Dziennik osobisty, 14 lutego
Wieczór w restauracji Pod Złotym Orłem w centrum Warszawy powinien być przyjemnym doświadczeniem drugie spotkanie z Andrzejem, którego poznałam niedawno, zapowiadało się na coś wyjątkowego. Restauracja typowe miejsce dla ważnych osób: przytłumione światło, kelnerzy sunący niczym cienie wśród elegancko ubranych gości i delikatny zapach wykwintnych potraw unoszący się w powietrzu.
Andrzej sprawiał wrażenie, iż wręcz urodził się, by bywać w takich miejscach. Nieskazitelnie skrojony garnitur, kosztowny zegarek na nadgarstku i ten typowy dla niego półuśmiech człowieka, który zawsze jest w centrum uwagi.
Zamawiaj wszystko, na co masz ochotę rzucił beztrosko choćby nie patrząc w menu. Nie lubię, jak kobiety same się ograniczają.
Brzmiało to jak cytat z bajki o hojnym księciu, ale gdzieś z tyłu głowy pojawił się niepokój. Być może przez ten oceniający wzrok albo przez to, jak entuzjastycznie opowiadał o swoich byłych, które traktowały go ponoć tylko jak chodzący portfel.
Zamówiłam sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Andrzej nie żałował sobie niczego: stek, tatar, butelka drogiego czerwonego wina. Snując rozważania o biznesie, narzekał na płytkość dzisiejszych ludzi, mówił o wartościach i bliskości duchowej. Słuchałam uważnie, przytakując, choć miałam wrażenie, jakbym przyszła nie na randkę, a egzamin tak jakby w każdej chwili mogło paść jakieś podchwytliwe pytanie.
Monolog aktora
Gdy kelner położył na stole czarną skórzaną teczkę z rachunkiem, Andrzej wciąż mówił o upadku obyczajów. Leniwie sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do innej, poklepał się po spodniach. Nagle na jego twarzy pojawiło się coś na kształt zaskoczenia pewność siebie ustąpiła miejsca udawanemu zamieszaniu.
O rety wyszeptał, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel w biurze albo w drugim aucie.
Wzruszył ramionami, udając bezradność. Zero stresu, zero prób wyjścia z sytuacji żadnego proszenia kelnera o chwilę, żadnego szukania rozwiązania przez BLIK czy przelew na telefon. Tylko spojrzenie wprost na mnie.
Ale żenująca sytuacja rzucił nonszalancko, opierając się wygodnie w fotelu. Może mnie poratujesz? Zapłacisz teraz, a ja potem oddam. Albo następnym razem postawię, choćby z procentem.
W tej chwili nabrałam pewności: to nie przypadek ani zapominalstwo. To zaplanowany test dokładnie taki sam, o jakich czytałam nie raz na forach albo widziałam w kiepskich serialach, choć nigdy nie spodziewałam się, iż spotka mnie to osobiście. I to ze strony dorosłego, ustosunkowanego faceta.
Jego logika rozbrajała prostotą: jeżeli kobieta bez słowa płaci za dwóch, to znaczy porządna i gotowa zaciągnąć wózek pod górę; jeżeli odmówi płacenia za niego to znaczy materialistka, nastawiona na pieniądze. W tej chwili siedział już przede mną nie przedsiębiorca z Warszawy, ale zakompleksiony manipulator, „egzaminujący” swoją randkę.
Lekko westchnął, przekonany zapewne, iż i tak wygraną ma w kieszeni. W jego świecie kobieta powinna bez słowa wyjąć kartę z torebki i pokornie zapłacić.
Chłodna kalkulacja
Wyjęłam powoli portfel z torebki. Andrzej jakby się rozluźnił, uznał, iż jego plan się powiódł.
Oczywiście, nie ma problemu powiedziałam spokojnie i przywołałam kelnera.
Proszę podzielić rachunek. Ja płacę za swoje. Za stek, wino i deser niech zapłaci pan powiedziałam zdecydowanie.
Jego uśmiech zniknął natychmiast.
Ale jak to?! wysyczał, pochylając się w moją stronę. Przecież nie mam portfela.
Wiem skinęłam głową, zbliżając telefon do terminala. Ale prawie się nie znamy. To normalne, iż każdy płaci za siebie. A obiad mężczyzny, który sam zaprosił mnie do drogiej restauracji i obstawia się najdroższymi daniami wybacz, to już nie moja bajka. Jesteś dorosły i na pewno sobie poradzisz.
Kelner zamarł, niepewnie spoglądając na nas oboje. Andrzej poczerwieniał, a jego elegancja zaczęła nagle pękać.
Ty tak serio? Przez te parę złotych? Przecież oddam, chciałem cię tylko sprawdzić.
I sprawdziłeś odparłam, wstając od stołu. Jestem osobą, która nie pozwala sobą manipulować.
Już odchodziłam, jednak poczułam, iż jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa. Został przy stole z niezapłaconym rachunkiem, zirytowany i zdezorientowany, bez portfela.
Wróciłam do stolika, wyjęłam z portfela kilka pogniecionych złotych i garść drobnych, które zwykle plączą się na dnie torby.
Aha, skoro portfel jest w drugim aucie, to pewnie na taksówkę też nie masz?
Położyłam pieniądze obok jego kieliszka z winem.
To dawaj, masz na bilet na metro. Uznam to za mój wkład w twoje badania kobiecej duszy.
Kilka osób przy sąsiednich stolikach spojrzało w naszym kierunku. Andrzej wyglądał, jakby dostał policzek.
Wyszłam na zewnątrz.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i lampkę wina niewielka cena za to, by w porę przejrzeć człowieka i zaoszczędzić sobie lat rozczarowań. Mam nadzieję, iż wyciągnął wnioski, choć tacy ludzie raczej się nie zmieniają.
Ciekawa jestem, co Wy byście zrobili na moim miejscu ratować zapominalskiego adoratora czy postawić sprawę uczciwie, choćby jeżeli to trudne?
