Oksana, jesteś zajęta? – zapytała mama, zerkając do pokoju córki. – Chwilka, mamo. Wyślę tylko mai…

Kinga, jesteś zajęta? zapytała mama, zaglądając nieśmiało do pokoju córki.
Chwileczkę, mamo. Kończę maila i już Ci pomagam odpowiedziała Kinga, nie odrywając wzroku od ekranu.
Zabrakło majonezu do sałatki. Źle obliczyłam. No i kopru nie kupiłam. Może pójdziesz jeszcze do sklepu, póki nie zamknęli?
Jasne.
Wybacz, iż Cię fatyguję. Skończyłaś już fryzurę, głowa mi pęka od tych świątecznych przygotowań westchnęła mama.
Już idę Kinga zamknęła laptopa i spojrzała na matkę. Powtórzysz?
Założyła kozaki i ciepłe futro, zrezygnowała z czapki, by nie popsuć fryzury. Sklep był tuż obok choćby nie zdąży zmarznąć. Na dworze panował lekki mróz, śnieżek sypał drobniutko była to prawdziwa bajka noworoczna.
W sklepie prawie nikogo. Przychodzili tylko zapomnialscy. Koper był tylko w zestawie z pietruszką i szczypiorkiem, trochę zwiędły. Kinga chciała zadzwonić do mamy, zapytać, czy taki też może być, ale nagle sobie uświadomiła, iż zostawiła telefon w domu. Zastanowiła się chwilę i wzięła jednak pęczek zieleniny oraz ostatnią paczkę majonezu z pustej już niemal półki, zapłaciła w kasie i wyszła na zimne powietrze.
Nie zdążyła odejść wiele kroków, gdy zza zakrętu wyjechał samochód, oślepiając ją reflektorami. Kinga odruchowo cofnęła się na bok. Kęska kozaków poślizgnęła się na chropowatej, śliskiej powierzchni lodu ukrytej pod śniegiem. Kostka wygięła się nienaturalnie, a Kinga upadła ciężko na chodnik. Zakupy rozleciały się na boki.
Próbowała się podnieść, ale kostka przeszyła ją takim bólem, iż łzy same napłynęły do oczu. Wokół nikogo, telefon w domu Co robić? Nie zauważyła nawet, kiedy za plecami cicho zatrzasnęły się drzwi auta.
Nic się pani nie stało? nachylił się nad nią młody mężczyzna. Proszę się nie ruszać, pomogę pani wstać.
Wyciągnął rękę, ale Kinga odsunęła się ze złością.
Pewnie dzięki panu złamałam nogę! Jeździcie tymi swoimi autami, a chodnik to jedno wielkie lodowisko!
Sama jesteś sobie winna. Po co chodzisz na obcasach tak późno?
Daj spokój! syknęła, łkając.
Chcesz tu siedzieć do rana? Dobra, nie jestem tu po to, żeby komuś robić krzywdę. Gdzie mieszkasz?
Tam, w tej klatce wskazała ręką blok obok.
Chłopak odszedł, ale po chwili samochód podjechał bliżej. Bez słowa wyjął Kingę pod ramię i, zanim zdążyła się oburzyć, ostrożnie pomógł jej wsiąść do auta. Drugą nogę cicho podciągnęła.
Siedzi pani? A torba?
Przeniósł jej zakupy na tylne siedzenie i zamknął drzwi.
Pod domem pomógł wysiąść, po czym bez trudu wziął ją na ręce i pokuśtykał z nią pod drzwi.
Klucze w torbie? Jest ktoś w domu?
Mama jest.
Wprowadź kod i poproś ją, żeby otworzyła drzwi.
Nie było windy, więc chłopak wniósł Kingę na trzecie piętro. Oplotła mu szyję czuła, jak mocno bije serce nieznajomego i jak ciężko oddycha. W słabym świetle klatki widziała, jak na jego skroniach błyszczą kropelki potu. „Dobrze ci tak, ścigaj się dalej przed sklepem”, pomyślała złośliwie.
