Miałam osiem lat, gdy moja mama opuściła nasz dom. Wyszła do rogu ulicy, wsiadła do taksówki i już nie wróciła. Mój brat, Michał, miał wtedy pięć lat.
Od tamtej pory wszystko u nas się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, których wcześniej nigdy nie robił: wstawał rano, żeby przygotować nam śniadanie, nauczył się prać ubrania, prasować mundurki szkolne, nieporadnie czesać nam włosy przed szkołą. Widziałam, jak myli proporcje ryżu, przypala jedzenie, jak zapomina oddzielać białe ubrania od kolorowych. A mimo to, nigdy nie pozwolił, by nam czegoś zabrakło. Wracał zmęczony z pracy, a potem siadał do naszych lekcji, podpisywał zeszyty, szykował śniadania na kolejny dzień.
Mama nigdy nas nie odwiedziła. Tata nigdy nie przyprowadził do domu innej kobiety. Nie przedstawił nikogo jako swoją partnerkę. Wiedzieliśmy, iż czasem wychodzi, czasem wracał późno, ale jego sprawy osobiste zostawały poza murami naszego mieszkania. Byliśmy tylko ja, Małgorzata, i mój brat. Nigdy nie słyszałam, by mówił, iż się zakochał. Jego codzienność to była praca, dom, gotowanie, pranie, spanie od nowa.
W weekendy zabierał nas do parku, nad Wisłę, czasem do centrum miasta choćby jeżeli mieliśmy tylko pooglądać wystawy. Nauczył się zaplatać warkocze, przyszywać guziki, gotować obiady. Gdy były szkolne uroczystości i potrzebne były stroje, robił je z kartonu i starych materiałów. Nigdy nie narzekał. Nigdy nie mówił: To nie moja sprawa.
Rok temu tata odszedł do Pana Boga. Wszystko stało się nagle nie było czasu w długie pożegnania. Porządkując jego rzeczy, znalazłam stare zeszyty, w których zapisywał domowe wydatki, ważne daty, uwagi typu zapłać czynsz, kup buty, zabierz Małgosię do lekarza. Nie znalazłam miłosnych listów, żadnych zdjęć z inną kobietą, ani śladów romansów. Tylko dowody na to, iż żył dla swoich dzieci.
Od kiedy go zabrakło, jedna myśl nie daje mi spokoju: czy był szczęśliwy? Mama odeszła, żeby szukać własnego szczęścia. Tata został, jakby rezygnując ze swojego. Nigdy nie założył nowej rodziny. Nigdy nie miał domu z drugą osobą. Nigdy już nie był dla nikogo najważniejszy, poza nami.
Dziś widzę, iż miałam niezwykłego ojca. Ale także rozumiem, iż był to mężczyzna, który został sam, byśmy my nie musieli być sami. I to boli. Bo teraz, gdy go już nie ma, nie wiem, czy kiedykolwiek otrzymał miłość, na którą zasługiwał.
