Mąż zmarł w sobotę.
W czwartek dzieci przyszły po mieszkanie.
Dziś rano zrobiłam kawę dla trzech osób.
Wiedziałam, iż przyjdą.
Marek zadzwonił wczoraj wieczorem.
Powiedział: „Mamo, nie rób nic, zanim nie porozmawiamy”.
Znam to zdanie.
Studiowałam prawo administracyjne dla urzędników.
Tak mówi się do kogoś, kto może odebrać komuś korzyść.
Grażyna przyszła prosto z pracy, jeszcze w szpilkach.
Marek był w garniturze.
Obracał w ręku kluczyki od samochodu.
Usiedli przy stole, tam gdzie zawsze siadali.
Grażyna położyła dłoń na blacie, przy pustej filiżance.
„Tata miał mieszkanie po babci, na Wieniawie” — zaczęła.
„Dwupokojowe, przy Altanowej”.
„Mówił, iż po jego śmierci ma być nasze”.
„Żebyśmy mieli coś na start dla dzieci”.
Nie zakręciłam wody w kranie.
Ciekła cienkim strumieniem.
Patrzyłam na ich napięte twarze.
Lekarz wychodził z sali z zieloną teczką.
Miał taką samą minę, kiedy umierał Stanisław.
„Mamo, słyszysz nas?” — spytał Marek.
Odkręciłam wodę mocniej, potem ją zakręciłam.
„Słyszę” — powiedziałam.
Usiadłam na swoim miejscu, naprzeciwko nich.
„Tata rozmawiał ze mną o tym mieszkaniu”.
„Wiedział, iż przyjdziecie w ten sposób”.
Grażyna spojrzała na Marka.
„Co to znaczy, iż wiedział?”
Wstałam i poszłam do sypialni.
Z szuflady wyjęłam niebieską teczkę.
Położyłam ją na stole, między filiżankami.
„Tata napisał list do was obojga”.
„Kazał mi go oddać, jak przyjdziecie po mieszkanie”.
Marek sięgnął po teczkę drżącą ręką.
Otworzył ją, zaczął czytać w milczeniu.
Grażyna czytała przez jego ramię.
Ich twarze zmieniały się z każdym wierszem.
„Tata napisał, iż mieszkanie już jest zapisane” — wyszeptał Marek.
„Na fundację, która pomaga dzieciom chorym na raka”.
Grażyna odłożyła list na stół.
„Dlaczego nam nic nie powiedział?”
„Powiedział” — odparłam spokojnie.
„Tylko nie słuchaliście, kiedy mówił o wnuczce Pawła z onkologii”.
Marek zakrył twarz rękami.
Przypomniał sobie tamten dzień w szpitalu.
Stanisław trzymał wtedy małą dziewczynkę za rączkę.
Powiedział potem: „Nikt nie powinien tak czekać na łóżko”.
Woda w kranie znowu cichutko ciekła.
Nikt już nie prosił o mieszkanie.
