Jedyny syn zaskoczył nas swoim wyznaniem: postanowił się ożenić. Ma przecież dopiero 22 lata! Jednak z mężem postanowiliśmy się nie sprzeciwiać my sami też pobraliśmy się bardzo młodo. On miał wtedy zaledwie 22, ja ledwie skończyłam 19. Widocznie taka już nasza rodzinna tradycja. A przyszła synowa także przypadła nam do gustu Marzenka studiowała razem z naszym synem na tym samym wydziale. Gdy zorientowaliśmy się, iż sprawa przesądzona, zaczęliśmy planować wszystko, co związane ze ślubem. Postanowiliśmy, iż skoro Wiktor jest naszym jedynakiem, wypadałoby zorganizować mu porządną uroczystość.
Zgodnie z obyczajem, wybraliśmy się z mężem w odwiedziny do rodziców Marzenki, by poznać przyszłą synową bliżej. Wcześniej widzieliśmy ją tylko kilka razy, zawsze z naszym synem, kilka o niej wiedzieliśmy. Dziewczyna wspominała, iż mieszka z mamą w niewielkiej wiosce niedaleko Krakowa. Uprzedziliśmy oczywiście przyszłą teściową o naszym przyjeździe.
Mąż kupił duży bukiet kwiatów, ja upiekłam domowe ciasto i ruszyliśmy na spotkanie z przyszłą rodziną. Gdy tylko weszliśmy na podwórko, od razu uderzyła nas nieskazitelna czystość i dbałość o każdy detal.
Sam dom, chociaż stary, lśnił zadbaniem i porządkiem. Przy drzwiach powitała nas przyszła teściowa, pani Ewa już od progu wydała się nam bardzo sympatyczną i zadbaną kobietą. Zaprosiła nas do środka, na stół czekało mnóstwo pyszności od razu widać było, jak bardzo się postarała. Atmosfera była bardzo serdeczna, Ewa okazała się przesympatyczna, jednak rozmowy o ślubie nie posuwały się naprzód. Pani Ewa wprost powiedziała nam, iż nie ma pieniędzy na ślub córki. Po jej słowach Marzenka poczuła się wyraźnie skrępowana. Nasz syn także wydawał się rozczarowany wiedzieliśmy, iż na ślubie najbardziej zależy właśnie Marzence. Po krótkiej naradzie z mężem stwierdziliśmy, iż sami sfinansujemy wesele. Obiecaliśmy Wiktorowi, iż my wszystko zorganizujemy, a co dalej zobaczymy.
Poprosiliśmy Ewę, by zaprosiła ze swojej strony tylu bliskich gości, ilu uzna za stosowne. Przecież nikt nie przyjdzie z pustymi rękami a to, co goście przyniosą w kopertach, pozwoli pokryć część kosztów. Pani Ewa długo nie mogła się zdecydować, czy przyjąć naszą propozycję, ale ostatecznie dała się przekonać, by wesprzeć dzieci. W środę, tuż przed ślubem, ktoś zadzwonił do drzwi. Na progu stała właśnie teściowa Ewa. Zaskoczyła nas tą wizytą, serdecznie zaprosiliśmy ją na herbatę. Długo nie wiedziała jak zacząć rozmowę. Nagle wyjęła z torebki biały kopertę, a w niej pieniądze. Okazało się, iż tak było jej niezręcznie przyjąć naszą pomoc, iż postanowiła wziąć kredyt w banku na część kosztów wesela. Błagaliśmy, by oddała te pieniądze z powrotem, nie chcieliśmy, by zadłużała się dla tej uroczystości przecież widzieliśmy, jak skromnie i spokojnie żyją z córką. Ewa jednak była nieugięta, powiedziała, iż już postanowiła. Wesele odbyło się wspaniale.
Dzieci były przeszczęśliwe. Na weselu Ewa po raz drugi zrobiła na mnie ogromne wrażenie: zobaczyłam nie tylko rozsądną, ale i piękną kobietę. Miała dopiero 45 lat, dawno się rozwiodła i sama wychowywała córkę. Podczas wesela rozpoznałam ją z trudem nowa fryzura, piękna sukienka i makijaż całkowicie ją odmieniły. Zauważyli to wszyscy, szczególnie mój brat, Bogdan. Bogdan ma 46 lat, był rozwiedziony, od dekady mieszka i pracuje w Niemczech. Tym razem przyjechał specjalnie na wesele chrześniaka. Cały wieczór zerkał na Ewę, a po uroczystości oznajmił, iż planuje zostać w Polsce dłużej. Domyśliłam się od razu, co go trzyma… Już w następną niedzielę jechaliśmy znowu na wieś tym razem z zaręczynami nie do Marzenki, a do samej Ewy. Bogdan i Ewa gwałtownie znaleźli wspólny język, wzięli ślub i kilka miesięcy później mój brat zabrał swoją drugą żonę do Niemiec. Tak oto teściowa mojego syna stała się również moją rodziną. To cudowna osoba, naprawdę zasługująca na szczęście.
