Mamo, uśmiechnij się Arina nie znosiła, gdy do ich domu przychodziły sąsiadki i prosiły mamę, by zaśpiewała piosenkę. – Aniu, zaśpiewaj, taki masz piękny głos, a jak tańczysz! – wtedy mama zaczynała śpiewać, sąsiadki dołączały, a czasem wszyscy razem tańczyli na podwórku. W tamtych latach Arina mieszkała z rodzicami we wsi, w swoim domu, a młodszy brat Antoś dopiero dorastał. Mama była wtedy wesoła i serdeczna, gdy sąsiadki wychodziły, mówiła: – Przyjdźcie znowu, miło posiedziałyśmy, czas dobrze minął – a sąsiadki obiecywały wrócić. Nie wiadomo było, dlaczego Arinie nie podobało się, iż mama śpiewa i tańczy – nieraz wręcz się tego wstydziła. Wtedy była w piątej klasie i któregoś dnia powiedziała: – Mamo, nie śpiewaj, nie tańcz, proszę… Wstydzę się – sama choćby nie rozumiała dlaczego. choćby teraz, gdy sama jest dorosła i mamą, nie potrafi tego wytłumaczyć. Ale Ania odpowiedziała córce: – Ariuńka, nie wstydź się, gdy śpiewam, wręcz przeciwnie – ciesz się. Przecież nie zawsze będę mogła śpiewać i tańczyć, teraz jeszcze jestem młoda… Wtedy Arina nie myślała o tym i nie rozumiała, iż nie zawsze w życiu jest wesoło. Kiedy Arina była w szóstej klasie, a jej brat w drugiej, ojciec odszedł od nich. Spakował rzeczy i zniknął na zawsze. Arina nie wiedziała, co zaszło między rodzicami. Dopiero będąc nastolatką zapytała: – Mamo, dlaczego tata nas zostawił? – Dowiesz się, jak dorośniesz – odpowiedziała mama. Ania nie umiała wówczas wyjaśnić córce, iż przyłapała męża z inną kobietą, Weroniką, która mieszkała niedaleko. Arina z Antosiem byli wtedy w szkole, a mama niespodziewanie wróciła z pracy, bo zapomniała portfela. Drzwi domu były otwarte, co ją zdziwiło, bo mąż powinien być w pracy – był ranek, jedenasta. Wchodząc do sypialni zobaczyła tak przykrą scenę. Zaniemówiła, a Jan i Weronika patrzyli na nią z uśmieszkiem, jakby pytali: „Co ty tu robisz?” Wieczorem, gdy mąż wrócił do domu, wybuchła awantura. Dzieci bawiły się na podwórku i niczego nie słyszały. – Spakowałam ci rzeczy w torbie w sypialni. Wynoś się. Nigdy ci nie wybaczę zdrady. Jan wiedział, iż żona nie wybaczy, ale próbował jeszcze rozmawiać. – Aniu, zdarzyło się, zapomnijmy, mamy dzieci. – Powiedziałam: wyjdź – padły ostatnie słowa, po czym wyszła na dwór. Jan zabrał rzeczy i odszedł, a Anna stała za rogiem domu, obserwując. Nie chciała już więcej go widzieć. Zdrada tak głęboko wbiła się w jej serce, iż nie potrafiła przebaczyć. – Jakoś dam sobie radę z dziećmi – myślała, płacząc. – Nigdy nie wybaczę. Nie wybaczyła. Została sama z dwójką dzieci. Wiedziała, iż będzie ciężko, ale jak bardzo, przekonała się później. Musiała pracować na dwa etaty. W dzień myła podłogi, w nocy pracowała w piekarni. Spała za krótko, a uśmiech zniknął z jej twarzy na zawsze. Mimo iż ojciec się od nich wyprowadził, Arina z Antosiem miały z nim kontakt – mieszkał cztery domy dalej. Z Weroniką miał syna w wieku Antka, chłopcy choćby razem chodzili do klasy. Anna nigdy nie zabraniała dzieciom odwiedzać ojca. Grali razem na podwórku, ale na posiłki wracali do domu – Weronika ich nie karmiła, nie zapraszała poza zabawą. Czasem Weroniki syn przychodził z Ariną i Antosiem do nich, sąsiedzi patrzyli zaskoczeni. Anna karmiła wszystkich, nie