Pamiętam, iż po długiej delegacji ojciec, Jerzy Nowak, wrócił do domu zamyślony i odległy.
Nie zakochałeś się, co? zażartowała przy kolacji jego żona, Maria, gdy dodał soli dwa razy.
Ale żart nie miał sensu: Jerzy odsunął talerz z niedojedzonym rososem i udał się do pokoju.
Sławek, czemu nasza Łucja już nie zagląda? pewnego poranka zapytała Marzena syna. Przecież ślub już wkrótce!
Wtedy starszy brat, Kacper, milczał. Kobieta, która właśnie spowiła się w pracy, nagle przypomniała sobie, iż dawno nie widziała przyszłej żony Kacpra
Nowa narzeczona najmłodszego brata od razu przypała się Marzenie Eufrostowej, choć nie brakowało wątpliwości. Bo starszy już poślubił tę samą urodę z silikonowymi pazurami i sztucznymi rzęsami, co cały dzień blogowała, a resztę czasu pielęgnowała swój nieziemski wygląd.
Rodzice zbladli. Jednak syn już był dorosły, miał własne mieszkanie i pewną pozycję w firmie. Dlatego mama powiedziała: Niech sam wybierze, kogo chce! i postanowiła wytrzymać minimalny kontakt z tą kobietą.
Zaskoczeniem było jednak to, iż dwudziestosecioletni Kacper zawsze był bystry i rozważny. Dlaczego więc wybrał tę nietypową damę, pozostawało tajemnicą. Zakochał się, jakby nie mógł nic innego.
Różowe okulary gwałtownie spadły, bo okazało się, iż to zupełnie różne osoby. Kto by pomyślał co za niespodzianka! Czy to nie było widoczne wcześniej?
Kacper, przyszedwszy w gości do rodziców, ogłosił rozwód: małżeństwo trwało nieco ponad pół roku.
Co się stało? zapytała matka, a ojciec milczał, zatopiony w myślach. Nie dogadali się? Nie spodobał jej się twój rosół i pączki?
Jaki rosół, mamo! odparł z irytacją Kacper. Widziałeś jej paznokcie?
Widziałam, a ty? odpowiedziała Maria.
No, widziałem! wymamrotał syn, niechętnie przyznając się do widoku.
I co z tym? Myślałeś, iż po ślubie od razu przestanie? Albo iż będzie wyrabiać ciasto swoimi pazurami?
Nie wyrabia, ale zaczął, ale przerwał.
Kacper po prostu nie zastanawiał się nad tym: podobnie jak słynny Balzaminow, liczył na to, iż wszystko samo się ułoży. W kuchni przyszłaby gotowa potrawa, wyprasowane koszule wisiałyby na drzwiach szafy, a toaleta sama się czyściła tak to było, kiedy mieszkał jeszcze z rodzicami, a jego mieszkanie wynajmowano przedślubnie.
Jednak toaleta nie chciała się sama sprzątać. Dlaczego? Nie wiadomo. Marzenia o samowystarczalności legły w gruzach. Ślubny wypadek upłynął w porządku, a paznokcie nie przeszkadzały.
Wszystko zaczęło się później: Jak, proszę państwa, trzymać żelazko tymi pazurami? prawda była taka, iż nikt nie zamierzał takiego robić. Ani gotować, ani sprzątać. Nie było to więc zadaniem matki i ojca, by wychować taką córkę.
Powstało pełne nieporozumienie: Dlaczego ja powinnam to robić? Twoje koszule wyprasuj sam! Chcesz rosół? albo ugotuj, albo zamów! Ja piękność, to moja rola!
Tak już funkcjonowały nowoczesne dziewczyny. Efekt był taki, iż blogerkaurodziwa wróciła do rodziców, którzy wychowali taką wyjątkową córkę, po to jednak, by nie marnować pieniędzy na wesele.
Wtedy najmłodszy brat przedstawił Łucję. Wszyscy ją pokochali! Była mądra i piękna, pracowała jako menedżerka w koncernie naftowym. Poza solidnym zawodem, nosiła minimalny makijaż, naturalne rzęsy i paznokcie była rzadkim, przyjemnym wyjątkiem od współczesnych trendów.
Rodzice odetchnęli, zatwierdzili wybór syna: Poślubaj, oczywiście! i obiecali, iż po ślubie przyjmą młodą rodzinę, dopóki nie zdobędą własnego mieszkania. Łucja zaczęła nocować u nich, a rodzice nie protestowali. Przeciwnie, wnosiła do domu nutę ciepła, beztroski i przytulności; ich własne cztery kąty stały się przytulniejsze.
Nawet Jerzy, który zwykle nie rozmawiał o firmowych sprawach, brał udział w wieczornych spotkaniach po kolacji, które trwały aż do rana, kiedy Łucja zostawała u nich na noc.
Sławek był dumny, prześcignął starszego brata, choć miał kilka potknięć. Teraz rodzice w końcu przestaną porównywać go do Kacpra i powiedzą: Weź przykład z niego!
