Kawaler-biznesmen przyszedł do polskiej restauracji bez portfela, by sprawdzić moją „interesowność”. Nie straciłam głowy… Oto, co wtedy zrobiłam…

Restauracja, do której zaprosił mnie na drugie spotkanie Tomasz, była ucieleśnieniem ostentacyjnego luksusu: półmrok, obsługa poruszająca się pomiędzy stolikami jak cienie, ciężki zapach drogich perfum w powietrzu. On sam doskonale wpisywał się w tę scenerię idealnie skrojony garnitur, widoczny na nadgarstku szwajcarski zegarek i ta pogardliwa półuśmiech, typowa dla kogoś, kto jest przyzwyczajony czuć się […]