7 maja
Od zawsze miałem poczucie, iż córka Barbara zasługuje na wszystko, co najlepsze. Dlatego kiedy ogłosiła, iż zakochała się w Adamie, nie byłem przekonany, iż to ten adekwatny. Adam wydawał się sympatyczny, oczywiście, ale mnie coś nie pasowało. Moja żona, Jadwiga, spojrzała na chłopaka łaskawszym okiem, zwłaszcza po tym, gdy przyniósł jej podczas pierwszej wizyty ogromny bukiet tulipanów. Mimo iż to był miły gest, nie dałem się zwieść pozorom.
Od samego początku zauważyłem rzeczy, które zapalały mi czerwoną lampkę. Kiedy Adam zaprosił Barbarę na obiad do restauracji, musiała zapłacić za oboje. On tłumaczył się, iż karta nie przeszła i nie miał przy sobie gotówki. Poza tym był bezrobotny, ciągle tylko obiecywał, iż szuka pracy, ale efektów nie było żadnych.
Pomimo moich zastrzeżeń, Adam poprosił Barbarę o rękę, a ona z euforią przyjęła oświadczyny. Żona pomogła córce przekonać mnie do ślubu. Choć ostatecznie dałem się namówić, postawiłem sprawę jasno wsparcie finansowe dotyczy wyłącznie Barbary, bo Adam nie budził mojego zaufania i nie zamierzałem mu pomagać.
Mimo moich rad, córka postąpiła po swojemu. Na wesele dołożyłem połowę wartości samochodu i zobowiązałem się opłacać im wynajem mieszkania. Znajomi Barbary dziwili się takiemu wsparciu. Początki wspólnego życia młodych wydawały się spokojne, jednak gwałtownie potwierdziły się moje przypuszczenia Adam w dalszym ciągu nie szukał pracy na poważnie, a ciężar utrzymania rodziny spoczął całkowicie na Barbarze.
W końcu teściowa Barbary wpadła na pomysł, bym zatrudnił Adama na porządne stanowisko. Barbara poprosiła mnie, więc dałem mu posadę pomocnika stalowniczego w mojej firmie. Niestety wytrzymał raptem dziesięć dni potem zrezygnował, narzekając Barbarze, iż czuł się upokorzony. Twierdził, iż należy mu się od razu funkcja kierownicza, a praca fizyczna jest nie dla niego.
Po kolejnej rozmowie z córką okazało się, iż Adam choćby nie ukończył studiów mówił coś o konfliktach z wykładowcami. Jego przekonanie, iż mimo braku wykształcenia i doświadczenia należy mu się rola lidera, tylko mnie rozśmieszyła. Powiedziałem Barbarze, iż w Polsce na szacunek i stanowiska trzeba ciężko pracować latami, a menedżera z ulicy nikt nie zatrudni.
Barbarze trudno było to zaakceptować, ale na koniec sama zobaczyła prawdziwe oblicze Adama. Wyznał jej, iż tak naprawdę jej nie kocha uznał ślub za tymczasowe rozwiązanie i napomknął o szybkim rozwodzie. Oczekiwał, iż będą dzielić się wspólnym majątkiem. Tutaj jednak się przeliczył przewidziałem taką możliwość i przed ślubem przepisałem mieszkanie na siebie.
Dziś wiem jedno: serca nie da się ochronić przed błędami, ale można ochronić rozum i przyszłość swoich bliskich. Może i nie wygrałem jako doradca od spraw sercowych, ale jako ojciec zadbałem o to, co dla Barbary najważniejsze bezpieczeństwo i wsparcie, choćby wbrew jej naiwnej wierze w bajki.
