Mąż powiedział, iż jedzie w delegację, a ja zobaczyłam jego auto przy wejściu do mieszkania najlepszej przyjaciółki.
Czy wziąłeś ładowarkę? I leki na żołądek? Wiesz, jak w wyjazdach jedzą, znowu coś namiesza, a mnie nie będzie w pobliżu.
Oczywiście, iż wziąłem! rzucił Andrzej, podnosząc podbródek. Jadwiga, po co tak mnie rozpieszczasz? Nie jadę na Biegun Północny, tylko do Krakowa. Trzy dni, raport, kilka spotkań i z powrotem. Daj mi przejść, taksówka czeka od pięciu minut, licznik już tyka.
Andrzej nerwowo pociągnął suwak na torbie, zaciął się krawędzią materiału, wykrzyknął, pociągnął mocniej i w końcu ją zamknął. Wyglądał pośpiesznie, jakby obawiał się przegapić ostatni pociąg w życiu. Jadwiga stała w przedpokoju, opierając ramię o framugę drzwi, i z lekkim smutkiem patrzyła na męża. Dziesięć lat małżeństwa. Dziesięć lat odprowadzała go na te wyjazdy, a za każdym razem serce ściskało się trochę mocniej.
Odezwij się, jak dotrzesz do hotelu poprosiła, poprawiając mu kołnierzyk kurtki. I nie pędź po drodze, obiecywali lód na trasie.
Jadwiga, jedę pociągiem, zapomniałaś? Samochód zostawiłem, zawieszenie stuka, nie chcę ryzykować. Do zobaczenia, nie tęsknij. Przekaż pozdrowienia Święcie, jeżeli ją spotkasz.
Z głośnym mrugnięciem pocałował ją w policzek, pachnąc świeżym perfumem i miętową gumą. Chwycił torbę i wybiegł za drzwi. Zamek kliknął, odcinając go od domowego ciepła. Jadwiga westchnęła, wsłuchując się w oddalające się kroki po schodach. Winda z hukiem zjechała w dół.
W mieszkaniu zapadła cisza ta szczególna cisza, która następuje, gdy z domu odchodzi głośny, wypełniający całą przestrzeń człowiek. Jadwiga przeszła do kuchni, nalała sobie przestudzony kawałek kawy. Trzy dni. Mogłaby zająć się sobą, poczytać książkę, na którą dotąd nie miała czasu, zrobić maseczkę na twarz albo spotkać się z przyjaciółkami.
A propos przyjaciółek. Andrzej sam przypomniał jej o Święcie. Grażyna była jej najlepszą przyjaciółką ze szkolnej ławki. Przeszły razem przez egzaminy, pierwsze zauroczenia, ślub Jadwigi, trudny rozwód Grażyny dwa lata temu. Grażyna mieszkała w sąsiedniej dzielnicy, w nowym kompleksie mieszkalnym z zadbanymi podwórkami.
Jadwiga spojrzała na zegarek. Sobota, południe. Nie było specjalnych planów. Może wpaść do Grażyny? Zorganizować wieczór panieński, skoro mąż wyjechał? Sięgnęła po telefon, ale zaraz się rozmyśliła. Grażyna ostatnio narzekała na migreny i zmęczenie w pracy, chciała po prostu przespany weekend. Lepiej nie dzwonić, a wyruszyć na spacer w tamtą stronę, wejść do dużego centrum handlowego przy jej domu, kupić sobie coś miłego i zobaczyć, co dalej.
Jadwiga ubrała się, wybrała wygodne botki pogoda była mokra, listopadowa kałuża. Wychodząc na zewnątrz, wciągnęła wilgotne powietrze. Miasto tętniło swoją pośpiechową życiem.
Do centrum handlowego dotarła autobusem. Przemierzała sklepy, kupiła nowy szalik miękki, kaszmirowy, w kolorze zakurzonej róży. Nastrój się polepszył. Wychodząc z galerii, postanowiła skrócić drogę przez podwórza tego samego kompleksu, w którym mieszkała Grażyna. Po prostu przejdę obok pomyślała. jeżeli zobaczę światła w oknach, może zadzwonię. A jeżeli nie wrócę do domu.
