Od czterech lat stoję za kasą i patrzę, jak warsztat syna rośnie, a moja połowa topi się w długach.
Ryszard zostawił warsztat nam dwojgu. Mnie i Kubie, po równo.
Notariusz to potwierdził. W testamencie czarno na białym.
Tylko iż od pogrzebu nie zobaczyłam z tego ani złotówki.
Kuba przejął warsztat zaraz po śmierci ojca. Miał dwadzieścia sześć lat.
Świeżo po rozwodzie, zagubiony, smutny.
Myślałam, iż potrzebuje czegoś, co go trzyma na ziemi.
Podpisałam pełnomocnictwo. Notariusz nazwał to „czystą formalnością”.
Chodziło o to, żeby syn mógł swobodnie zarządzać.
Zaufałam mu bez wahania. To był mój syn.
Pierwszy rok tłumaczył się kredytem na podnośnik.
— Mamo, bez tego nie ruszę. Spłacę, obiecuję — mówił.
Wierzyłam. Jak każda matka by wierzyła.
Drugi rok to był remont dachu.
— Leje jak sito, trzeba było pokryć dach blachą — mówił.
Trzeci rok już się nie tłumaczył. Po prostu milczał.
Pracowałam jako kasjerka. Dwa tysiące osiemset złotych na rękę.
Emeryturę miałam dostać za trzy lata.
Codziennie mijałam warsztat, idąc do pracy.
Cztery mechaników, trzy podnośniki, klienci w kolejce przez cały sezon.
A ja liczyłam grosze do pierwszego.
Czasem stawałam przy oknie i patrzyłam na syna przy pracy.
Uśmiechnięty, pewny siebie, w czystym kombinezonie.
Nigdy nie zapytał, jak sobie radzę.
Nigdy nie zaproponował choćby stówki.
Zaczęłam się bać własnych myśli o synu.
Poszłam do księgowej, pani Haliny, którą znałam od lat.
— Proszę mi powiedzieć prawdę o tym warsztacie — poprosiłam.
Pani Halina spojrzała na mnie długo, zanim odpowiedziała.
— Pani Danuto, warsztat przynosi spore zyski. Od dawna.
Poczułam, jak serce mi zamarza w środku.
— To gdzie są moje pieniądze? — zapytałam cicho.
— Pełnomocnictwo dało synowi pełną kontrolę nad kontem — odpowiedziała.
— Pani nie ma wglądu w nic, dopóki syn nie zechce.
Siedziałam chwilę w milczeniu, nie mogąc złapać tchu.
Jak to możliwe, iż własny syn mnie okłamywał cztery lata?
Czy naprawdę aż tak bardzo mnie nie szanował?
Wróciłam do domu i wybrałam numer Kuby.
— Synku, muszę z tobą poważnie pogadać — powiedziałam.
— Mamo, teraz nie mam czasu, klient czeka — odpowiedział szybko.
— To znajdź czas. Byłam u księgowej — rzuciłam ostro.
Zapadła cisza po drugiej stronie telefonu.
— O co ci chodzi, mamo? — zapytał już innym tonem.
— O moją połowę warsztatu. Gdzie są moje pieniądze?
— Przecież wiesz, iż mamy koszty, remonty, kredyty — zaczął tłumaczyć.
— Pani Halina mówi inaczej. Warsztat zarabia od lat.
Kuba znów zamilkł, a ja czekałam na odpowiedź.
— Mamo, ja… porozmawiajmy spokojnie, przyjedź do mnie — powiedział.
Odłożyłam telefon i spojrzałam w okno.
Cztery lata czekania skończyły się jednym telefonem do notariusza.
