Dziennik, 21 marca
Moja teściowa postanowiła, iż zamieszka w moim mieszkaniu i odda swoje własne córce.
Mój mąż, Piotr, dorastał w licznej rodzinie. Teściowa przez lata rodziła dzieci, aż w końcu pojawiła się jej wymarzona córka, Zosia. Dość osobliwe podejście, ale nie mnie to oceniać.
Gdy się ożeniłem, byłem przekonany, iż spotkałem swoje szczęście. Piotr wydawał się odpowiedzialny, stanowczy, odważny. Dobrze wiedział, co to znaczy rodzina, ale zupełnie nie umiał odciąć pępowiny od matki i młodszej siostry. Teściowa nigdy jakoś szczególnie nie troszczyła się o synów, ale dobro córki stawiała na pierwszym miejscu.
Poznałem Zosię, gdy miała 10 lat. Na początku nie przeszkadzało mi, iż się nami interesuje, ale po latach zaczęło mnie to męczyć. Nie chciała się uczyć, zadawała się z podejrzanym towarzystwem, a wszystkim musiał zajmować się Piotr. Szwagierka potrafiła zadzwonić do niego choćby w środku nocy, gdy potrzebowała pomocy.
Liczyłem, iż Zosia dojrzeje, wyjdzie za mąż i wszystko się ułoży. Nic z tego! Gdy postanowiła założyć rodzinę, teściowa przymusiła wszystkich synów do złożenia się na wesele, bo sama ledwo wiązała koniec z końcem. Mąż Zosi był biedny i zarabiał grosze, więc świeżo upieczeni małżonkowie zamieszkali z teściową.
Urodziło im się jedno, potem drugie W końcu teściowa stwierdziła, iż nie da się tak dalej żyć. I wymyśliła idealne rozwiązanie wprowadzi się do nas, a swoje mieszkanie przekaże córce. Tylko czy to uczciwe, skoro mieszkanie kupiłem za własne, ciężko zarobione złotówki, a Piotr nie dołożył się do tego choćby złotówką? Najciekawsze, iż dla niego to żadna sprawa mówi tylko: Mama Ci pomoże.
Mamy dwupokojowe mieszkanie w Warszawie. Nie uśmiecha mi się rezygnować z własnej wygody i dzielić swoje cztery kąty z kimś innym. Teściowa jest przekonana, iż to nasz obowiązek, bo Piotr, jako najstarszy syn, powinien czuwać nad losem matki.
Kocham swojego męża, rozwód nie wchodzi w grę. Ale jak przemówić mu do rozsądku? Jak wyjaśnić, iż dzielenie mieszkania z jego matką to czysty koszmar? Może ktoś ma dla mnie jakąś radę?
Na koniec sam muszę przyznać, iż warto rozmawiać o granicach i potrzebach zanim będzie za późno, bo później naprawianie rodzinnych kompromisów boli najbardziej.
