Moja przyjaciółka nie wydała ani grosza na moje wesele, a teraz zaprasza mnie na swoje.
Jadwiga i Marek złożyli przysięgę małżeńską rok temu. Rodzice z Krakowa i Gdańska zorganizowali huczne święto. Byli jedynaczkami i jedynaczkami, więc obie rodziny uznały, iż przyjęcie musi być na najwyższym poziomie. Propozycja młodej pary, by po ceremonii podać przyjaciołom szaszłyki, nie przeszła przez ich matki, które śniły o białej sukni, lśniącym wózku i śpiewających ptakach.
Narzeczeni gwałtownie pojąwszy, iż nie obejdzie się bez wielkiego balu, zabrali się do przygotowań z pełną odpowiedzialnością. Trzeba było zrobić manicure, makijaż, wybrać suknię i smoking, a także mnóstwo drobnych detali. Rodzice zadeklarowali, iż pokryją wszystkie koszty oprócz sukni panny młodej i garnituru pana młodego. Zarezerwowali najlepszą restaurację w Warszawie, wybrano bukiet dla Jadwigi, a tort miał upiec przyjaciółka matki Marka, doświadczona cukierniczka z dawnych lat.
Rodzice skrupulatnie spisali listę gości, chcąc zaprosić wszystkich krewnych, choćby tych, z którymi nie mieli kontaktu. Argumentowali, iż bogaci goście przyniosą hojne prezenty, a zarobione pieniądze pomogą w zakupie samochodu lub wkładzie na mieszkanie. Po burzliwej dyskusji postanowiono nie zapraszać bardzo odległych krewnych. Niektórzy, podając wymówki, wycofali się. Ostatecznie na liście znaleźli się głównie przyjaciele, tak jak planowali młodzi.
W dniu ślubu Jadwiga i Marek stali pod niebem, które choć rano zapowiadało deszcz, rozkwitło słonecznym blaskiem. Jadwiga lśniła w jedwabnej sukni zdobionej delikatną koronką, a Marek nie mógł oderwać od niej wzroku przez cały dzień. Cała uroczystość pulsowała radością. Fotograf, z zapałem godnym poezji, klikał swoim lustrzanym aparatem, a goście niecierpliwie wyczekiwali zaproszenia do bankietowej sali.
Po sesji zdjęciowej młoda para wsiadła do śnieżnobiałego powozu, który unosił się nad brukowanymi uliczkami niczym chmurka. Szampan i gratulacje lały się niczym rwąca rzeka. W rękach gości lśniły koperty z pieniędzmi, bo młodzi uprzedzili, iż chcą jedynie gotówki. Jedynie kilku seniorów nie mogło się powstrzymać podarowali koc, pościel i porcelanowy zestaw.
Trójwarstwowy tort, ozdobiony koronkami, kremowymi kwiatami i perłami, zachwycił choćby najbardziej wymagających gości. Wesele było wykwintne, a dopiero o świcie zmęczeni goście ruszyli w drogę do domów, a para udała się do zarezerwowanego hotelowego pokoju.
Rano, kiedy Jadwiga i Marek odwiedzili rodziców, matka zawołała Jadwigę, iż jedna z kopert jest pusta. Powiedziała, iż pusta koperta została podarowana przez bliską przyjaciółkę pary, Wioletę. Ustalenie sprawcy było proste koperta nie nosiła podpisu, w przeciwieństwie do reszty. Wieść o pustej kopercie sprawiła, iż Jadwiga poczuła się przykre.
Kłopot pogłębił fakt, iż przed ślubem Wioletta uprzedzała, iż nie istnieje zwyczaj dawania mniej niż tysiąc złotych, i obiecała, iż wesprze przyjaciółkę pieniądzmi.
Niecały rok później Wioletta sama stała się panną młodą i zaprosiła Jadwigę i jej męża na własne wesele. Natychmiast upomniała przyjaciółkę, by dała jej pieniądze, licząc, iż wpłyną one na pokrycie kosztów przyjęcia. Para zastanawiała się, co zrobić. Jadwiga zasugerowała, by mąż dał jej pustą kopertę, tak jak zrobiła przyjaciółka. Mąż podpowiedział, by dodać więcej, by poczuła się zawstydzona. Matka radziła, by włożyć do koperty minimalną sumę, bo wtedy nie zdradzi się przyjaciółce, co wie o podstępie, i nie będzie po co się na nią zemścić. Ślub przyjaciółki zbliża się, a Jadwiga nie potrafi sama zdecydować, co uczyni w tym sennoszałowym świecie.
