Niania dla brata, czyli rodzinny konflikt: Jak Lera odmówiła opieki nad młodszym bratem, a rodzice k…

Niania dla brata

Co się stało, Ula? Dalej nie odpowiada?

Nie odpowiada! Julia rzuciła telefon na kuchenny blat. Nie daje znaku życia od osiemnastej! Przez nią nie pojechałam do mamy Tam muszę coś ugotować, w domu też, a Stasia nie ma z kim zostawić Wyhodowaliśmy sobie pomocnicę!

W tym momencie rozległ się dźwięk otwierających się drzwi.

O, jeszcze nie śpicie? rzuciła Lena, nie zdejmując słuchawek, i bez patrzenia na rodziców przeszła prosto do swojego pokoju.

No ale mama tak łatwo jej nie wypuściła.

Lena! Stój! krzyk mamy zatrzymał Lenę, choć choćby się nie odwróciła. Gdzie idziesz? Spóźniłaś się na… ile? Sześć godzin! I co mi masz do powiedzenia?

Lena wyjęła słuchawki z uszu.

O co tyle nerwów?

Obiecałaś! załamała się Julia. Miałaś posiedzieć z Stasiem!

Lena, marząc tylko o padnięciu na łóżko, wymruczała:

No, nie wyszło. Nikt nie zginął. Przecież byłaś w domu.

Ostrzegałam cię tydzień wcześniej, iż dzisiaj musisz zostać z bratem! Tata ma popołudniową zmianę, nie zdąży, a ja muszę do mamy. Ani brata ci nie żal, ani babci, ani matki własnej!

No co, Lena nie dała rady! Posiedziała dłużej z koleżankami z roku, a potem Tomek zaproponował, żeby pójść jeszcze do niego Nim się obejrzała, czas zniknął w czeluściach przeszłości. Zwyczajnie zapomniała.

Tak Lena tłumaczyła się sama sobie.

Bo przecież telefon miała naładowany, tylko sama go wyłączyła.

Mamo, obiecałam, ale potem wszystko się porozjeżdżało.

No to dmuchnij. Mama poczuła podstęp.

Co, mamy tu teraz więzienie? Lena przewróciła oczami.

Piłaś stwierdziła mama bez emocji. Imprezy są ważniejsze od rodziny, wiadomo.

Lena wybuchła:

Tak, ważniejsze! Ja do was nie przychodziłam na opiekunkę i z bratem nie będę siedzieć. Sami sobie siedźcie. Chcieliście dziecka na stare lata macie, to się nim cieszcie. Mam własne życie.

Ojciec, który nigdy choćby nie podniósł na Lenę głosu, w końcu się odezwał.

Wcale nie robimy z ciebie niani. Rzadko cię o cokolwiek prosimy! Ale dziś naprawdę bardzo potrzebowaliśmy pomocy, a ty się zgodziłaś Lena, spóźniłaś się na sześć godzin. Wyłączyłaś telefon. I jeszcze udajesz, iż to nasza wina?

Niczego nie udaję, ale Staś to wasza sprawa. Byłam na imprezie. Wszyscy poszli, miałam odstawiać klasztornicę?

Rodzice zawsze starali się nie obarczać Leny obowiązkami. Przecież dopiero niedawno skończyła liceum, teraz jest na dobrej uczelni, wymagający kierunek. Rozumieli, żalili się nawet, ale Leny jakoś nigdy nikt nie żałował.

Wiesz, co jest gorsze? odezwała się mama. Gorsze, iż przez ciebie nie pojechałam do babci. Ona nie może sobie choćby zupy ugotować! Ja nie mogę się rozdwoić, biegać między chorą mamą a trzylatkiem!

Lena, rozplatając misterne sploty uczesania od koleżanki, chłodno rzuciła:

Mamo, to już twoja sprawa. To ty chciałaś kolejnego dziecka na stare lata. Teraz masz, to się nim zajmij. Nic wam nie jestem winna.

To zabolało tak, iż choćby ojciec aż się wzdrygnął.

Lena, bez przesady!

