Mój mąż odszedł po jedenastu latach małżeństwa, a powód, który mi podał, był zaskakująco prosty: wed…

Słuchaj, muszę Ci coś powiedzieć… Mój mąż zostawił mnie po jedenastu latach małżeństwa. Powód, który mi podał, aż mnie zatkał stwierdził po prostu, iż przestałam o siebie dbać. Według niego zbierało się to od dawna, choć tak naprawdę nigdy nie poruszał tego tematu wprost.

Wiesz, jak się poznaliśmy zawsze zadbana, makijaż, włosy zrobione, ciuchy wyprasowane i dobrane. Pracowałam, spotykałam się ze znajomymi, miałam czas na swoje pasje. Potem pojawiły się dzieci, rutyna, obowiązki. przez cały czas pracowałam, a do tego cały dom obiady, sprzątanie, lekarze, szkoła, wszystko, co trzyma rodzinę w kupie, a czego nikt nigdy nie zauważa.

Mój dzień zaczynał się o piątej trzydzieści rano, kończył po północy. Nieraz wychodziłam bez makijażu, bo zwyczajnie nie miałam czasu. Zakładałam pierwsze czyste spodnie i bluzkę, jakie znalazłam. To nie dlatego, iż mi nie zależało po prostu byłam wykończona. A on wracał, jadł, oglądał coś w telewizji i szedł spać. Nigdy nie zapytał, jak się czuję, czy nie potrzebuję pomocy.

Z biegiem czasu zaczęły się uwagi. Że już nie wyglądam, jak kiedyś. Że nie chodzę w sukienkach. Że wyglądam, jakbym się zapuściła. Myślałam, iż po prostu taki dzień, a jemu się wyrwało. Nigdy nie podejrzewałam, iż to będzie powód, żeby odejść. Nigdy nie usłyszałam: Czuję, iż się oddaliliśmy albo Musimy porozmawiać. Po prostu, pewnego dnia spakował walizki.

Jak się wyprowadzał, powiedział prosto z mostu. Że już nic do mnie nie czuje, iż się zmieniłam, iż tęskni za tą wersją mnie, która o siebie dbała specjalnie dla niego. Próbowałam mu wytłumaczyć, ile robiłam dla domu, dla dzieci, dla nas wszystkich. Usłyszałam, iż to za mało, iż on potrzebuje czuć dumę z kobiety, którą ma obok.

Bez słowa zabrał swoje rzeczy i tyle go widzieli. Parę dni później ktoś mi szepnął, iż spotyka się już z kimś innym. Kobieta bez dzieci, chodząca na siłownię, zadbana, zawsze uśmiechnięta ma czas i możliwości, żeby codziennie wyglądać jak z reklamy. Wtedy zrozumiałam, iż problemem nigdy tak naprawdę nie był makijaż.

Dziś przez cały czas wstaję wcześnie, przez cały czas pracuję, dom dalej na mojej głowie. Ubieram się i maluję wtedy, kiedy sama mam na to ochotę, a nie kiedy ktoś tego ode mnie oczekuje. Nie przestałam być zadbana przez brak miłości przestałam, bo dźwigałam na sobie cały dom. A mimo tego to on postanowił odejść.

Myślę czasem, żeby zapisać się na siłownię, ale nie mam kiedy. No cóż, chyba po prostu nie chodziło mu o mnie… i tyle.