Na drugim miejscu
Aniela stała w przedpokoju i aż zamarła, widząc, iż mąż znowu wychodzi. Już miał na sobie kurtkę, klucze w dłoni, gotowy zamknąć za sobą drzwi. Palce Anieli ścisnęły brzeg drzwi od szafy jakby próbowała złapać się czegoś pewnego, gdy cały świat się jej chwiał.
Maciek, znowu wychodzisz? jej głos zabrzmiał cicho, słabo, pełen niepokoju, choć wcale tego nie chciała.
Tak, rzucił krótko, choćby na nią nie patrząc. Basi trzeba do szpitala, jej mały znowu ma gorączkę, a ona ledwo się trzyma na nogach.
Anieli ścisnęło serce. Zrobiła krok do przodu, próbując się opanować, ale głos i tak jej zadrżał:
A nasze dzieci? Wczoraj obiecywałeś, iż zabierzesz Igora na boisko, a Zosi położysz się z bajką do łóżka. Czekali na ciebie cały dzień! Jak możesz odkładać swoją rodzinę dla innych ludzi?
Maciek spuścił wzrok, przeczesał ręką włosy, jakby próbował się ogarnąć. Nie, nie czuł winy po prostu nie lubił się tłumaczyć. Dla niego to był przecież dobry uczynek.
Aniela, przecież rozumiesz westchnął, uciekając wzrokiem w ścianę. Ona nie ma nikogo, potrzebuje pomocy. Co do naszych dzieci No bez przesady możemy pójść na plac zabaw innego dnia, ty im przeczytaj coś przed snem. Przynajmniej zdrowi są.
Te jego słowa unosiły się w powietrzu, a Aniela poczuła, jak narasta w niej żal i bunt. Podeszła bliżej, ścisnęła pięści.
Jeszcze trochę i zapomną, jak wyglądasz! wypaliła z bólem. Kiedy ostatni raz spędziłeś czas z własnymi dziećmi?
Maciek nic nie powiedział. Patrzył gdzieś w bok, jakby tam szukał odpowiedzi, na którą nie umiał się zdobyć. Po krótkiej chwili, prawie szeptem, rzucił tylko:
Nie mogę jej zostawić samej. Ona jest w naprawdę beznadziejnej sytuacji. O wiele gorzej niż ty czy dzieci.
Aniela roześmiała się sucho, prawie drwiąco. Pokręciła głową i zacisnęła powieki, bo łzy już napływały do oczu, ale jeszcze się trzymała.
No jasne odpowiedziała, a w głosie miała więcej żalu, niż choćby się spodziewała. A my mamy czekać. Jak zawsze.
Maciek już chciał coś odpowiedzieć widziała po jego napiętych ramionach i drgających ustach. Ale nic nie powiedział. Tylko machnął ręką, jakby odpychał od siebie wszystko, co mógłby usłyszeć. Zamknął za sobą drzwi, pozostawiając w przedpokoju ledwo wyczuwalny zapach swojego ulubionego wody toaletowej.
Aniela powoli osunęła się na puf przy drzwiach. Nogami ledwo ruszała, jakby nagle ktoś odłączył jej cały prąd. Oplotła się ramionami, próbując się jakoś ogrzać albo po prostu nie rozpaść na milion kawałków. On znowu wyszedł. Cudze dziecko ważniejsze od własnych…
Kolejne dni zlewały się w szary, jednolity krąg. Rano przedszkole, potem szkoła, potem pranie, zakupy i robienie obiadu. Wieczory robiły się coraz bardziej samotne. Maciek przychodził coraz rzadziej. Czasem, gdy już prawie zasypiała, słyszała w pustym mieszkaniu przekręcanie klucza w drzwiach. Otwierała na chwilę oczy, nasłuchiwała, ale rano jego już nie było tylko zimna poduszka i zapach parzonej kawy, którą w pośpiechu zdążył jeszcze zrobić.
Dni mijały, tygodnie płynęły, a Anieli rosło w środku to coś ciężkiego, tłumiącego każdy promyk nadziei. Wmawiała sobie, iż tak bywa, iż to minie, iż kilka miesięcy i jakoś się ułoży. Ale co noc, zanim zasnęła, głowa zdawała się pytać: a jeżeli nie? A jeżeli to będzie wiecznie?