Podwórze przy Grażynie było eleganckie: brama, zadbane rabaty, choćby w listopcu wyglądały schludnie, a parking wypełniały drogie samochody zza granicy. Jadwiga szła powoli, przyglądając się autkom. Lubiła samochody, sama kiedyś prowadziła, choć rzadko.
Jej wzrok przesunął się po szeregu zaparkowanych aut. Czarny BMW, czerwony Mini Cooper, srebrna Toyota Camry Zatrzymała się przed srebrną Camry. Dokładnie taka, jaką miał Andrzej. choćby rysa na tylnym zderzaku, którą sam wbił miesiąc wcześniej przy sklepie, znajdowała się w tym samym miejscu.
Serce zabiło mocniej, a potem ucichło w gardle.
Nie może tak być uspokajała się. Camry to popularny model, jest ich tysiące w mieście. Rysa to przypadek.
Podeszła bliżej, czując zimno dłoni. Numer rejestracyjny: trzy siódemki i litery WOR. Andrzej zawsze żartował, iż to przynosi szczęście w interesach.
W377WOR.
To był jego samochód.
Jadwiga zamarła jak wryta w ziemię. W głowie rozbrzmiały wszystkie kłamstwa. Andrzej mówił, iż jedzie pociągiem. Mówił, iż auto zepsute, zawieszenie stuka. Mówił, iż jedzie do Krakowa.
A auto stało przy wejściu do mieszkania Grażyny.
Pierwsza myśl: Może przyjechał do Grażyny, coś zostawić? Albo pomóc? Ale wyjechał z domu trzy godziny wcześniej. W trzy godziny mógłby dziesięć razy coś przekazać i już być na dworcu.
Jadwiga podeszła do auta, dotknęła maski była ciepła. Silnik został wyłączony dopiero co, może pół godziny temu. To znaczy, iż nie jest na dworcu. Jest tutaj.
Drżącymi rękami wyciągnęła telefon, wybrała numer męża. Dźwięki dzwonka ciągnęły się długo, jakby każdy z nich odbijał się w jej czaszce młotkiem.
Halo, Jad? głos Andrzeja brzmiał wesoło, ale z jakąś szumną przeszkodą w tle. Co dzwonisz? Coś się stało?
Nic, nic Jadwiga starała się nie drżeć. Chciałam tylko zapytać, czy już wsiadłeś? Jak się masz?
Tak, wsiadłem! Już jedziemy. Słaba sieć, będę zniknął. Pociąg stary, hałaśliwy. Chciałem jeszcze zdrzemnąć się. Nie zapomnij o mnie, dobra? Wieczorem zadzwonię z hotelu.
Hałaśliwy wagon? zapytała Jadwiga, patrząc na ciemne szyby Camry. A mi wydaje się, iż jest cicho.
Dopiero ruszyliśmy, koła stukają. Dobra, Jad, bateria słabnie, do zobaczenia później!
Rozmowa się rozłączyła. Jadwiga stała w środku podwórka, trzymając telefon tak mocno, iż jej palce zbielały. On kłamał. Kłamał otwarcie, nie próbując choćby wymyślić wiarygodnego dźwięku.
Spojrzała w górę. Piąte piętro. Okna Grażyny. Zasłony były ściśnięte, choć na zewnątrz było jeszcze jasno. Zwykle Grażyna lubiła dzienne światło, twierdziła, iż dodaje jej energii.
W jej wnętrzu coś pękło. Ten nić zaufania, na której opierało się dziesięć lat małżeństwa i dwadzieścia lat przyjaźni, rozwaliła się w zimną pustkę i wściekłość, która wymagała ujścia.
Mogła odwrócić się i odejść. Wrócić do domu, zebrać jego rzeczy, wymienić zamki. Ale to nie wystarczyło. Musiała zobaczyć twarze. Musiała spojrzeć w oczy najlepszej przyjaciółki i kochającego męża.
Jadwiga ruszyła zdecydowanie w stronę wejścia. Znała kod domofonu, ale nie miała klucza. Zadzwoniła pod numer mieszkania Grażyny. Dzwonki trwały długo, nikt nie podchodził. Najwyraźniej nie mieli czasu w domofon.
Z przedsionka wyszła młoda mama z wózkiem. Jadwiga przejęła drzwi.
