Nadzieja Leonidowna nagle poważnie zachorowała. Żadna z jej córek nie odwiedziła matki, gdy leżała chora – opiekowała się nią tylko wnuczka Natalia. Córki pojawiły się dopiero przed Wielkanocą, jak zwykle po wiejskie smakołyki, które mama przygotowała! Nadzieja Leonidowna wyszła do furtki, by przywitać córki. – Po co przyjechałyście? – powiedziała chłodno. Starsza córka, Sylwia, zamarła ze zdziwienia. – Mamo, o co chodzi?! – wykrzyknęła. – Nic! Wszystko, moje drogie! Całe gospodarstwo sprzedałam… – Jak to? A my? – córki nie mogły pojąć, co się dzieje.