Któregoś ranka, gdy myła talerze i patrzyła, jak piana spływa po kubku od kakao Zosi, poczuła nagle, iż dłużej już nie wytrzyma. Nie będzie już udawać, iż jest okej. Ręce jej się trzęsły, kiedy wyciągała z szuflady telefon i wystukiwała numer, pod który nigdy wcześniej nie dzwoniła.
Halo próbowała mówić normalnie, ale nerwy aż wyzierały w głosie. Tu Aniela, żona Maćka.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. Te dwie sekundy wydawały się jej wiecznością. Ściskała mocno telefon, aż palce pobielały. Krew pulsowała w uszach, a serce waliło jak oszalałe.
Odezwała się Basia spokojnym, wyważonym głosem, z lekką nutką zniecierpliwienia:
Tak, wiem kim jesteś. W czym mogę pomóc?
Aniela przymknęła oczy, zebrała się w sobie. Słowa wypaliły jej się prawie bez kontroli:
Możesz przestać wykorzystywać jego dobroć? podniosła głos, choćby nie zauważyła kiedy. On ma rodzinę. Dzieci. Potrzebny jest w domu!
W słuchawce znów cisza. Wyobrażała sobie Basię, jak spokojnie zerka przez okno albo przekłada coś w szafce, zupełnie nie czując jej bólu.
Rozumiem pani niepokój, odparła Basia miękko, ale stanowczo. Ale to on sam oferuje pomoc. A ja nie mam powodów, żeby odmawiać. Mój syn choruje, a sama nie daję rady.
Aniela jeszcze mocniej ścisnęła telefon jakby oddać miała całą złość właśnie tej plastikowej obudowie.
Bo masz wygodnie, szepnęła, walcząc z łzami. Po prostu korzystasz, bo on jest dobry.
Wsparcie jest mi naprawdę potrzebne, stwierdziła Basia chłodno, bez tłumaczeń. A twój mąż jest przykładem tego, jak powinien zachowywać się porządny facet.
Aniela westchnęła z bólem. To bolało bardziej niż każda kłótnia. Ktoś tak pewnie, tak czysto mówi o jej mężu, jakby już zapomniał, kto powinien być dla niego najważniejszy.
Wiesz, iż rozwalasz komuś rodzinę? głos Anieli drżał, ale wysiliła się, by był jasny i konkretny.
Tym razem cisza była jeszcze dłuższa. Gdy Basia odezwała się znowu, głos jej już był twardszy, chociaż wciąż spokojny:
Niczego nie rozwalam. Przyjmuję tylko pomoc, a decyzje podejmuje Maciek. To on wybiera. Widocznie tak ma być. I proszę, nie dzwoń już więcej.
Połączenie zostało przerwane. Aniela jeszcze przez moment trzymała telefon przy uchu, jakby wciąż czekała na dźwięk rozłączenia. Potem powoli opadła ręką.
Podeszła do okna i oparła głowę o chłodą szybę. Za oknem życie toczyło się swoim rytmem, dzieci biegały, ktoś rozmawiał przez telefon, przejeżdżał tramwaj. A jej świat akurat w tej chwili kompletnie się rozsypał.
Wystarczy. Już nie zamierza tego dłużej znosić.
Następnego ranka Aniela zaczęła pakować walizki. Robiła to powoli, bez paniki, z namysłem jakby przygotowywała się na dłuższą podróż, a nie na ucieczkę. Składała ubrania, wybierała zabawki, sprawdzała, czy wszystkie książki są pod ręką, pakowała ulubione drobiazgi Zosi i Igora.
Łez już nie było. Wypłakała swoje, teraz musiała być silna. Dla siebie i dzieci.
Gdy pod dom podjechała taksówka, Zosia, która cały czas ukradkiem obserwowała zbieranie rzeczy, nie wytrzymała:
Mamusiu my dokądś jedziemy? jej cieniutki głosik pełny był niepokoju.
Aniela przykucnęła przy córce, wzięła jej dłonie w swoje:
Tak, kochanie. Do babci. Będzie nam tam dobrze. Przecież lubisz babcię, prawda?
Zosia skinęła głową, chociaż oczy pytały o coś, czego dziewczynka nie potrafiła wypowiedzieć na głos.
Wtedy podszedł Igor. Był starszy i rozumiał więcej, niż matka chciałaby przyznać. Jego twarz była poważna, aż dorosła.
Tata z nami nie pojedzie? zapytał cicho, patrząc matce prosto w oczy.
Anieli aż ścisnęło serce. Przysunęła się i pogładziła go po głowie, wsuwając za ucho zbuntowany kosmyk.
