Krok 1: policz ludzi, a nie etaty
Najprościej przyjąć, iż każdy pracownik, także zatrudniony sezonowo, ma własną szafkę. Wspólne szafki „na zmianę” gwałtownie prowadzą do sporów o zaginione rzeczy i do kłopotów z kluczami. Liczbę miejsc trzeba więc planować na szczyt zatrudnienia, a nie na średnią z całego roku.Przy pracy zmianowej łatwo popełnić błąd i liczyć tylko osoby z jednej zmiany. Tymczasem przy przekazaniu zmiany w szatni bywają pracownicy obu zmian, a każdy z nich potrzebuje miejsca na swoje rzeczy.W naszym przykładzie zakład zatrudnia na stałe 40 osób, a w grudniu dochodzi 10 pracowników sezonowych. Szafek potrzeba zatem dla 50 osób, niezależnie od tego, ile z nich jest jednocześnie na zmianie.
Krok 2: zdecyduj, czy ubrania robocze trzeba oddzielić od prywatnych
To pytanie najbardziej wpływa na wynik. Tam, gdzie praca brudzi ubrania, odzież robocza nie powinna wisieć razem z prywatną. Przy niewielkim zabrudzeniu rozwiązaniem są szafki z pionową przegrodą wewnątrz komory. Przy pracach powodujących znaczne zabrudzenie albo przy szczególnych wymaganiach higienicznych, na przykład w produkcji żywności, potrzebne są osobne szatnie na odzież roboczą i prywatną. W biurze czy w czystych strefach magazynu zwykle wystarcza jedna skrytka na osobę, także w wersji dwupoziomowej, w której dwie skrytki mieszczą się jedna nad drugą.Przykładowo w sklepie K-ekspert można znaleźć metalowe szafki BHP od jednodrzwiowych do czterodrzwiowych, w tym wersje z przegrodą i dwupoziomowe. W zależności od modelu komory mają szerokość 300 lub 400 mm, a szafki wysokość 1800 lub 1940 mm i głębokość 500 mm.
Krok 3: przelicz to na metry ściany
Teraz wystarczy prosty rachunek. W naszym przykładzie przyjmujemy szafkę z przegrodą o komorze szerokości 400 mm dla jednej osoby. Dla 50 osób daje to 50 x 0,4 m, czyli 20 metrów szafek ustawionych w jednym rzędzie.Szafka dwupoziomowa o szerokości 300 mm ma dwie skrytki, jedną nad drugą, więc mieści rzeczy dwóch osób. Dla 50 osób potrzeba ich 25, czyli 25 x 0,3 m, a więc 7,5 metra. To niemal trzy razy mniej miejsca, ale bez rozdzielenia odzieży roboczej i prywatnej.W wielu zakładach dobrze sprawdza się połączenie obu rozwiązań: szafki z przegrodą dla pracowników produkcji i dwupoziomowe dla osób z czystych stref. Oprócz długości rzędu trzeba jeszcze zaplanować miejsce przed szafkami. Drzwi muszą otwierać się do końca, przejście musi mieć szerokość wymaganą przepisami BHP, a przy ławce dwie osoby powinny móc się swobodnie minąć. Warto też sprawdzić, czy nowy rząd szafek nie zasłoni grzejnika, okna ani kratki wentylacyjnej, bo w zimowej szatni ciepło i wentylacja są szczególnie potrzebne.
Co jeszcze zmienia się zimą?
- Wentylacja. Mokra kurtka w szczelnie zamkniętej szafce może nie wyschnąć do końca zmiany. Warto wybierać szafki z otworami wentylacyjnymi w drzwiach i nie upychać w nich więcej, niż mieści się swobodnie.
- Buty. Mata lub kratka przy wejściu do szatni ogranicza ilość błota i soli wnoszonych do środka. Mokre buty lepiej zostawiać na osobnej półce niż na dnie szafki z ubraniami.
- Nóżki. Zimą podłogę w szatni myje się częściej. Szafki na regulowanych nóżkach ułatwiają sprzątanie, a na nierównej posadzce można je wypoziomować, żeby drzwi dobrze się domykały.
- Klucze. Wiele szafek ma zamek cylindryczny z dwoma kluczami. Jeden dostaje pracownik, drugi przechowuje dział kadr lub osoba odpowiedzialna za szatnię. Prosta lista z numerem szafki i datą wydania klucza oszczędza kłopotów, gdy po sezonie część osób odchodzi. Zgubiony klucz nie oznacza wymiany szafki, bo w wielu modelach można wymienić sam zamek.
- Ławki. W ciasnych szatniach sprawdzają się ławki pod szafki, stałe lub wysuwane, które zajmują mniej miejsca niż osobne ławki.
Policz przed grudniem
Taki rachunek zajmuje kwadrans, a pozwala uniknąć sytuacji, w której nowi pracownicy przez pierwsze dni trzymają kurtki na krzesłach. Szatnia to jedno z pierwszych miejsc, które pracownik widzi rano w zakładzie, i warto, żeby zimą działała tak samo sprawnie jak latem.












