Mój mąż obiecał mi dom na wsi – ale gdy tam dotarłam, poczułam, iż grunt usuwa mi się spod nóg.

Mój syn powiedział mi, iż kupił mi dom na wsi ale gdy tam dotarłem, ziemia zaczęła mi uciekać spod nóg.
Nazywam się Stanisław Kowalski i mam siedemdziesiąt osiem lat.

Nigdy nie myślałem, iż będę szukał rady u obcych, a jednak oto jestem. Potrzebuję waszej perspektywy.

Większość dorosłego życia spędziłem jako samotny ojciec. Moja żona, Halina, zmarła na raka, gdy nasz syn, Tomasz (dziś ma trzydzieści pięć lat), miał zaledwie dziesięć.

To był trudny czas dla nas obu, ale przetrwaliśmy go razem. Od tamtej pory byliśmy tylko my przeciwko całemu światu. Starałem się być dla niego i matką, i ojcem, ciężko pracując, by dać mu wszystkie możliwości w życiu.

Tomasz wyrósł na dobrego chłopaka. Oczywiście, bywało, iż się buntował, ale w gruncie rzeczy był serdeczny, pracowity i rozsądny. Miał dobre wyniki w szkole, dostał się na studia z częściowym stypendium, a po ich ukończeniu znalazł dobrą pracę w sektorze finansowym.

Zawsze byłem z niego ogromnie dumny i patrzyłem, jak staje się człowiekiem sukcesu. Pozostaliśmy blisko, choćby gdy się wyprowadził regularnie dzwoniliśmy do siebie i spotykaliśmy się na kolację przynajmniej raz w tygodniu.

Tato powiedział, ale choćby nie mógł spojrzeć mi w oczy. Przepraszam. Wiem, iż mówiłem, iż to domek, ale to będzie dla ciebie lepsze. Tutaj ktoś się tobą zaopiekuje.

Zaopiekuje? Nie potrzebuję, żeby ktoś się mną opiekował! Jestem całkowicie samodzielny. Dlaczego mnie okłamałeś?

Tato, proszę. W końcu Tomasz spojrzał mi w oczy, a jego wzrok był pełen błagania.

Ostatnio zapominasz różne rzeczy. Boję się, iż żyjesz sam. To miejsce ma świetne warunki, a zawsze będzie ktoś w pobliżu, jeżeli będziesz potrzebował pomocy.

Zapominam? Każdy czasem coś zapomni! krzyknąłem, a po policzkach spływały mi łzy wściekłości.

To nieprawda, Tomasz. Zabierz mnie natychmiast do domu.

Tomasz pokręcił głową, a potem rzucił najgorszą wiadomość dnia:

Nie mogę, tato. Ja już sprzedałem dom.

Ziemia zaczęła mi się chwiać pod nogami.

Wiedziałem, iż zgodziłem się na sprzedaż, ale myślałem, iż mam jeszcze czas. Chciałem poznać nowych właścicieli, wybrać dobrą rodzinę i wytłumaczyć im, jak dbać o stary dąb w ogrodzie.

Dlatego to, co zdarzyło się nieco ponad rok temu, było dla mnie szokiem. Był wtorkowy wieczór, gdy Tomasz przyszedł do mojego domu, wyraźnie podekscytowany.

Tato powiedział mam świetną wiadomość! Kupiłem ci domek na wsi!

Domek? Tomasz, o czym mówisz?

To idealne miejsce, tato. Spokojne, ciche dokładnie to, czego potrzebujesz. Spodoba ci się!

Byłem zaskoczony. Miałem się wyprowadzić tak daleko? To wydawało mi się zbyt radykalne.

Tomasz, nie musiałeś tego robić. Dobrze mi tu jest.

Ale on upierał się!

Nie, tato, zasługujesz na to. Dom, w którym teraz mieszkasz, jest za duży dla ciebie samego. To czas na zmiany. Uwierz mi, będzie wspaniale.

Muszę przyznać, iż byłem sceptyczny. Dom, w którym mieszkałem, był naszym rodzinnym gniazdem przez ponad trzydzieści lat. Tam dorastał Tomasz, tam razem z Haliną budowaliśmy nasze życie. Ale mój syn wydawał się tak podekscytowany, tak przekonany, iż to adekwatna decyzja. A ja ufałem mu bezgranicznie.

W końcu zawsze byliśmy ze sobą szczerzy.

Więc, mimo wątpliwości, zgodziłem się na przeprowadzkę i sprzedaż domu. W kolejnych dniach pakowałem swoje rzeczy i szykowałem się do wyjazdu, podczas gdy Tomasz zajmował się szczegółami. Zapewniał mnie, iż wszystko jest zaplanowane. Był tak troskliwy, iż odsunąłem niepokoje na bok.

W końcu nadszedł dzień wyjazdu do nowego domu. Gdy wsiedliśmy do samochodu, Tomasz opowiadał o wszystkich udogodnieniach, jakie oferuje nowe miejsce. Ale im dalej od miasta, tym bardziej rosło we mnie uczucie niepokoju.

Otoczenie stawało się coraz bardziej opustoszałe. To nie była malownicza wieś, którą sobie wyobrażałem nie było zielonych wzgórz ani pięknych krajobrazów. Zamiast znajomych sąsiadów i tętniących życiem ulic miasta, wokół rozciągały się puste, monotonne pola i opuszczona zagroda.

Domki, które podziwiałem i rozważałem kiedyś, gdy Halina jeszcze żyła, były przytulne, ciepłe i otoczone naturą. Ale to miejsce było zupełnie inne.

Tomasz zapytałem jesteś pewien, iż jedziemy w dobrym kierunku? To nie wygląda na wieś, którą sobie wyobrażałem.

Zapewnił mnie, iż jesteśmy na adekwatnej drodze, ale zauważyłem, iż unika mojego wzroku.

Po około godzinie wjechaliśmy na długą, krętą drogę. Na jej końcu stał ponury, wielki budynek. Serce zamarło mi w piersi, gdy przeczytałem napis: Złota Jesień.

To nie był domek. To był dom opieki.