Teraz już dam sobie radę sama poprosiła, znalazłszy się pod drzwiami mieszkania.
Chłopak tylko sapnął, nie odzywając się. Drzwi nagle otworzyła mama.
Kinga? Co się dzieje?!
Chłopak po prostu wszedł, ostrożnie postawił Kingę na podłodze i odetchnął głęboko.
Proszę przynieść krzesło rzucił do przerażonej kobiety.
Mama przyniosła krzesło kuchenne, Kinga usiadła z ulgą, wyciągając obolałą nogę. Chłopak ukląkł przed nią.
Co tu się dzieje?! oburzyła się mama.
On jednak skoncentrował się na kostce Kingi. Jedną ręką trzymał jej nogę, drugą rozpiął suwak jej buta.
Boli! jęknęła Kinga.
Co pan robi?! Przecież ją boli! wykrzyknęła równocześnie mama.
Kostka niemal natychmiast spuchła i zsiniała, aż przez rajstopy było widać.
Dzwonię po pogotowie rzekła mama.
To tylko zwichnięcie. Jestem lekarzem. Proszę przynieść lód, gwałtownie rozkazał mężczyzna.
Mama bez słowa poszła do kuchni, wróciła z zamrożonym kurczakiem w worku foliowym.
Proszę przyłożyć do nogi powiedział i wstał.
Pan już wychodzi? spytała niepewnie Kinga.
Idę tylko do samochodu po bandaż elastyczny. Oddam też pani torbę.
Kiedy wyszedł, mama przykucnęła obok Kingi.
Zostawiłaś torbę u niego w aucie?! Kto to jest? pytała szeptem, przykładając kurczaka do nogi córki.
Wyjechał zza rogu i… upadłam. Potem przyniósł mnie do domu. Nic innego nie wiem.
A może to jakiś złodziej? Zostawi Cię bez karty i kluczy Zadzwonić po policję?
Co Ty, mamo… Chciałby mnie oszukać, po prostu by uciekł. Przecież pomógł mi.
Sama nie wiem…
Wtem odezwał się domofon.
To on. Mam, otwórz poprosiła Kinga.
Mężczyzna wrócił, oddał torbę, ściągnął kurtkę i uklęknął.
Teraz będzie trochę boleć. Muszę nastawić powiedział spokojnie. Chwyć krzesło.
Chwycił stopę i lekko skręcił. Kinga aż zawyła z bólu.
W kuchni się coś pali rzucił do mamy.
Ta natychmiast pobiegła do kuchni.
W następnej chwili ból wręcz odebrał Kindze oddech.
Zaraz ustąpi szepnął mężczyzna.
Mama wróciła i zatrzymała się, patrząc na zapłakaną córkę.
W porządku, już nastawiłem. Parę dni będzie bolało. Nie obciążaj jej dodał i założył opatrunek.
Dziękuję panu. Wybaczy pan, ale co ja sobie myślałam Może zostanie pan na kolacji? Do północy już kilka zostało, nie zdąży pan wrócić do siebie. Wszystko gotowe, proszę
Mężczyzna zawahał się na sekundę.
jeżeli nie przeszkadzam
Ależ skąd! Pomóż pan tylko otworzyć szampana.
Mamo! Kinga spojrzała karcąco.
A co? Zrobię zaraz mięso, a pan zaprowadzi Kingę do pokoju.
Wsparta na jego ramieniu, Kinga doskoczyła na jednej nodze do kanapy. Bolało, ale jakoś wytrzymała, a bliskość jego ręki była przyjemna.
Dziękuję usiadła na kanapie i wyciągnęła nogę przed siebie.
Nie ma za co. W końcu przeze mnie się tak stało
To nie twoja wina. Sama się rzuciłam. A jak masz na imię?
Marek. Może mówmy sobie po imieniu?
Jasne. Naprawdę jesteś lekarzem?
Chirurgiem. Wpadłem do sklepu po zakupy…
Pewnie żona na ciebie czeka?
