Mąż, 45 lat, zapomniał o moich urodzinach 27.02. i tego samego dnia pojechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałam mu taką „niespodziankę”

Mój mąż, lat 45, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i właśnie tego dnia pojechał z kumplami na ryby: pod jego nieobecność przygotowałam taki prezent-niespodziankę, iż tego już nigdy nie zapomni…

Do pięćdziesiątki mój mąż wypracował sobie osobliwą umiejętność: pamiętał bezbłędnie, kiedy wymieniać olej w samochodzie, w które dni jego koledzy umawiają się na wyprawy na ryby oraz kiedy zaczyna się najlepsze branie. Natomiast terminy rodzinnych rocznic i świąt magicznie mu wyparowywały z pamięci.

Zazwyczaj brałam sprawy w swoje ręce: podpowiadałam, zostawiałam karteczki albo pytałam wprost jak z armaty. Ale na czterdzieste piąte urodziny chciałam inaczej. Bez przypominania, sugestii i słodkich napomnień. Naiwnie wydawało mi się, iż dwadzieścia pięć lat małżeństwa czegoś faceta nauczyło.

W piątkowy poranek Wojciech ganiał po mieszkaniu, pakując wędkarskie bambetle do plecaka.

Grażyno, nie widziałaś mojego termosu? Chłopaki już czekają pod blokiem. Jedziemy nad Wisłę, teraz najlepszy moment! Wrócę dopiero w niedzielę, raczej nie będę miał zasięgu.

Cmoknął mnie w policzek, choćby na mnie nie patrząc.

Nie smuć się, kup sobie coś pysznego.

Drzwi trzasnęły. Podeszłam do kalendarza data otoczona czerwoną obwódką. Moje urodziny. Nie dość, iż zapomniał, to jeszcze akurat wtedy się urwał na ryby…

Najpierw było mi przykro. Potem poczułam zimną obojętność. W głowie zakiełkował szatański pomysł, jak przypomnieć Wojtkowi, iż żona też ważna, nie tylko leszcze z Wisły i kolesie znad wody. Zabrałam się za realizację planu po jego powrocie czekała go niespodzianka, o której prędko nie zapomni!

A zrobiłam tak: Wojtek ma swój tajny sejf w szafie, żelazny fundusz odkładany pieczołowicie na nowy silnik do łodzi. Kod do sejfu znałam jego doskonała pamięć czasem szwankowała.

Kwota była niemała. Prawie 30 tysięcy złotych. Otworzyłam sejf… i podjęłam decyzję.

Ten weekend przeszedł do historii! Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, upiększyłam mieszkanie kwiatami. Muzyka, śmiech, prosecco. Nazajutrz kolacja w restauracji z widokiem na Kraków. A potem relaks w spa.

Kulminacja? Broszka z bursztynem. Ta, którą zawsze oglądałam w witrynie, a szkoda mi było wydać bo mamy wspólne plany.

Niedzielny wieczór. Otwierają się drzwi. Wojciech wraca, szczęśliwy jak dziecko, z wiadrem okoni.

No, zobacz, ile złowiłem! Było super!

Staje w salonie i głupieje. Na stole puste butelki, w kącie kosze kwiatów, a na kanapie torby z najdroższych butików.

Co tu się stało? Mieliśmy gości?

Taak odpowiadam spokojnie Były moje urodziny. Czterdzieści pięć lat, pamiętasz?

Stanął jak wryty, wypuścił powietrze.

O cholera… Grażynko, całkiem zapomniałem. Zamotałem się. Wiesz, jak to jest…

Wiem przerwałam. Dlatego postanowiłam się nie martwić. Wszystko zorganizowałam sama. I prezent też wybrałam sobie bez czekania na twoją pomoc.

Jego wzrok poleciał od razu w stronę gabinetu. Drzwiczki od sejfu były uchylone. Wojtek pobladł i rzucił się sprawdzać. Po chwili wrócił z miną męczennika.

Gdzie są pieniądze? Tam nie ma nic! Przecież to był mój cały wkład na silnik!

Tu są machnęłam ręką po salonie.

Wydałaś wszystko?! To silnik! Dwa lata odkładałem!

A ja znoszę twoją amnezję od dwudziestu pięciu lat powiedziałam cicho, ale stanowczo. Chciałeś, żebym zapamiętała te urodziny? To teraz zapamiętasz je na zawsze.

Usiadł na kanapie i w skupieniu patrzył to na wiadro z rybami, to na pusty sejf, to na mnie. Trudno się było przyczepić, bo teoretycznie pieniądze były wspólne.

Ryby obierał w absolutnej ciszy.

Minęło pół roku. Na silnik znów zbiera od zera. Ale teraz w jego telefonie pojawiły się przypomnienia z miesięcznym, tygodniowym i dziennym wyprzedzeniem przed każdą istotną datą. Lekcje bywają kosztowne ale ten egzamin zaliczył. I to na szóstkę!