Mój mąż, 45 lat, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i tego samego dnia pojechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałam taki „niespodziankowy” odwet

Dziennik, 27 lutego

Mam już 45 lat, a dzisiaj stało się coś, co na pewno zapamiętam na długo. Znowu zapomniałem o urodzinach mojej żony. Dokładnie tego samego dnia razem z kumplami wybrałem się na ryby. Wieczorem, gdy wróciłem z udanej wyprawy, czekała na mnie niespodzianka, która nauczyła mnie więcej, niż niejedna lekcja w życiu.

Przez wiele lat mojego małżeństwa nauczyłem się jednego bezbłędnie pamiętam, kiedy trzeba zmienić olej w samochodzie, znam na pamięć terminy, w których moi znajomi zbierają się na ryby, wiem choćby kiedy najlepiej bierze szczupak i leszcz. Ale ważne daty rodzinne? Te zawsze gdzieś mi ulatują. Justyna, moja żona, zwykle ratowała sytuację i przypominała mi, zostawiała karteczki albo półżartem pytała, czy wiem jaki dziś dzień. Ale w tym roku obchodziła swoje 45. urodziny i chciała, żebym sam sobie przypomniał.

W piątkowy poranek biegałem po mieszkaniu jak szalony, pakując sprzęt i plecak.

Justyno, widziałaś mój termos? Chłopaki już na mnie czekają. Jedziemy nad Wisłę, teraz najlepiej bierze. Wrócę w niedzielę, będę miał słaby zasięg.

Pocałowałem ją w policzek w biegu, choćby na nią nie spojrzałem.

Nie nudź się. Kup sobie coś dobrego.

Zatrzasnąłem drzwi za sobą. Wtedy u niej w mieszkaniu na ścianie wisiał kalendarz z datą zakreśloną na czerwono. Były to jej urodziny. Nie tylko o nich zapomniałem wybrałem właśnie ten dzień na ryby!

Na początku była zła, potem zrobiło jej się zimno na sercu. Wtedy wpadła na pomysł, jak mi to zapamiętać zrobić coś, co na zawsze utrwali jej urodziny w mojej głowie.

Po powrocie czekał na mnie prezent, o którym nigdy nie zapomnę.

Miałem swoją tajną skrytkę. Zbierane na nowy silnik do łódki pieniądze trzymałem w sejfie. Kod znała też Justyna, bo moja doskonała pamięć czasami szwankowała. Uzbierałem już sporą sumę prawie sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.

W weekend moja żona zorganizowała wielkie przyjęcie, na które nigdy bym jej nie namówił. Zamówiła catering, zaprosiła przyjaciółki, udekorowała mieszkanie kwiatami. Były tańce, śmiech, szampan. Następnego dnia zabrała swoje przyjaciółki na kolację do restauracji z widokiem na Kraków. Potem jeszcze wybrały się razem do spa.

Na koniec kupiła sobie broszkę, na którą od dawna miała ochotę, ale zawsze rezygnowała, bo liczyły się wspólne plany.

W niedzielny wieczór wracałem do domu uśmiechnięty z wiadrem pełnym ryb.

No to zobacz, jaki połów! Cudowny weekend!

Wszedłem do salonu i zamarłem. Na stole puste butelki, w kącie kosze z kwiatami, na kanapie torby z markowych sklepów.

Co tu się działo? Mieliśmy gości?

Mieliśmy, odparła Justyna spokojnie. Miałam urodziny. 45. Pamiętasz?

Zaniemówiłem. W końcu wyjąkałem:

Kurczę, Justyno, zapomniałem. Naprawdę. Pokręciło mi się wszystko. Przepraszam.

Rozumiem, przerwała mi. Dlatego nie chciałam tego dnia przeżyć smutno. Wszystko zorganizowałam sobie sama. I prezent też wybrałam bez twojej pomocy.

Zauważyłem kątem oka, iż drzwi od sejfu są otwarte. Zbladłem, podbiegłem tam. Był pusty. Z powrotem wróciłem do salonu z przerażeniem.

Gdzie są pieniądze? Tam nie ma nic! Dwa lata odkładałem!

Są tutaj, wskazała na pokój.

Wydałaś wszystko? Przecież to był silnik do łódki!

A ja znosiłam to dwadzieścia pięć lat, powiedziała cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Zrobiłam tak, żebyś go zapamiętał.

Usiadłem ciężko na kanapie. Patrzyłem raz na puste wiadro po rybach, raz na otwarty sejf, raz na nią. Nie miałem choćby prawa się złościć przecież pieniądze były nasze wspólne.

Czyszczenie ryby przebiegło już w ciszy.

Minęło pół roku. Na nowy silnik znowu oszczędzam od zera. Ale w telefonie mam ustawione przypomnienia: miesiąc, tydzień, dzień przed każdą istotną datą. Czasem lekcja kosztuje drogo, ale taka, jaką dała mi Justyna, zostaje w głowie na zawsze.