Mąż, lat 45, zapomniał o moich urodzinach 27.02 i tego samego dnia pojechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałam taką „niespodziankę”

Mój mąż, wtedy już dojrzały, bo przekroczył wiek czterdziestu pięciu lat, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i właśnie tego dnia pojechał na ryby z kolegami. Pod jego nieobecność przygotowałam niespodziankę, która sprawiła, iż tej daty nie zapomniał do dziś.

Z upływem lat u mojego męża Michała wykształciła się pewna osobliwa cecha. Potrafił bezbłędnie zapamiętać terminy wymiany oleju w samochodzie, terminy spotkań wędkarskich czy początek szczupakowego sezonu. Natomiast daty rodzinne jakby się same wymazywały z jego pamięci. zwykle ratowałam sytuację uprzedzając go, zostawiając mu karteczki albo wprost zadając pytania o zbliżające się rocznice. Ale na czterdzieste piąte urodziny marzyłam o innym świętowaniu bez podpowiedzi i próśb. Naiwnie wierzyłam, iż dwadzieścia pięć lat małżeństwa przecież czegoś uczy.

Tego piątkowego poranka Michał biegał po mieszkaniu, zbierając wędki i plecak.

Haniu, nie widziałaś mojego termosu? Chłopaki już czekają, jedziemy nad Wartę, podobno ryby biorą jak szalone! Wrócę w niedzielę, z zasięgiem może być słabo rzucił, całując mnie od niechcenia w policzek.

Nie martw się, kup sobie coś pysznego!

Zamknęły się za nim drzwi. Podeszłam do kalendarza czerwona ramka wokół daty. Mój okrągły jubileusz. Nie tylko zapomniał. Wybrał właśnie ten dzień na swoje rybackie eskapady.

Najpierw zabolało. Potem poczułam się chłodna i spokojna. Narodził się we mnie plan. Chciałam wreszcie nauczyć męża, iż nie wolno stawiać wędkarstwa i kolegów ponad żoną, którą przecież podobno kocha. Wzięłam się za realizację i już po jego powrocie czekała go taka lekcja, iż więcej o urodzinach nie zapomni.

Cóż takiego zrobiłam? Już opowiadam. Mój mąż miał schowek sejf, gdzie chomikował oszczędności na nowy silnik do łodzi. Kod znałam, bo w idealnej pamięci Michała zdarzały się czasem luki. Była to naprawdę solidna suma prawie trzysta tysięcy złotych. Otworzyłam sejf i podjęłam decyzję.

Tamte wolne dni spędziłam tak, jak sobie nigdy wcześniej nie pozwalałam. Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, udekorowałam mieszkanie kwiatami. Była muzyka, śmiech i szampan. Następnego dnia kolacja w restauracji z widokiem na miasto, potem relaks w spa.

A na samym końcu kupiłam sobie broszkę, do której wzdychałam od dawna, ale zawsze rezygnowałam z niej w imię naszych wspólnych planów.

W niedzielę wieczorem wrócił Michał, wesolutki, z wiadrem pełnym ryb.

I co, przywitaj zdobycz! Było świetnie!

Wszedł do salonu i stanął jak wryty. Na stole stały puste butelki po winie, w kącie kosze kwiatów, na kanapie torby z luksusowych sklepów.

Co tu się działo? Mieliśmy gości?

Byli. Miałam urodziny. Skończyłam czterdzieści pięć lat. Pamiętasz?

Zamarł, potem wypuścił powietrze.

No nie Haniu, naprawdę zapomniałem Było tyle spraw Chyba rozumiesz?

Rozumiem przerwałam spokojnie. Dlatego sama sobie wszystko zorganizowałam. I prezent też wybrałam, bez twojej pomocy.

Jego wzrok automatycznie powędrował w stronę gabinetu. Drzwiczki od sejfu były uchylone. Zbladł i rzucił się w tamtym kierunku. Wrócił po chwili z pustym spojrzeniem.

Gdzie są pieniądze? Nic tam nie ma! Co się stało z moimi oszczędnościami?

Są tu, w tym pokoju gestem ogarnęłam całość.

Ty wszystko wydałaś? To był silnik! Dwa lata oszczędzałem!

A ja przez dwadzieścia pięć lat cierpliwie znosiłam zapomnienia powiedziałam cicho, ale stanowczo. Ty zapomniałeś o moim jubileuszu. Ja zadbałam, żebyś go zapamiętał na długo.

Usiadł na kanapie i zamilkł. Spoglądał raz na swoje wiadro ryb, raz na pusty sejf, raz na mnie. Awantura byłaby trudna przecież to były nasze wspólne pieniądze.

Ryby czyścił w ciszy, mrukliwie.

Minęło pół roku. Michał znów odkłada na silnik. Ale teraz w jego telefonie ustawione są przypomnienia na miesiąc, tydzień i dzień przed każdą istotną okazją. Czasem lekcje bywają kosztowne. Ale tę zapamiętał na zawsze.