Mateusz poprosił, żebym nie robiła scen. Dziś wieczorem miał wpaść jego młodszy brat Kacper z dziewczyną. Podobno chcieli pogadać "po rodzinnemu".
Z trudem powstrzymałam parsknięcie. Znałam te ich rodzinne pogaduchy na wylot. Kończyły się zawsze tak samo — Kacper wyciągał rękę, a Mateusz bez mrugnięcia okiem do tej ręki dokładał wszystko, co akurat mieliśmy. Pieniądze "do pierwszego", benzynę, którą mój mąż tankował mu do pełna, weekendowe naprawy w ich wynajętej norze. Ostatnim razem dostali ode mnie słoik papryki konserwowej, którą robiłam tydzień, i choćby nie raczyli powiedzieć "dziękuję".
Wzięłam głęboki oddech i spojrzałam na mojego mężczyznę.
— Mateusz, tylko nie udawaj, iż oni przychodzą ot tak, z tęsknoty. Kacper i ta jego Wiktoria pojawiają się tylko wtedy, gdy coś potrzebują. Albo kasy, albo żarcia, albo żebyś załatwił mu robotę, której nie przyjdzie do głowy szukać samemu.
Mateusz wzruszył ramionami z tą swoją irytującą bezradnością.
— No dobra, Magda. Ale to mój brat. Co mam zrobić, na bruk go wyrzucić? Przecież wiesz, iż u niego z forsą różnie bywa.
— Różnie? Od dwóch lat jest ciągle tak samo. Źle. I zawsze znajdzie się powód, żeby przyjść i nas doić. A ty, zamiast mu w końcu powiedzieć "dość", dalej bawisz się w Świętego Mikołaja.
— Przesadzasz. Znowu. Ja twojej rodzinie nie wypominam, iż się nie udzielają — mruknął, odwracając wzrok.
Poczułam, jak we mnie wrze. Moja rodzina owszem, nie wydzwania do mnie co tydzień, ale nigdy nie prosiła go o złotówkę. Sama od lat wszystko ogarniam, nie obarczając nikogo swoimi problemami. On natomiast nie potrafił odmówić bratu, choćby ten chciał mu portfel zabrać razem z nerką.
Westchnęłam ciężko. Kłótnia nie miała sensu. Mateusz patrzył na mnie tym swoim cielęcym wzrokiem, w którym zawsze topniała moja złość. Wiedział, jak mnie rozbroić.
— Dobrze, zrobię obiad. Ale o ile ta jego lala zacznie swoje fochy, to nie ręczę za siebie.
Uśmiechnął się, cmoknął mnie w policzek i wyszedł do sklepu. A ja zostałam sama w kuchni mojego mieszkania. Mojego — to w tej historii najważniejsze. Mieszkanie na krakowskim Podgórzu kupiłam jeszcze jako singielka, za pieniądze z odszkodowania po wypadku i kredyt, który spłacałam nocnymi zmianami. Mateusz wprowadził się do mnie rok przed ślubem. I choć dzieliliśmy już życie, akt notarialny wciąż był na moje nazwisko.
Wieczorem stół się uginał. Pieczona kaczka z jabłkami i majerankiem, dwie miski surówek — z buraków i z kiszonej kapusty, pajda domowego chleba i mój tort bezowy. Czułam zapach wanilii na klatce schodowej, gdy wracałam z psem, i wiedziałam, iż będzie dobrze.
Kacper i Wiktoria zjawili się punktualnie. Prawie. Spóźnili się kwadrans, ale w ich wykonaniu to był rekord. On w rozciągniętym dresie, ona w obcisłej kreacji, z miną księżniczki, która z łaski zeszła do poddanych.
Ledwo zdjęli kurtki, a już zasiedli do stołu. Kacper rzucił się na kaczkę, aż widelec zabrzęczał o talerz. Wiktoria tymczasem wodziła wzrokiem po półmiskach, jakby oceniała, czy towar godny jej podniebienia.
