27 lutego. Dziś kończę 45 lat. Jak co roku, w kalendarzu na kuchennej ścianie czerwonym ołówkiem zaznaczyłam tę datę. Moje urodziny. I znowu mój mąż, Grzegorz, o nich zapomniał.
Od lat pamięta dokładnie, kiedy trzeba wymienić olej w samochodzie, kiedy z chłopakami ruszają na ryby i kiedy zaczynają się okonie. Ale moje święto? Śluby, rocznice, urodzinyjakby zawsze znikały mu z głowy. Zawsze ratowałam sytuację: subtelne aluzje, karteczki na lodówce, czasem po prostu pytałam wprost. Tym razem jednak postanowiłam, iż niczego nie zasugeruję. Przecież po dwudziestu pięciu latach małżeństwa taki dzień jak mój jubileusz powinien być oczywisty.
Grzegorz w piątkowy ranek dosłownie przelatywał przez mieszkanie, pakując wędkarski sprzęt i plecak.
Małgorzato, nie widziałaś mojego termosu? Chłopaki już czekają na dole, jedziemy na Narew. Ryby teraz biorą jak szalone! Wrócę w niedzielę, komórka może nie łapać.
Cmoknął mnie gwałtownie w policzek, zupełnie bez spojrzenia.
Nie smuć się. Kup sobie coś dobrego.
Drzwi się zatrzasnęły. Podeszłam do kalendarza i spojrzałam na tę czerwoną ramkę wokół daty. To już nie był tylko zawód. Poczułam taki wewnętrzny chłód, jakby wszystko mi zobojętniało.
Ale w tej ciszy przyszła myślczas mu pokazać, iż nie może mnie tak spychać na bok. Zaczęłam planować niespodziankę, którą mąż zapamięta do końca życia.
Grzegorz miał swoją skrytkę w domu. Specjalny sejf na oszczędnościodkładał tam każdy grosz na wymarzony silnik do łódki. Znałam kod, bo jego niezawodna pamięć czasami jednak bywała psotna.
W sejfie leżało sporo, prawie trzysta tysięcy złotych. Otworzyłam sejf i podjęłam decyzję.
W weekend pozwoliłam sobie na coś, czego nigdy wcześniej nie robiłam. Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, udekorowałam mieszkanie kwiatami. Była muzyka, śmiech, szampan. Na drugi dzieńuroczysta kolacja w restauracji z widokiem na Warszawę, potem relaks w spa.
Na koniec kupiłam sobie broszkę, która od miesięcy chodziła mi po głowie, ale zawsze mówiłam sobie: nie teraz, na wspólne cele się odkłada. Teraz była tylko dla mnie.
W niedzielny wieczór Grzegorz wrócił. Wszedł dumny, z wiadrem ryb w ręce.
No, przywiozłem łupy! Super wyprawa była!
Stanął na środku salonu. Obok stołu stały puste butelki, w kącie kosze kwiatów, na kanapie torby z najlepszych sklepów.
Co się tu działo? Gości miałaś?
Miałam odpowiedziałam spokojnie. Ja i moje 45. urodziny. Pamiętasz?
Zamarł, spłoszony. Wypuścił powietrze.
Kurczę, Małgosiu Zapomniałem. Tyle na głowie Zrozumiesz
Rozumiem weszłam mu w słowo. Dlatego sama się sobą zajęłam. I prezent też sama sobie wybrałam.
Spojrzał w stronę gabinetu. Drzwi od sejfu były uchylone. Pobladł i ruszył do środka. Po chwili wrócił bez słowa, z pustym wzrokiem.
Gdzie są pieniądze? Nie ma nic! Całe oszczędności?!
Tutaj rozłożyłam ręce, wskazując kwiaty, torby, stół po imprezie.
Wszystko wydałaś? Przecież to miał być silnik! Dwa lata odkładałem!
Ja czekałam dwadzieścia pięć lat odpowiedziałam cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Ale zrobiłam coś, dzięki czemu już go nie przegapisz.
Usiadł na kanapie i długo w milczeniu wpatrywał się na zmianę w wiadro z rybami, pusty sejf i na mnie. Trudno się było złościć; formalnie pieniądze również należały do mnie.
Potem czyścił ryby w całkowitym milczeniu.
Minęło pół roku. Znów zbiera na silnik. Ale teraz w jego telefonie są przypomnienia o wszystkich ważnych datach miesiąc, tydzień, dzień przed każdą rocznicą i urodzinami. Widać, niektóre lekcje muszą kosztować. Ten dzień pamięta już na zawsze.