miała żalu do pasierba męża. Ale Arina nigdy już nie widziała uśmiechu mamy. Wciąż była dobra i troskliwa, ale zamknięta w sobie. Zdarzało się, iż Arina wracała ze szkoły, bardzo chciała porozmawiać z mamą, więc opowiadała jej szkolne nowinki. – Mamo, wyobraź sobie, Heniek przyniósł do klasy kotka, a ten miauczał podczas lekcji. Nasza wychowawczyni nie wiedziała, kto miauczy i choćby nakrzyczała na Heńka, myślała, iż to on. A my powiedzieliśmy: – Ma w torbie kotka – i wtedy wychowawczyni wygoniła Heńka z kotkiem z klasy, każąc mu wrócić samemu i zadzwoniła też do jego mamy. – Aha. Rozumiem… – powiedziała tylko mama. Arina widziała, iż nic mamę nie cieszy. Słyszała też jej ciche szlochy nocą. Czasem długo stała w oknie, patrząc w jeden punkt. Dopiero gdy dorosła, zrozumiała. – Mama pewnie bardzo była zmęczona, pracowała przecież na dwóch etatach, nie spała w nocy, pewnie choćby brakowało jej witamin. Bardzo się starała dla mnie i Antka. Zawsze byliśmy dobrze ubrani i zadbani. Nasze rzeczy zawsze były czyste, wyprasowane – często wspominała córka. A wtedy prosiła: – Mamo, uśmiechnij się, tak dawno nie widziałam twojego uśmiechu. Anna kochała dzieci bardzo, ale po swojemu – nie przytulała ich często, ale czasem chwaliła za dobre oceny i to, iż nie sprawiały kłopotów. Gotowała im pysznie, świetnie gospodarzyła, a w domu zawsze panował porządek. Arina czuła matczyną miłość, kiedy ta zaplatała jej warkocze. Gładząc ją wtedy po głowie, była zasmucona, opadnięte ramiona wyrażały cały jej żal. Annę wcześnie zaczęły boleć zęby, usuwała je, ale nie wstawiała nowych. Po ukończeniu szkoły Arina choćby nie myślała, by gdzieś wyjechać na studia, nie chciała zostawiać mamy samej. Wiedziała, iż nauka wymaga pieniędzy. Zatrudniła się w sklepie niedaleko domu, chciała pomóc mamie, a Antoś gwałtownie wyrastał z ubrań i butów. Któregoś dnia do sklepu wszedł Michał, nie był miejscowy, pochodził ze wsi oddalonej o osiem kilometrów. Arina wpadła mu w oko, choć był od niej o dziewięć lat starszy. – Jak masz na imię, ślicznotko? Nowa jesteś? Przejeżdżam tu czasem, ale wcześniej cię nie widziałem – zagadnął z uśmiechem. – Arina. Ja też pana nie widziałam. – Jestem Michał, z tej wsi co osiem kilometrów dalej. Tak się poznali. Michał coraz częściej przyjeżdżał samochodem po Arinę, wieczorem odbierał ją z pracy. Spacerowali, rozmawiali w aucie. Zabrał ją kiedyś do siebie – mieszkał z bardzo chorą mamą. Odszedł od żony, która wyprowadziła się do miasteczka z córką, nie chciała zajmować się teściową. Gospodarstwo Michała było duże, dom porządny. Suto ją ugościł: śmietana, mięso, cukierki. Podobało jej się u niego. Mama Michała leżała w swoim pokoju. – Arina, wyjdź za mnie – zaproponował pewnego dnia Michał. – Bardzo mi się spodobałaś. Od razu powiem: trzeba opiekować się moją mamą, ale obiecuję pomagać. Arina skrycie się ucieszyła, ale nie okazywała tego – dla niej nie było trudnością opiekować się chorą. Michał czekał niecierpliwie. – Pewnie się zgodzę – pomyślała, – w końcu będę jadła do syta mięso i śmietanę – a na głos powiedziała: – Zgoda, – Michał bardzo się ucieszył. – Ariuńka, jestem szczęśliwy, kocham cię… Wiesz, bałem się, iż nie zgodzisz się wyjść za starszego, rozwiedzionego