— Ale pychota! — wymamrotał Kacper z pełnymi ustami. — Magda, ty to masz talent!
Wiktoria skrzywiła się zdegustowana. Patrzyła na swojego chłopaka, jakby zdradził ją z kucharką.
— Ja tam tłustego mięsa nie jem, serio ciężkie to — powiedziała, odsuwając talerz. — Wczoraj robiłam pierś z kurczaka na parze. I było zdrowo i smacznie, bez tego całego ciężkiego sosu.
— To może surówki spróbujesz? — zapytałam z uśmiechem, który kosztował mnie więcej niż cały obiad. — Kiszona kapusta, bardzo lekka, sama robiłam.
— Wolę świeżą. Kiszona śmierdzi piwnicą — odparła, nie patrząc mi w oczy.
Zacisnęłam zęby tak mocno, iż poczułam ból w skroni. Mateusz kopnął mnie lekko pod stołem. Dałam mu znać wzrokiem, iż dostanie rachunek za ten kopniak później. Na razie grałam miłą gospodynię.
Kacper nagle przestał żuć, wymienił szybkie spojrzenia ze swoją dziewczyną i odchrząknął. Mateusz złapał ten sygnał od razu. Wytarł usta serwetką i nagle powiedział:
— Słuchajcie, Magda, Kacper i Wiktoria mają problem. Musieli oddać mieszkanie właścicielowi, bo nie przedłużył im umowy. Nowe znajdą dopiero za dwa tygodnie.
Wiktoria westchnęła dramatycznie, jakby mówiła o końcu świata.
— No i pomyślałem — ciągnął Mateusz, wbijając wzrok w cukierniczkę — iż te dwa tygodnie mogliby pomieszkać u nas. Mamy przecież ten gościnny pokój. Przeczekają, aż wszystko załatwią i pójdą na swoje. To rodzinie się pomaga.
Kacper ochoczo pokiwał głową, jakby wszystko było już ustalone. Wiktoria patrzyła na mnie z wyższością, jakby czekała, aż podpiszę dokument kapitulacji.
Spojrzałam w ich twarze i nagle mnie olśniło. Oni nie przyszli na obiad. Oni przyszli po klucze. A Mateusz, mój kochany, naiwny mąż, wiedział o tym od samego początku. Dlatego tak naciskał na ten obiad. Dlatego prosił o spokój. Mydlił mi oczy udawaną bezradnością i tym pocałunkiem w policzek.
Odłożyłam widelec na talerz z suchym stukotem i spojrzałam Mateuszowi prosto w oczy.
— Mogę też coś powiedzieć? — mój głos był cichy i lodowaty.
— No pewnie, kochanie — uśmiechnął się, ale ten uśmiech już nie sięgał jego oczu.
— Na jakiej podstawie zapraszasz kogokolwiek do mojego mieszkania bez pytania mnie o zgodę?
W jadalni zapadła cisza. Słyszałam tylko tykanie zegara z kuchni. Mateusz zamrugał szybko.
— Magda, no przecież to nasze mieszkanie — próbował zbagatelizować, machając ręką. — Nie dzielmy się jak obcy ludzie.
— To jest moje mieszkanie. Kupione za moje pieniądze przed naszym ślubem. Ty się do niego wprowadziłeś, owszem, ale prawa do decydowania o tym, kto w nim zamieszka, nie masz. I nie będziesz miał, dopóki nie spytasz mnie o zdanie.
Wiktoria parsknęła cicho, ale zamarła, gdy posłałam jej mordercze spojrzenie.
— Magda, nie przesadzaj — Mateusz poderwał się z krzesła. Jego twarz zrobiła się czerwona. — Mój brat potrzebuje pomocy. Dwa tygodnie, nic więcej. Nie bądź taka.