Sześć miesięcy temu odeszła, zabrała córkę do swojej matki. Mówiła, iż ma dość wiecznych dyżurów i mojej nieobecności w domu.
Pewnie okropnie teraz wyglądam zażartowała nieśmiało Kinga.
Wręcz przeciwnie…
I tak we troje przywitali Nowy Rok. Jak się go przywita, taki będzie mawiano.
Kiedy Marek wyszedł, Kinga długo nie mogła zasnąć. Wydawało jej się, iż czuje jeszcze dotyk jego dłoni na talii. Pamiętała, jak niósł ją w ramionach. Jego czułość poruszała ją choćby teraz. Czy taki wieczór można zapomnieć?
Rano mogła już stąpać na chorą nogę, choć opuchlizna się nasiliła. Ale chodzić się dało.
Radość była jeszcze większa, gdy Marek przyszedł znowu, sprawdził opatrunek.
Wszystko w porządku. Dasz radę chodzić?
Wczoraj mówiliśmy już sobie na ty. Tak, dam radę uśmiechnęła się.
Herbaty? zaproponowała mama.
Inny raz. Zaraz zaczynam dyżur.
Jeszcze do nas zajrzysz? spytała z nadzieją Kinga.
Odpowiedział uśmiechem.
Dwa miesiące później Kinga już się do niego wprowadziła.
Jeszcze się nie rozwiódł. A co, jak żona wróci? kręciła głową mama, widząc, jak Kinga pakuje walizkę.
Nie wróci. Marek mówi, iż ona już ma kogoś innego.
Nie wiem, córko, pośpiech nigdy nie był dobrym doradcą.
Ten rok okazał się najszczęśliwszy w życiu Kingi. Była zazdrosna, gdy Marek jechał do córki, widywał byłą żonę. Oglądała jej zdjęcia. Nie mogła nie zauważyć, iż to piękna kobieta.
Z czasem Kinga rozumiała coraz lepiej byłą żonę Marka. Jego dyżury, nieustanne wezwania do szpitala, weekendy i święta poza domem Młode pielęgniarki, które pracowały z nim, każdy mógłby się zakochać. Ale gdy był blisko Kingi, ona jaśniała z radości.
Minął rok. Marek przez cały czas nie miał rozwodu. Tylko ten fakt martwił Kingę. Mama powtarzała jej wciąż, by postawiła sprawę jasno. Kinga jednak odwlekała rozmowę.
Trzydziestego pierwszego krzątała się w kuchni. W pokoju błyszczała choinka, na łóżku leżała nowa sukienka. Kinga doglądała pieczeni, gdy zadzwonił telefon. Marek rozmawiał przy oknie.
Już jadę rzucił do słuchawki i spojrzał na Kingę.
Znowu szpital? spytała smutnym tonem.
Nie. To była żona. Córka płacze, nie chce iść spać beze mnie. Zaraz wrócę, tylko ją utulę i wrócę do ciebie. Dam jej jeszcze prezent. Szybko.
Ucałował ją w policzek i poszedł.
Kinga próbowała nie zazdrościć, nie denerwować się, ale było jej ciężko. Wszystko już przygotowała, przebrała się w sukienkę, czas płynął, wskazówki zegara zbliżały się do północy, a Marka nie było. Nie dzwoniła bała się, iż prowadzi samochód. Pisała SMS-y, ale nie odpowiadał.
Zrezygnowana spojrzała na świąteczny stół i zgasiła świeczki. Tak bardzo teraz rozumiała jego byłą żonę. A jeżeli mama miała rację, a żona wróci? Co wtedy? Przecież kocha Marka.
Nie mogła już wytrzymać w oczekiwaniu i wróciła myślami do staruszki z parteru. Starsza pani mieszkała sama, Marek mówił, iż nigdy nie miała rodziny. Kinga poczuła, iż się z nią utożsamia; witać Nowy Rok w samotności wydawało się złym omenem. Wzięła z kuchni dwa pojemniki, zapakowała do nich sałatkę i kawałek ciasta i zeszła na parter.