Czemu przesada? Studiuję. Mam prawo spotykać się z rówieśnikami. Przyjaciół mieć. Chłopaka sobie znaleźć na przyszłość! A nie siedzieć z wami i waszym dzieciakiem!

Ojciec posadził ją na krześle.

Lena, usiądź Posłuchaj. Nie chcemy cię zamieniać w opiekunkę na cały etat. Prosiliśmy o przysługę, nie pracę. Dla rodziny. I zgodziłaś się.

Lena, czując, iż już nie ma odwrotu, odparła z przekąsem:

No, zgodziłam się, a potem zmieniłam plany. Życie się zmienia.

Życie się zmienia, ale to ty zmieniłaś plany, nic nie mówiąc. Rozumiem, studiujesz, masz znajomych. Ale, Lena, jesteś częścią tej rodziny. Nie trzymamy cię tu na siłę, ale musisz zrozumieć, iż my też czasem potrzebujemy wsparcia. Dasz radę poświęcić chociaż parę godzin tygodniowo, żeby pobyć ze Stasiem? Żebyśmy mogli raz na miesiąc pójść do lekarza, albo jak dziś do babci?

Lena choćby nie pozwoliła mu dokończyć. Prychnęła, odrzucając głowę, a z jej włosów posypały się wsuwki, których choćby nie zdążyła wyjąć.

Nie.

Dlaczego?

Bo to nie moja odpowiedzialność, tato. Mam prawo do własnego życia.

W środku Lena aż się spinała, gotowa na awanturę. Pewnie zaraz się zacznie

Dobrze odparł ojciec wyjątkowo spokojnie Zrozumiałem.

Em. Zrozumiał? A gdzie krzyki? Gdzie zabieranie telefonu? Obietnice, iż jak ich już nie będzie, to pożałuje i będzie płakać po nocach?

I to wszystko? zapytała Lena.

Tak. Na dziś to wszystko.

Lena, trochę zaskoczona taką łatwą przeprawą, uciekła do łazienki zmyć makijaż, a potem spać, spać, spać Wieczór był wyczerpujący. Jeszcze ci rodzice!

Tymczasem rodzice w swojej sypialni gadali dalej.

Andrzej, jak ona może być taka bezduszna? Julia już nie złością a bardziej żalem spoglądała na męża. Przecież wychowywaliśmy ją jak trzeba Niczego nie brakowało, przesady nie było. Nie byliśmy tyranami! A mam wrażenie, iż w ogóle nas nie kocha I co teraz? Będziemy ją na kolanach prosić za każdym razem, żeby posiedziała z bratem?

Nie Andrzej pokręcił głową. Prosić nie będziemy. jeżeli uważa, iż nic nam nie jest winna to my jej też nie jesteśmy winni, przynajmniej do czasu aż poczuje, co to jest prawdziwa dorosłość.

***

Poranek zaczął się bez aromatu kawy za to z uczuciem, iż wczorajsza awantura wcale się nie skończyła.

Lena wyszła do kuchni pierwsza. Wypiła trochę wody, podziobała nieapetyczne kanapki schowane w lodówce. W końcu do kuchni weszła mama z Stasiem na rękach; Lena natychmiast zanurzyła się w telefonie, żeby uniknąć kazań. Ale mama jadła śniadanie w ciszy. Potem przyszedł ojciec i choćby powiedział dzień dobry.

Dzień dobry rzucił w jej stronę.

Wow, choćby ze mną gadacie mruknęła Lena.

Tata wyjął zeszyt do domowego budżetu.

Lena, musimy pogadać.

Lena przewróciła oczami.

Znowu o mojej odpowiedzialności? Przecież powiedziałam, iż nie

Nie, nie o odpowiedzialności przerwał. A przynajmniej nie tylko o niej. Chodzi o pieniądze. Od tego miesiąca czekamy na twoją część za jedzenie i rachunki.

Lena prychnęła, przekonana, iż to taki nowy żart taty po wczorajszych rewolucjach żeby popsuć jej nastrój od rana. Coś w stylu: wieczorem ona zrobiła im nerwy, rano oni jej balans!