Nie wiem, Igor, odpowiedziała szczerze. Na razie musimy pobyć sami. Musimy sobie wszystko przemyśleć.
Chłopiec tylko skinął głową i mocniej ścisnął w dłoni ukochaną wyścigówkę jedyną zabawkę, którą sam zapakował.
Aniela jeszcze raz spojrzała na swoje dawne mieszkanie. Tu upłynęła spora część jej życia tu były śmiechy, marzenia, radości. Ale teraz już nie czuła się tam, jak w domu.
Zabrała torby, pomogła dzieciom usiąść w aucie. Kiedy taksówka ruszyła, nie oglądała się za siebie. Patrzyła przed siebie, w nową, jeszcze niepewną, przyszłość.
***********************
Babcia, pani Krystyna, czekała na nich w drzwiach. Nie pytała, nie była zdziwiona po prostu rozłożyła ramiona i przytuliła do siebie najpierw Zosię, potem Igora, a na końcu córkę. W uścisku było wszystko czułość, wsparcie, zapewnienie, iż teraz już nic im nie grozi.
Aniela poczuła, jak napięcie z ostatnich dni zaczyna puszczać. Zamknęła za sobą drzwi i wtedy w niej pękła tama. Łzy popłynęły gorącą, milczącą falą, której nie dało się już powstrzymać. Osunęła się na krzesło przy kuchennym stole, wtuliła się w matczyne ramię i pierwszy raz od lat pozwoliła sobie naprawdę się wypłakać. Jak kiedyś w dzieciństwie, kiedy wszystko można było wypłakać w ramionach mamy.
Krystyna spokojnie głaskała ją po plecach, cichutko, jakby mówiła: Jestem, jestem. Potem, gdy łzy wreszcie się skończyły, bez słowa nastawiła czajnik, przygotowała gorącą herbatę. Znajomy dźwięk bulgoczącej wody, zapach świeżo zaparzonej herbaty uspokajały jak balsam.
Minęło pięć dni. Maciek nie zadzwonił ani razu. Nie zapytał, jak dzieci, nie zainteresował się, czy mają wszystko, czego trzeba. Jakby ich wyjazd nic dla niego nie znaczył.
Dopiero szóstego dnia zadzwonił telefon. Aniela aż podskoczyła, widząc męża na ekranie. Przez chwilę wahała się, czy odebrać, ale jednak to zrobiła.
Gdzie jesteście? głos Maćka był zdziwiony, jakby nagle uświadomił sobie, iż domu nie ma.
U mamy. Wyjechaliśmy, odpowiedziała spokojnie, choć całe ciało miała spięte.
Ale dlaczego? nie brzmiał na zmartwionego, raczej po prostu nie rozumiał, skąd taka decyzja.
Aniela wzięła oddech i rzuciła prosto, pierwszy raz od dawna:
Bo ciebie z nami nie ma. Już od dawna.
W słuchawce zapadła cisza. Ona tylko słyszała, jak Maciek ciężko wypuszcza powietrze.
Przyjadę zaraz, wymamrotał.
Nie trzeba, powiedziała już zmęczona, zrezygnowana. Nie sądzę, żebyśmy chcieli cię widzieć.
Rozłączyła się i odłożyła telefon. Ekran migał jeszcze chwilę, potem zgasł.
Mama, która dotąd siedziała cicho po drugiej stronie stołu, tylko westchnęła i powiedziała:
W końcu mu się rozjaśni w głowie. Tylko czy coś zmieni?
Następnego ranka Aniela siedziała samotnie przy kuchennym stole. Za oknem świtało, pierwsze promienie słońca przepływały przez firanki, ale nie docierało to do niej. Przed nią zimniała herbata, już z cienką błoną na wierzchu. Mieszała ją machinalnie łyżeczką, patrząc na wirujące fusy.
Nagle zadzwonił dzwonek. Aż podskoczyła. Powoli podeszła do drzwi, spojrzała przez judasza. Na wycieraczce stał Maciek.
Otworzyła. Maciek był wykończony biała twarz, worki pod oczami, jakby nie spał już od tygodnia.
Dopiero teraz dotarło do mnie, iż was nie ma, wybełkotał.
Aniela uśmiechnęła się gorzko.
Minął tydzień, powiedziała cicho. Zajęło ci tylko siedem dni, żeby zauważyć, iż nie ma nas i dzieci.
Maciek potarł dłońmi czoło, próbując zebrać myśli.