— Jakiś ty naiwny — pokręciłam głową. — Dwa tygodnie? Założę się o połowę mojej pensji, iż zostaliby tu na miesiące. A ty byś im prał, ja bym im gotowała, a Wiktoria dalej by marudziła, iż kaczka za tłusta.
— To nie tak, Magda — próbował mi przerwać, ale nie dałam.
— Nie? To jak? Zobacz na nich, Mateusz. Siedzą przy moim stole, jedzą moje jedzenie i choćby "dziękuję" nie potrafią powiedzieć. Traktują nas jak darmową stołówkę i hotel. A ty im jeszcze dywanik pod nogi ścielesz. — Wstałam i oparłam dłonie o blat stołu, żeby się nie trząść. — Słuchajcie uważnie wszyscy. Ja się na to nie godzę. Nie będziecie mieszkać w moim domu.
Kacper odłożył sztućce z brzękiem. Jego mina zmieniła się z zadowolonej w obrażoną. Wiktoria wyprostowała się, jakby ją ktoś strzelił w policzek, i otworzyła usta, żeby coś odszczeknąć. Ale Kacper złapał ją za łokieć.
— Nie masz prawa tak mówić do mojej dziewczyny — burknął do mnie.
— A ona, siedząc przy moim stole, miała prawo mówić, iż moje jedzenie śmierdzi piwnicą? — odbiłam piłeczkę. — Twoja dziewczyna właśnie przekonała się, iż pyskate muchy wylatuje się z cudzego mieszkania.
Mateusz wyglądał, jakbym przed chwilą spoliczkowała go przy całej rodzinie. Wstał, odsunął krzesło z trzaskiem. Bez słowa ruszył do przedpokoju, złapał kurtkę i wyszedł razem z nimi, trzaskając drzwiami.
Zostałam sama.
Podeszłam do okna i patrzyłam, jak cała trójka stoi przy latarni pod blokiem. Kacper coś krzyczał, machając rękami. Wiktoria płakała teatralnie, ocierając oczy. Mateusz palił papierosa i patrzył w ziemię, milcząc jak dziecko, które właśnie zobaczyło, iż rozbiło ulubiony talerz.
Zrobiłam sobie herbaty i usiadłam na kanapie. Nie płakałam. Nie trzęsłam się. Miałam w sobie tylko jeden rodzaj spokoju — tego czystego, stalowego spokoju kobiety, która wie, iż nie dała się nabrać.
Minęły dwie godziny. W drzwiach wejściowych zazgrzytał klucz. Mateusz wrócił sam. Zdjął buty, powiesił kurtkę i usiadł ciężko na fotelu naprzeciwko mnie.
Milczał długo. W końcu podniósł wzrok i popatrzył na mnie inaczej niż dotąd. Bez tej swojej wiecznej chłopięcej bezradności.
— Przeprosiłem ich za ciebie — powiedział cicho. — A potem powiedziałem Kacprowi, iż się pomyliłem. Że trzeba było najpierw porozmawiać z tobą. I iż nie mają tu czego szukać.
Wypuściłam powietrze, o którym nie wiedziałam, iż trzymałam.
— Naprawdę to powiedziałeś?
— Tak. Wiktoria się obraziła, Kacper się wściekł. Ale jakoś to przełkną. — Uśmiechnął się słabo, podnosząc ręce w geście kapitulacji. — Wybrałem ciebie, Magda. Jesteś moją rodziną. A on… no cóż, będzie musiał w końcu dorosnąć.
Podeszłam do niego i wtuliłam mu się w ramię tak mocno, iż zabrakło mi tchu.
Od tamtej kolacji Wiktoria ani razu nie przestąpiła progu naszego mieszkania. Kacper dzwonił do Mateusza raz na dwa tygodnie, głównie z pretensjami, ale mój mąż za każdym razem odkładał słuchawkę z czystszym sumieniem. A w naszym małym, krakowskim mieszkaniu na Podgórzu w końcu zapanował ten spokój, którego żadne pukanie nieproszonych gości już nie było w stanie zmącić.
