walizki jej futro i i tak pozwoli mi wrócić.
Danusiu
Co znowu?
Futro do pralni zawiozę jutro. Obiecuję.
Dobrze, tylko rozpakuj walizkę i wystaw pled. Nogi mi marzną.
Kiwnąłem głową i z apetytem ugryzłem pulpet.
Życie toczy się dalej. I, do jasnej cholery, ono naprawdę nie jest wcale takie złe.
Zrozumiałem, iż choć czasem ślepo goni się za nowym życiem o wartości starego człowiek przekonuje się dopiero wtedy, gdy wróci do domu i ktoś poda mu herbatę. To dla mnie rodzina znaczy najwięcej.
