Mąż, lat 45, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i tego samego dnia wybrał się z kolegami na ryby – podczas jego nieobecności przygotowałam dla niego taką „niespodziankę”

Mój mąż, który ma już 45 lat, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego. Właśnie tego samego dnia wybrał się z kolegami na ryby. Podczas jego nieobecności przygotowałem taką niespodziankę, iż tej daty nie zapomni już nigdy

Z wiekiem u mojego męża wykształciła się interesująca cecha. Bezbłędnie pamiętał, kiedy należy wymienić olej w samochodzie, które dni są przeznaczone na wyjazdy wędkarskie z kolegami i kiedy najlepiej bierze ryba nad Wisłą. Ale rodzinne rocznice czy urodziny jakby automatycznie wykasowywał z głowy.

Zazwyczaj ratowałem sytuację wcześniej dawałem aluzje, zostawiałem kartki, prosto z mostu pytałem. Jednak 45. urodziny chciałem przeżyć inaczej. Bez podpowiedzi i próśb. Naiwnie myślałem, iż ćwierć wieku małżeństwa czegoś nauczyło.

W piątek rano Janek biegał po mieszkaniu, pakując sprzęt wędkarski i plecak.

Beatko, widziałaś mój termos? Chłopaki już czekają, musimy ruszać na Bug, podobno ryba teraz najlepiej bierze. Wrócę w niedzielę, kontaktu raczej nie będzie.

Szybko dał mi buziaka w policzek, choćby nie patrząc w oczy.

Nie nudź się. Kup sobie coś pysznego.

Zamknął za sobą drzwi. Podeszłem do kalendarza. Data była zakreślona czerwonym długopisem. Moje urodziny. Nie tylko zapomniał wybrał ten konkretny dzień na swój wyjazd.

Na początku było mi przykro. Potem przyszło wewnętrzne zimno i spokój. W głowie narodził się plan, jak nauczyć męża, dla którego ryby i koledzy są ważniejsi niż ukochana żona. Zacząłem realizować pomysł i po jego powrocie w domu czekała na niego niespodzianka, dzięki której nie zapomni tej daty do końca życia.

Opowiem dokładnie, co zrobiłem.

Mąż miał swoją tajną skrytkę w domowym sejfie. To były pieniądze, które pieczołowicie odkładał na nowy silnik do łodzi. Znałem kod do sejfu, bo jego nieomylna pamięć nie raz zawiodła.

Kwota była niemała prawie 70 tysięcy złotych. Otworzyłem sejf i podjąłem decyzję.

Weekendy upłynęły mi tak, jak nigdy wcześniej sobie nie pozwoliłem. Zamówiłem catering, zaprosiłem koleżanki, całe mieszkanie udekorowałem kwiatami. Była muzyka, śmiech, szampan. Następnego dnia kolacja w restauracji z widokiem na Warszawę, a potem relaks w spa.

Na finał broszka, o której marzyłem od dawna, ale zawsze odkładałem zakup w imię wspólnych celów.

W niedzielę wieczorem Janek wrócił, zadowolony, z wiadrem pełnym ryb.

No dawaj, zobacz co przywiozłem! Super wypoczynek!

Zrobił krok do salonu i stanął jak wryty. Na stole stały puste butelki po winie, w rogu kosze z kwiatami, na kanapie torby z najdroższych butików.

Co się tu działo? Gości mieliśmy?

Owszem, odpowiedziałem spokojnie. Miałem urodziny. Czterdzieści pięć lat. Pamiętasz?

Zastygł, po czym westchnął ciężko.

Cholera… Beatko, naprawdę zapomniałem. Zamotałem się. Zrozum mnie…

Rozumiem, przerwałem. Dlatego postanowiłem nie być smutny. Wszystko zorganizowałem sam. I prezent też wybrałem bez twojej pomocy.

Jego wzrok poleciał w stronę gabinetu, gdzie uchylone drzwi sejfu rzucały się w oczy. Zbladł. Pobiegł sprawdzić zawartość. Po chwili wrócił z pustym wzrokiem.

Gdzie są pieniądze? Sejf pusty! Gdzie moje oszczędności?

Tu są, rozłożyłem ręce, wskazując na pięknie przystrojone mieszkanie.

Wszystko wydałeś? Przecież to miał być silnik! Dwa lata zbierałem!

A ja znosiłem to ćwierć wieku, powiedziałem cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moim jubileuszu, więc postarałem się, żebyś go na zawsze zapamiętał.

Usiadł na kanapie, w milczeniu patrzył raz na wiadro z rybami, raz na pusty sejf, raz na mnie. Trudno było mu się kłócić, bo formalnie pieniądze były wspólne.

Ryby patroszył w ciszy.

Od tego czasu minęło pół roku. Na silnik odkłada od nowa. Ale w jego telefonie pojawiły się przypomnienia: na miesiąc, tydzień i dzień przed każdą istotną rocznicą. Czasem lekcje bywają kosztowne, ale ta zapadła mu w pamięć na zawsze.