Myślałem, iż pojechałaś do koleżanki albo sam nie wiem. Zawahał się, a po chwili dodał: Basia mówiła, iż do niej dzwoniłaś.
Aniela skrzyżowała ręce, przyjmując obronną postawę.
Powiedziała, iż że jesteś zazdrosna, Maciek wreszcie na nią spojrzał, w oczach miał głupią bezradność. Że jej przykro, iż tak wyszło.
Aniela parsknęła śmiechem, całkowicie bez radości.
Przykro? Ona trzyma cię przy sobie, bo tak jej wygodnie. I ty na to pozwalasz.
W tym momencie do przedpokoju wbiegły dzieci Igor i Zosia wrócili z podwórka. Stanęli jak wryci, widząc ojca. Zosia, jak zwykle bardziej otwarta, pierwsza zabrała głos:
Czy znowu zaraz wyjdziesz?
Igor tylko zacisnął pięści, spojrzał bardzo poważnie.
Obiecujesz, iż spędzimy z tobą czas powiedział spokojnie, bez żalu. Ale ciągle wychodzisz.
Maciek spojrzał na dzieci. W końcu i na nim coś pękło, wyciągnął dłonie w stronę Zosi, jakby chciał ją przytulić, ale dziewczynka wycofała się, przytuliła do ściany, chowając twarz za kosmykiem włosów. W oczach miała łzy.
Podszedł do Igora, ale chłopiec odsunął się, zerkając w okno. Prawie sztywne ramiona, nerwowo zaciśnięte pięści.
Poprawię się, wyszeptał Maciek bez przekonania, słowa brzmiały żałośnie. Po prostu ona sama, potrzebuje pomocy. Jeszcze tylko kilka miesięcy
Aniela pokręciła głową. W jej głosie nie było już złości tylko zmęczenie.
Skończyły ci się szanse, powiedziała spokojnie. Nie zamierzam codziennie tłumaczyć dzieciom, czemu taty znów nie ma. Nie będę patrzeć, jak czekają w oknie. Zacznij żyć swoim życiem, skoro rodzina nie jest dla ciebie najważniejsza.
Ale ja was kocham! Maciek zrobił krok w jej stronę.
To czemu nigdy cię tutaj nie ma? Czemu zawsze jesteśmy na drugim miejscu?
Zamilkł. Wiedział, iż nic już go nie uratuje. I brakowało słów.
Idź, wyszeptała Aniela. Nie wracaj.
Zatrzymał się jeszcze na moment, spojrzał na dzieci na Zosię, która już płakała, i na Igora, który się nie ruszał. Na żonę już nie pogodną i wesołą, tylko poważną jak nigdy.
Zrobił krok do tyłu, potem kolejny. Nacisnął klamkę, wyszedł. Drzwi zamknęły się cicho, a dźwięk ten brzmiał, jak koniec wszystkiego.
Aniela od razu podeszła do Zosi, objęła ją mocno i zaczęła gładzić po włosach.
Będzie dobrze, kochanie, szepnęła, choć sama ledwo powstrzymywała łzy.
Igor bez słowa podszedł, ścisnął ją za rękę zimną, ale silną. I ta jego cisza znaczyć mogła więcej, niż słowa.
Damy radę, wyszeptała Aniela. Przez firankę patrzyła, jak w deszczu mąż, którego kiedyś tak bardzo kochała, znika za rogiem.
*********************
Dni płynęły powoli, jakby czas nagle przystopował. Każdego ranka wstawała z nadzieją, iż dzisiaj będzie lżej, ale dzień za dniem, smutek nie odpuszczał. Zmuszała się jednak do działania przygotowywała śniadania, odprowadzała dzieci do przedszkola i szkoły, sprzątała, gotowała. Jakakolwiek przerwa, każda chwila bez celu, groziły, iż znowu zacznie myśleć o tym, co było.
Im więcej miała obowiązków, tym łatwiej było nie myśleć. Do tego wzięła się za zdalne tłumaczenia wieczorami klikała w laptop, przeglądała słowniki, poprawiała błędy. Dłonie coś robiły, oczy czytały, a gdzieś głęboko było już tylko zmęczenie i pustka.
Krystyna nie komentowała, nie pouczała. Często po prostu była czytała dzieciom bajki, pomagała w lekcjach, karmiła obiadem. Czasem wystarczyło samo jej milczące towarzystwo kawałek ciepła na kuchni.