Po chwili wahania zapukała. Starsza kobieta długo nie otwierała. Wreszcie, gdy wpuściła Kingę do mieszkania, patrzyła na nią zaskoczona.
Przyniosłam trochę sałatki i ciasta własnego wypieku. Mam nadzieję, iż się nie obrazi pani, iż podzielę się z panią.
Wejdź, dziecko powiedziała staruszka.
Była drobna, przygarbiona, ale w mieszkaniu panował porządek i ciepło. Nie było ani choinki, ani świątecznego stołu, tylko maleńki telewizor szumiał po cichu.
Dziękuję, kochanie. Siadaj, zaraz zrobię herbatę.
Mieszka pani tu od dawna?
Od zawsze. Kingo, Ty mieszkasz z panem Markiem, prawda?
Tak.
Staruszka skinęła głową z zadowoleniem.
Jego żona zawsze była wyniosła, nie pozdrawiała nikogo. Tylko sobą się zajmowała. Ty nie jesteś taka. Czy on jest w pracy?
Pojechał do córki.
Staruszka skinęła zgodnie głową.
Wróci. Jest mądry, porządny. A Ty jesteś dobra. Wiesz, ja zawsze byłam sama. Mogłam mieć rodzinę, lecz… westchnęła.
Dlaczego?
Miałam swojego Staszka. Kochałam go bardzo. Ale koleżanka go zabrała. Ja wtedy wyjechałam do miasta, chciałam na Nowy Rok do niego wrócić. Autobus się popsuł, zima, śnieżyca… Idąc na piechotę, dopadła mnie zamieć, twarz, palce odmroziłam. Gdy po czterech dniach wróciłam do siebie, koleżanka oznajmiła, iż Staszek teraz jest z nią, bo rzekomo jest w ciąży. Nigdy się nie pogodziliśmy, choć później dowiedziałam się, iż to był wymysł. A Staszek się stoczył, zamarzł kiedyś pod swoim blokiem. Było mi żal niepotrzebnie nie wybaczyłam. Moje życie potoczyłoby się zupełnie inaczej, gdybym wtedy po prostu porozmawiała szczerze.
Zapłakała, ocierając łzy.
Widzę cię z Markiem przez okno. On przy Tobie promienieje. jeżeli go kochasz, wybacz, nie zazdrość tak bardzo. Najlepiej wyjedźcie gdzieś razem, bo ona nie da Ci spokoju. Nie popełnij moich błędów. Słuchaj serca.
Kinga wróciła do mieszkania, posprzątała po kolacji. Marek wrócił dopiero nad ranem.
Przepraszam… Sam już nie wiem, jak to się stało. Chyba coś dodała mi do herbaty, bo zasnąłem nagle i dopiero teraz wstałem z bólem głowy.
Marek, czemu się z nią nie rozwiedziesz? Wciąż ją kochasz?
Oczywiście, iż nie. Kocham tylko córkę. Kingo… nie było tam między mną a nią nic. Wierzysz mi?
Kinga objęła go za szyję, patrząc mu w oczy.
Wyjedźmy gdzieś, choćby i jutro. Przecież szpitale są wszędzie… Jesteś świetnym chirurgiem…
Nie mam siły teraz o tym rozmawiać. Boli mnie głowa… Pogadamy jutro. Kocham Cię.
Zasnął, a Kinga patrzyła na niego, przypominając sobie słowa staruszki.
„Córka jeszcze taka mała, dzieci gwałtownie zapominają. Oni pół roku nie mieszkają razem. To była żona wszystko tak urządziła. Może tylko liczy na to, iż się poddam. Ale ja będę walczyć o niego. Gdy się obudzi, porozmawiamy…”
Kinga wyłączyła migoczącą choinkę i położyła się obok Marka, mocno się do niego tuląc.
Kocham. To słowo nie wyraża wszystkiego. Kocham cię. Kocham Ciebie. Różnie można to powiedzieć, ale ja tylko jedno czuję kocham cię.
Kiedy się kocha, można wybaczyć wszystko… Oprócz jednego iż ktoś przestaje kochać.