faceta. Obiecuję, iż nigdy cię nie skrzywdzę, będziemy szczęśliwi. On ciężko pracował i pomagał w gospodarstwie. Po ślubie Arina zamieszkała z Michałem na wsi. Szczerze mówiąc, już jej nie ciągnęło do rodzinnego domu. Antoś był już dorosły, uczył się w technikum samochodowym w miasteczku. Do domu przyjeżdżał na weekendy lub wakacje. Z czasem Arina naprawdę była szczęśliwa z mężem. Urodziła dwóch synów rok po roku. Nie musiała pracować – dom, dzieci oraz teściowa, która zmarła dwa lata po ich ślubie. Wielkie gospodarstwo wymagało dużo pracy. Michał zarabiał, a w domu robił wszystko sam. Często upominał żonę: – Nie dźwigaj wiader, sam zajmę się wszystkim, twoje zadanie to wydoić krowę, nakarmić kury i kaczki, a świniami ja się zajmę. Arina wiedziała, iż mąż ją kocha i dba o rodzinę. Chociaż nie miała wcześniej dużego gospodarstwa, potrafiła wszystko zrobić. Michał był hojnym mężem. – Arina, pojedźmy do teściowej zawieźć mięso, śmietanę i mleko. Przecież ona wszystko musi kupić, a my mamy własne, domowe. Anna zawsze przyjmowała podarunki z wdzięcznością, ale nigdy się nie uśmiechała. choćby bawiąc się z wnukami była poważna. Często do niej jeździli, a Arina żałowała, iż nie wie, jak przywrócić mamie chęć do życia. – Arinka, może pójdziesz do księdza do kościoła, może coś ci podpowie – podsunął Michał, a ona chętnie się zgodziła. Ksiądz obiecał modlić się za Annę i powiedział: – Proś Boga, by twoja mama spotkała na swojej drodze dobrego człowieka – Arina modliła się i prosiła o to Boga. Pewnego dnia Anna poprosiła córkę: – Córuś, pożycz mi trochę pieniędzy, nie wystarcza mi. Chcę wstawić zęby. – Mamusiu, ja ci wszystko zapłacę! – Arina bardzo się ucieszyła, ale wiedziała, iż mama nie pozwoli jej tak po prostu zapłacić. Dała jej brakującą sumę, a Anna obiecała oddać dług. Minęło trochę czasu, Arina nie zaglądała do mamy, rozmawiały tylko przez telefon. Mąż był zajęty, pomagał swojemu wujowi Karolowi. Karol niedawno kupił dom na wsi, był samotny, dzieci dorosły, żona wyrzuciła go z domu. Michał pomagał mu załatwiać formalności, dom był solidny. Karol czasem odwiedzał Arinę i Michała, czasem oni również zaglądali do niego. Pewnego dnia Michał wrócił i mówi: – Wiesz co, wydaje mi się, iż wuj Karol chce się ożenić. Słyszałem, jak rozmawiał przez telefon i domyśliłem się… – I dobrze, – poparła Arina – jeszcze młody, po co samotnie żyć, dom solidny, kobieta się przyda. niedługo sam Karol ich odwiedził. – Chciałem was zaprosić w gości. Odnalazłem moją pierwszą szkolną miłość, jutro ją przeprowadzam, pojutrze przyjdźcie do nas. Po dwóch dniach Michał z Ariną z prezentami przyszli do Karola. Kiedy Arina weszła do domu, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Stała przed nią jej mama, speszona, ale uśmiechnięta. Anna wypiękniała i widać było, jak się zmieniła. – Mamo! Tak się cieszę… Ale dlaczego nic nie mówiłaś wcześniej? – Nie chciałam wam mówić, a nuż nic by z tego nie wyszło. – Panie Karolu, a pan czemu nie mówił? – Bałem się, iż Anna się rozmyśli… A teraz jesteśmy szczęśliwi. Michał i Arina bardzo się cieszyli, iż Anna i Karol się odnaleźli, a mama w końcu zaczęła się uśmiechać. Dziękuję za przeczytanie, subskrypcję i wsparcie. Dużo szczęścia w życiu życzę!