Tata, daj spokój. Z poczuciem humoru raczej nie masz lekko nie wciągnę się.

Tatko najwyraźniej miał gotowca.

To nie żart, Lena. Od dziś, jako dorosła osoba, płacisz za siebie za jedzenie, część rachunków, a przede wszystkim za studia.

Nawet Staś, który akurat robił masakrę z bułką na stole, spojrzał na ojca z niepokojem.

Co? wykrztusiła Lena.

Sama powiedziałaś, iż nam niczego nie jesteś winna. Dobrze. W takim razie nie jesteś od nas zależna także na co dzień. Teraz płacisz za swoją część wyżywienia, rachunków i swojej nauki.

No dobra, Lena wyczuła, iż to nie żarty. Chyba się naprawdę obrazili.

Tato, sam siebie słyszysz? Możecie mnie nie karmić, ale studia to świętość. Sam sobie nie wybaczysz, jak nie skończę. Zawsze mi mówiliście, iż rodzina wspiera się w nauce!

Ale możesz być już samodzielna odpowiedział. Masz dziewiętnaście lat. Dorosła jesteś. Dorosły płaci za siebie. Zawsze powtarzaliśmy, iż wspieramy, dopóki się uczysz i mieszkasz z nami, ale wsparcie musi być dwustronne, jakaś minimalna kooperacja z naszej strony. Ty ją odrzuciłaś. My więc przestajemy partycypować w twojej dorosłości.

Julia, próbując nakarmić malucha, popatrzyła na męża: Nie za mocno?

Lena rzuciła plasterek sera na talerz, wstała gwałtownie i rzuciła przez zęby:

Nie będę jeść. Jeszcze mi rachunek wystawicie!

Skończyli jeść we trójkę. Lena przebrała się w pokoju, specjalnie trzaskając czym popadnie, i ruszyła na zajęcia, które na razie jeszcze były opłacone.

Trochę nie przegięliśmy? szepnęła Julia.

Andrzej przełknął kęs sera, choć szło mu ciężko.

W sam raz, Julka! Skoro nikt nikomu nic nie jest winien, to niech żyje swoje dorosłe życie na własny rachunek. Może będzie bolało, ale lepiej, żeby nauczyła się teraz, niż potem przejeżdżała się po innych

Lena z rodzicami mijała się teraz rzadko. Wychodziła rano, wracała wieczorem. W domu nie jadła. Julia, choć Andrzej zakazał, nieśmiało spytała kiedyś: Nie jesteś głodna? na co Lena rzuciła urażone spojrzenie i tyle ją widzieli.

Przytrafiła jej się praca w kawiarni, raz podmieniła koleżankę, tamta potem rzuciła robotę, więc Lena przez cztery godziny po zajęciach latała z tacą, ale zarabiała pieniądze.

Rodzice martwili się, ale trzymali fason.

Już choćby na kolację nie przychodzi, Andrzej. Głodna jest. Ja wiem, wychowanie wychowaniem, ale dokąd ona się tak wykończy martwiła się Julia.

Przestanie się obrażać, Julka. Zrozumie w końcu, iż w rodzinie się pomaga, i przejdzie jej. Teraz pokazuje dumę.

I w trzecim miesiącu tego wzajemnego focha Lena powiedziała:

Dobra, wygrał wam się ten szantaż. Po studiach i pracy mam już po kokardki. Zgadzam się siedzieć z Stasiem kilka razy w tygodniu, po trzy godziny. Traktujcie to jak robotę. I tu pieniądze za mieszkanie ile mogłam, tyle odłożyłam.

Na stół rzuciła dziesięć tysięcy złotych. Więcej nie miała. Ale rodzice nie wzięli od niej ani grosza.

Lena nie chcieliśmy ci zrobić przykrości. My z tatą to nie jacyś szantażyści powiedziała mama. Opiekowaliśmy się tobą nie dlatego, iż musieliśmy z obowiązku, tylko bo cię kochamy. Chcemy, żebyś dała nam coś podobnego. Twoje wsparcie.

Zrozumiałam, przepraszam i sama ich objęła.