Dwa tygodnie później, kiedy jako-tako przywykła już do nowej codzienności i wieczornych lekcji angielskiego z Igorem, zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu Basia. Aniela aż się uśmiechnęła z niedowierzaniem, iż ta kobieta w ogóle ma tupet dzwonić, ale odebrała.
Aniela, wiem iż nie chcesz mnie słyszeć, ale w głosie Basi było coś nieśmiałego, jakby sama nie do końca czuła, po co dzwoni. Maciek już nie będzie mi pomagał.
Aniela zamarła. Zebrała się jednak i zabrzmiała spokojnie:
I co z tego?
Był u mnie przez cały ten czas, pomagał przy dziecku, ale Basia na chwilę zamilkła. Wczoraj spakował rzeczy i powiedział, iż dłużej nie może. Czuje się jak zdrajca.
Anieli tylko przeszło przez twarz ironiczne półuśmiechnięcie. Bez złości tylko zmęczenie i żal.
Chcesz żebym mu współczuła?
Nie, odpowiedziała Basia. Chciałam tylko powiedzieć: miałam wygodnie, trzymałam go przy sobie ze strachu przed samotnością i chorym dzieckiem. Ale nie miałam prawa burzyć twojego życia.
Dzięki, iż to powiedziałaś, spojrzała w okno, mrużąc oczy. Ale już nie ma to znaczenia.
Ma, odezwała się Basia cicho, ale stanowczo. Bo on przez cały czas was kocha. Ciebie i dzieci.
Aniela zacisnęła powieki. W środku coś ją ścisnęło, ale w głosie nie było ani łzy, ani złudzenia.
Gdyby naprawdę kochał, to by stawiał nas na pierwszym miejscu. choćby nie zauważył, kiedy nas zabrakło.
Basia milczała długo, potem jeszcze tylko szepnęła:
Rozumiem. Przepraszam.
W domu panowała cisza. Dzieci spały, a Aniela została sama. Maciek spróbował coś poprawić, ale za późno.
Odetchnęła głęboko. Dopiero teraz wiedziała to jest koniec. Koniec nie bólu, ale niepewności. I z tą świadomością zaczynała czuć ulgę.
Przed nią nowy rozdział. Sama go zbuduje.
Maciek znów pojawił się dopiero po miesiącu. Był zwykły wieczór dzieci jadły kolację, mama nakładała zupę, dzwonek do drzwi. Aniela poszła zobaczyć, kto to.
Maciek na wycieraczce. Wychudzony, z podkrążonymi oczami, przemoczony kurtką.
Mogę wejść? zapytał ledwo słyszalnym głosem.
Aniela się nie ruszyła.
Po co? rzuciła szczerze.
Zbił wzrok, patrzył na buty, potem znów na nią.
Zrozumiałem, co straciłem. Powiedziałem Basi, iż koniec. Zgodziła się. Chcę wrócić. jeżeli pozwolicie.
Za Anielą cicho zerknęła Zosia gdy tylko zobaczyła ojca, natychmiast uciekła na kuchnię, nie odzywając się. Igor choćby nie spojrzał, tylko udawał, iż zajada zupę.
Dzieci nie chcą cię widzieć, powiedziała Aniela smutnym, spokojnym głosem. Ja też nie chcę już bać się, iż znów odejdziesz. Żyć na pół gwizdka, czekać, patrzeć w drzwi, czy przyjdziesz, czy nie.
Nie odejdę! zrobił gest, jakby chciał złamać dzielącą ich barierę, ale Aniela go zatrzymała.
Już dawno odszedłeś, tylko nie zauważyłeś kiedy.
Maciek ścisnął pięści. Szukał słów, których już nie miał.
Chciałbym to naprawić. Pracować więcej, być z rodziną, zapomnieć o Basi Chcę spróbować. Proszę.
Aniela przecząco pokręciła głową. Oczy miała twarde i czyste jak nigdy.
Dzieci zapomną? wskazała głową w kierunku pokoju. Igor już nie gra w piłkę, bo nie byłeś ani razu na meczu. Już cię nie zaprasza na treningi. Zosia rysuje tylko mamę i babcię tata zawsze jest zajęty. Nie tylko cię nie było sam wymazałeś się z naszej codzienności.
Otworzył usta, jakby jeszcze chciał coś dopowiedzieć, ale wtedy odezwał się głos mamy:
Anielka, pomożesz mi umyć kubki?
To nie było po prostu zawołanie. To był sygnał przypomnienie, iż nie jest sama, iż ktoś zawsze jest przy niej.