Dziękuję rzuciła, wślizgając się do środka.
Winda wzięła ją na piąte piętro, wolno i żałośnie. W lustrze kabiny odbijało się jej blade oblicze, duże oczy, nowy szalik w kolorze zakurzonej róży, który teraz wyglądał jak obroża.
Stoi przed drzwiami numer 54. Nasłuchuje. Cisza. Naciska przycisk dzwonka.
Za drzwiami słychać szelest, potem ciche kroki.
Kto tam? głos Grażyny był czujny.
Grażyno, to ja, Jadwiga! krzyknęła, starając się brzmieć naturalnie. Przebiegam i chciałam wpaść! Otwórz, przyniosłam ci ciasto! (Ciasta nie było, ale to nie miało znaczenia).
Po drugiej stronie nastąpiła długa, napięta przerwa. Działo się coś szeptanego.
Jad nie mam ubrania, jestem chora, zaraźliwa. Może innym razem?
Daj spokój! Jadwiga nacisnęła dzwonek ponownie, długi. To tylko na chwilę! Przyniosłam lekarstwo na migrenę, którą mi mówiłaś. Otwórz, nie trzymaj przyjaciółkę na progu!
Zamek kliknął. Drzwi uchyliły się na oścież. W szczelinie ukazała się twarz Grażyny rozczochrana, bez makijażu, z czerwonymi plamami na szyi. Na niej był jedwabny szlafrok, ledwo zakrywający biust.
Jad, naprawdę w takim stanie zaczęła.
Grażyno, otwórz! głos Jadwigi stał się twardy. Albo będę stała tu i dzwoniła, aż sąsiedzi wezwą policję.
Grażyna przestraszona mrugnęła. Zapięcie upuściło się, drzwi otworzyły na oścież.
Jadwiga weszła do przedpokoju. W nosie uderzył zapach znajomego męskiego perfumu tego samego, którym pachniał Andrzej, gdy odchodził na dworzec. Do tego aromat kawy i czegoś słodkiego.
No, wejdź, skoro już tutaj jesteś Grażyna nerwowo poprawiała szlafrok, blokując przejście do salonu. Tylko naprawdę nie mam ochoty na gości. Bałagan w mieszkaniu.
Jadwiga przeszła, nie zdejmując butów, odpychając przyjaciółkę ramieniem.
Nie jestem inspektorem. Chcę tylko herbaty.
W przedpokoju stały męskie buty. Czarne, wypolerowane na połysk. Te same, w których Andrzej wyjechał do Krakowa. Na wieszaku wisiła jego kurtka.
A to czyje? Jadwiga wskazała na buty. Masz kogoś?
Grażyna zbledła.
To to hydraulik! Mój kran cieknie. On teraz w łazience naprawia.
Hydraulik w butach Ralph Ringer za piętnaście tysięcy? uśmiechnęła się Jadwiga. Hydraulicy dziś nieźle zarabiają.
Poszła do salonu. Na stoliku kawowym stały dwa kieliszki z niedopitym winem i talerz z owocami. Na kanapie leżała męska koszula.
Andrzeju! zawołała głośno Jadwiga. Wyjdź! Hydraulikowi czas oddać raport z delegacji!
Cisza. Tylko Grażyna zaczęła szlochać w tle.
Jad, nie proszę, odejdź wszystko wyjaśnimy
Jadwiga podeszła do drzwi sypialni. Była zamknięta.
Andrzeju, liczę do trzech. jeżeli nie wyjdziesz, wezmę tę wazon i zniszczę to mieszkanie. Jeden.
Jad, stop! Grażyna chwyciła jej rękę. Nie rób głupich rzeczy! On on po prostu chciał pomóc!
Pomóc zdjąć szlafrok? Dwa.
Drzwi sypialni otworzyły się. Na progu stał Andrzej. W samych dżinsach, nagi w górze. Wyglądał żałosnie i przerażony, jak kot złapany przy jedzeniu śmietany.
Jad, nie rozumiesz zaczął typowy dla zdrajców wstęp.
Jadwiga spojrzała na niego. Na człowieka, z którym dzieliWtedy Jadwiga zrozumiała, iż najcenniejszą podróżą jest ta, którą odbywa się w głąb własnej siły i godności.
