Mój brat od pięciu lat jest żonaty, ale nikt z rodziny nigdy nie poznał jego żony. Powiedział mi, iż w końcu przyjadą razem do mnie na weekend. Kiedy przyjechali i poznałam jego żonę, nie mogłam jej znieść!

Dawno temu, zaraz po zakończeniu studiów, mój brat Andrzej postanowił wyjechać z rodzinnych Kielc i spróbować szczęścia w Gdańsku. Początkowo miał tam zostać tylko przez rok odłożyć trochę oszczędności w złotówkach, wrócić i kupić własne mieszkanie. Jednak los miał inne plany dla Andrzeja. niedługo w Gdańsku poznał Halinę, dziewczynę o typowo polskim imieniu, i z czasem postanowili się pobrać. Andrzej został więc nad morzem na stałe.
Nigdy wcześniej nie mieliśmy okazji poznać jego żony. Gdy brali ślub, byłam już w ostatnim miesiącu ciąży i rodzić miałam lada dzień, więc naturalnie nie było mowy, żebym pojechała na drugi koniec Polski. Tata nie mógł dostać urlopu w swojej pracy w warsztacie samochodowym, więc naszą rodzinę na weselu reprezentowała tylko mama. Mama nie zaprzyjaźniła się z Haliną, spotkały się, chwilę porozmawiały i na tym kontakt się skończył. Państwo młodzi wyruszyli w podróż poślubną po Kaszubach, a mama wróciła do domu po kilku dniach. Zawsze powtarzała, iż Halina była ładna, zawsze uśmiechnięta i sprawiała sympatyczne wrażenie. Mijały kolejne lata, a my nie poznaliśmy bratowej bliżej.
Wszystko się zmieniło tego roku, kiedy Andrzej zadzwonił do nas z wieścią, iż przyjadą z Haliną w odwiedziny. Zaplanowali prawdziwą eskapadę po Polsce najpierw do nas, potem na ślub Andrzejowej znajomej z liceum, potem zjazd klasowy w Warszawie, następnie kilka dni z rodzicami nad Bałtykiem, aż w końcu powrót do Trójmiasta. Zapowiedzieli, iż spędzą u nas dwa dni. Nie widziałam w tym nic trudnego co prawda nasze mieszkanie było ciasne, ale mieliśmy dostęp do działkowego domku moich teściów w Skarżysku. Teściowa zresztą od razu powiedziała, iż możemy tam zanocować, tylko domek nie był remontowany od wieków i warunki były, powiedzmy, dość skromne. Jednak niczego się nie obawiałam, byłam tego dnia w świetnym humorze i czekałam na gości.
Dotarli w samo południe. Od razu jednak atmosfera stała się ciężka. Andrzej przedstawił nas sobie, a Halina już przy powitaniu skarżyła się, iż całą drogę było jej duszno, hałas naleśniki w pociągu ją drażniły, a siedzenie było niewygodne. Gdy zaprowadziłam ich do domku, Halina spojrzała na łazienkę i toaletę tak, jakby ujrzała jezioro pełne żab. Zaraz wzięła Andrzeja na bok, chwilę szeptali, po czym mój brat poprosił mojego męża, by podwiózł ich do centrum. Halina stwierdziła, iż absolutnie nie użyje prysznica w tym domku. Pojechali więc do nas, gdzie Halina wzięła długą kąpiel, zrobiła sobie makijaż i dopiero wrócili na działkę.
Potem było tylko trudniej. Cokolwiek przygotowaliśmy do jedzenia a bardzo się staraliśmy, bo były pierogi, gołąbki, schabowy i domowe kompoty Halina odsuwała talerz z miną, jakby tam leżało coś niejadalnego. Było dla niej za tłusto, za dużo glutenu, a choćby sałata wzbudzała jej nieufność. Ostatecznie tylko chrupała marchewki, a i na to patrzyła z namysłem. Pokój, który dla nich przygotowałam, uznała za niewygodny, więc wieczorem musieliśmy wracać do siebie, do mieszkania. Następnego ranka, podczas spaceru po Kielcach, Halina kręciła nosem bardziej niż mój trzyletni Jaś. To było jej za gorąco, tamto za tłoczno, bolała ją noga lub po prostu się nudziła.
Nie pamiętam, bym kiedykolwiek żegnała kogoś z większą ulgą niż wtedy tych dwoje. Do dziś zastanawiam się, jak Andrzej znosił to przez te wszystkie lata. Nam wystarczyły dwa krótkie dni, żeby mieć serdecznie dość jego żony.