Aniela spojrzała na niego po raz ostatni, chcąc go zapamiętać takim, jaki jest.
Idź, Maciek. My już nie jesteśmy twoją rodziną.
Stał jeszcze chwilę, jakby czekał, iż się rozmyśli, iż usłyszy: „No dobrze, spróbujmy jeszcze raz”. Ale nie powiedziała nic. I cisza stała się jeszcze cięższa.
W końcu odwrócił się, wyszedł. Zamknęła drzwi.
Od razu Zosia wyjrzała zza drzwi i przytuliła się do niej. Igor podszedł, objął ją za talię. Mama wyszła z kuchni, położyła rękę na ramieniu.
Mieszkanie na nowo ucichło. Tylko deszcz bębnił o szybę jakby ktoś wystukiwał rytm nowej codzienności. Bez wątpliwości
***********************
Pół roku później życie Anieli nabrało innego tempa. Wynajęła mieszkanie zwykłe, ale przytulne i bliżej pracy. Teraz zaoszczędzone godziny mogła spędzać z dziećmi: czytała im przed snem, pomagała w lekcjach, po prostu była siedzieli razem, rysowali, grali.
Mama wyprowadziła się do innego miasta do potrzebującej siostry. Ale zawsze, dzień w dzień, punktualnie o dziewiętnastej dzwoniła: pytała, jak minął dzień, czy czegoś nie trzeba przywieźć. Te rozmowy dawały Anieli siłę bo przypominały, iż wciąż ma wsparcie.
Zosia, która zawsze marzyła o scenie, zapisała się do szkolnej grupy teatralnej. W domu aż huczało od jej opowieści o próbach, nowych rolach, przedstawieniach. choćby urządzała czasem małe spektakle dla brata i mamy. W jej oczach wrócił iskierka radości.
Igor, bardziej ścisły, połknął bakcyla szachowego uczył się strategii w internecie, analizował partie, prosił mamę o pojedynki. Choć Aniela z reguły przegrywała, te wspólne wieczory były ich sekretną tradycją.
Codzienność nie była łatwa raz popsuła się lodówka, innym razem Igor dostał dwóję za nieprzygotowanie, Zosia płakała, iż nie gra głównej roli. Ale to były zwykłe, realne problemy, do przejścia. Najważniejsze przechodzili je razem.
Pewnego wieczoru, Aniela wracała z pracy po ciężkim dniu prezentacja u szefa, awaria tramwaju Jedyne o czym marzyła, to zdjąć buty, zrobić herbatę i choć chwilę posiedzieć w spokoju.
Przy klatce zobaczyła znajomą sylwetkę. Maciek czekał, z reklamówką pełną owoców. Gdy ją zobaczył, wstał próbując sprawiać wrażenie silniejszego, niż czuł się naprawdę.
Chciałem tylko wiedzieć, jak wam się żyje powiedział cicho.
Aniela zatrzymała się dwa kroki dalej. Nie czuła do niego już nic tylko spokój.
Wszystko w porządku, rzuciła tylko.
To dobrze, głos miał smutny, pusty. Naprawdę.
Skinęła głową. I już. Nic więcej nie trzeba było mówić.
Nie przychodź już więcej. powiedziała łagodnie.
Nie protestował. Zapytał tylko najcichszym głosem:
Kiedykolwiek wybaczysz mi?
Zastanowiła się. Przez głowę przewinęły się wspomnienia łzy, bezsenne noce, rozczarowania, ale i te kilka błysków szczęścia, które kiedyś z nim dzieliła. Spojrzała mu w oczy i odpowiedziała:
Już wybaczyłam. Ale nie chcę wracać do przeszłości.
Opadły mu ramiona. Pokiwał głową.
Rozumiem, szepnął.
Odwrócił się i odszedł, jego sylwetka zlała się z zmrokiem. Latarnie rzucały długie cienie, a gdzieś w oddali ktoś się śmiał.
Aniela weszła do klatki. Słodki zapach drożdżówek sąsiadka znowu piekła Na piątym piętrze już czekały na nią dzieci Zosia głośno opowiadała, a Igor mamrotał pod nosem o szachach.
Zamknęła za sobą drzwi, ściągnęła buty, westchnęła. W tym domu była cisza spokojna i ciepła, nie ta bolesna i natarczywa. Tu nie było już miejsca na rozczarowania, na czekanie, na łzy pod oknem. Tu byli Oni ona, Zosia i Igor.
Ich nowe życie.
