Mój syn długo poszukiwał odpowiedniej dziewczyny, która mogłaby zostać jego żoną, ale nigdy nie poddawałam w wątpliwość jego wyborów. Dopiero kiedy skończył trzydziestkę, poznał Marcelinę wydawała się być stworzona właśnie dla niego.
Każdego niemal dnia słyszałam, jaka jest cudowna i jak bardzo mu odpowiada. Syn naprawdę ją kochał, a i ja sama bardzo polubiłam Marcelinę. Z ogromnym entuzjazmem opowiadał mi i swoim znajomym o jej zaletach była dla niego partnerką idealną i gwałtownie zdecydował się ją poślubić. Jako troskliwa mama oczywiście wspierałam jego decyzję.
Przygotowania do ślubu były prawdziwym wyzwaniem, ale moi bliscy spisali się doskonale. Rodzice panny młodej okazali się serdecznymi ludźmi i od razu znaleźliśmy wspólny język. Początki ich małżeństwa były piękne, ale niedługo później wszystko zaczęło się zmieniać. Ich relacje się pogarszały i coraz częściej dochodziło do sprzeczek. Wiedziałam, iż każdy związek przechodzi kryzysy, zwłaszcza na początku, i miałam nadzieję, iż wszystko się ułoży, ale bardzo się o nich martwiłam chciałam, by ich małżeństwo było szczęśliwe.
Pewnego wieczoru byłam naprawdę zdenerwowana. Syn przyszedł do mnie późną porą z bagażami. Oznajmił, iż nie ma gdzie się podziać, bo Marcelina wyrzuciła go z domu. Przez kilka dni mieszkał u mnie, a synowa choćby nie próbowała przyjść czy porozmawiać. Ta sytuacja powtarzała się kilkukrotnie.
Kiedy usłyszałam od Marceliny, iż spodziewa się dziecka, postanowiłam z nimi porozmawiać. Chciałam udzielić kilku rad, aby w przyszłości uniknęli konfliktów. Niestety, sprawiłam, iż było jeszcze gorzej. Kłótnie stawały się coraz częstsze, a mój syn coraz częściej spędzał noce u mnie. Widziałam, jak bardzo jest nieszczęśliwy i rozbity nie miał już tej euforii w oczach jak kiedyś, tylko rozczarowanie.
Nie mogłam już patrzeć, jak mój syn męczy się w złym związku, więc zasugerowałam mu, by zastanowił się, czy jest sens dalej tak żyć. Przekonywałam go, iż mógłby być wspaniałym ojcem, choćby jeżeli zamieszka osobno. Ostatecznie syn postanowił złożyć w sądzie papiery rozwodowe.
Niedługo potem Marcelina przyszła do mnie z prośbą o wsparcie. Błagała, żebym spróbowała przekonać syna do wycofania wniosku o rozwód, gdyż nie chciała niszczyć rodziny. Wcześniej sama nieraz namawiałam ją, by zadbała o swoją rodzinę, a teraz poczuła się odrzucona i publicznie oskarżała mnie o mieszanie się w ich sprawy.
Nie jestem pewna, czy powinnam była namawiać syna do rozwodu. Marcelina nie darzy mnie sympatią, a mój syn także się ode mnie odsuwa. Może wciąż się kochają? Życie osobno jest przykre, ale wspólne życie w niezgodzie także jest trudne…
