Mam 60 lat. Nie zapraszam już do siebie ani przyjaciół, ani rodziny – większość uważa mnie za zbyt wyniosłą, ale nie przejmuję się tym. Po prostu nie mam już siły ani chęci na sprzątanie i przyjęcia w domu – wolę spotkania na mieście, a odkąd przestałam otwierać drzwi dla gości, zniknęły moje koszmary i bezsenność. Teraz chcę korzystać z życia poza własnymi czterema ścianami – dom to mój azyl, w którym nie chcę cudzych problemów. Czy ktoś z Was też ma podobne podejście?