„My tu pomieszkamy do lata!”: Jak wykurzyłam bezczelną rodzinę męża i wymieniłam zamki. Domofon nie zadzwonił, tylko zawył, żądając uwagi. Była sobota, siódma rano – mój jedyny dzień wolny po zamknięciu kwartału w pracy, a tu na ekranie pojawiła się twarz szwagierki. I tak zaczęło się piekło: jej dzieci, walizki, bałagan. „To tylko tydzień remontu!”. Tydzień zamienił się w trzy, a ja zastałam moje mieszkanie – wymarzone trzypokojowe w centrum Warszawy, które sama spłacałam latami – zamienione w chlew. W końcu, odkrywając przekręt z wynajmem jej mieszkania i pasożytniczy biznesplan na moim garnuszku, podjęłam decyzję: zadzwoniłam po ślusarza, wymieniłam zamki, zorganizowałam asystę policji, spakowałam ciuchy „gości” do worków i pożegnałam wszystkich raz na zawsze. Mój dom, moje zasady – w końcu w ciszy i ze świeżo zaparzoną kawą!