Gdzie więc teraz jest żona Kacpra? Nigdzie nie widać! A z Łucją wszystko będzie zupełnie inaczej, bo ona jest
Prawdziwie czarująca dziewczyna, z jasnym umysłem i naturalnym pięknem to dziś rzadkość. Nie unikała domowych obowiązków, a przy okazji zachwycała rodzinę swoimi pączkami i bułeczkami, które bardzo polubił Jerzy.
Sławek miał szczęście! Niech Kacper jeszcze patrzy!
Wybór został zatwierdzony przez rodziców Sławek był posłusznym synem. Młody człowiek złożył z zimną ręką oświadczyny; wyznaczono już datę ślubu.
Łucja jednak poprosiła, by przełożyć ceremonię o dwa miesiące, zamiast jednego, bo potrzebowała solidnego przygotowania. Nic w tym złego może ma jakieś sekrety, które chce zachować? zachęciła ją matka, rzucając: Zgaduj, Sławek!
Sławek, pragnący jak najszybciej uregulować sprawy, był lekko zirytowany. Zawsze uważał, iż panna młoda powinna już marzyć o szybkiej uroczystości, bo tak robią wszystkie dziewczyny.
A tu nagle co się stało? Łucja nie miała już rodziców; mieszkali w innym mieście i w zeszłym roku zginęli w wypadku samochodowym. Dlatego całą organizację wesela przejęła rodzina narzeczonego.
Kup ubrać i pierścionki w jeden dzień, a resztę załatwimy bez ciebie, Łucjo! wołała, ale ona trzymała się swojego zdania jak róg.
Nie kłócili się, ale sytuacja była nieco skomplikowana, niczym zgubione łyżeczki w kuchni; nieco reszty pozostało.
Sławek opowiedział rodzicom o tej sytuacji, pytając, co o tym myślą. Mama zamyśliła się, a ojciec stanął po stronie przyszłej zięcia i krótko powiedział:
Co się adekwatnie stało? Nie wiemy, co jej leży w głowie! Może miesiąc wcześniej, może później nie ma różnicy. Wciąż się widzimy!
Wsparcie ojca zaskoczyło wszystkich; zwykle nie wtrącał się w rodzinne spory, ale teraz udzielił rady.
Czas płynął, sukienka już kupiona, ale Łucja zachorowała na straszny wirus z wysoką gorączką. Nie przyjdę, Sławek, bo nie chcę wszystkich zarazić! napisała, odcinając się jak ptak od gniazda.
Sławek spędzał wieczory w domu, rozmawiając długo z matką o ukochanej Łucji i nadchodzącym ślubie, pełen podniecenia. Wtedy ojciec został wysłany w delegację, więc nikt mu nie przeszkadzał.
Ojciec był człowiekiem konkretnym i, jak już wspomniano, nie lubił wtrącać się w takie rozmowy. Bez niego było lepiej: kiedy kochasz, chcesz nieustannie mówić o tym, czego pragniesz.
Choroba Łucji przedłużyła się, pojawiła się zapalenie płuc.
Jak to wpłynie na ślub? dopytywał pan młody. Łucja jest słaba, a to wina nowego wirusa!
Ojciec już wrócił, a dziewczyna wciąż chorowała, ale zgodziła się, iż Sławek może ją odwiedzić. Jednak rozmowa nie była już lekka; Łucja wyglądała blado i zamglona choroba nie ozdabia.
Znowu w sercu Sławka coś się poruszyło, jak wtedy w Urzędzie Stanu Cywilnego. Dziewczyna unikała intymności.
Sławek, starając się nie zamartwiać, odszedł Idź lepiej, Sławku! i opuścił ją w pełnym rozstroju; było to ich pierwsze rozstanie.
Może naprawdę czuła się źle, a może nie nie wiadomo.
Rodzice nie zostali już wciągnięci w dyskusję; ojciec nie potrzebował już musupusi, a matka była zajęta awaryjną pracą.
Jerzy powrócił z delegacji jeszcze bardziej zamyślony i milczący niż przedtem.
Nie zakochałeś się, co? żartowała przy kolacji Maria, gdy mąż ponownie przesolił zupę.
Ale żart nie miał sensu: Jerzy odsunął talerz i udał się do pokoju.
Kilka dni później przyjechał do nich Nikolaj. Łucja już wtedy pracowała, a narzeczony, pod pretekstem zajętości, nie przychodził, co w końcu zauważyła matka.
Do ślubu pozostał tydzień. Nikolaj i brat zamknięci w pokoju prowadzą długą rozmowę. Okazało się, iż Kacper spotkał ojca z Łucją w mieście, kiedy ona leżała z wysoką gorączką, a on był w delegacji. Siedzieli w kawiarni, trzymając się za ręce i śmiejąc się, a nikt nie zauważył, iż Kacper się zakochał.
Tak zakończyła się ta miłosna opowieść.
Mamo z synem było strasznie patrzeć, bo Nikolaj setki razy żałował, iż ujawnił wszystko. Myślał o tym przez prawie dziesięć dni, ale i tak musieli się o tym dowiedzieć przecież nikt nie zamierzał poślubić Sławka.
Wypadło nieładne zdarzenie, po którym ojciec odszedł. W mieszkaniu Łucji, na pożegnanie, rzekł, iż to bardzo poważne, i zostawił im resztę do ogarnięcia.
W stresie zaczęli radzić sobie sami, a Łucja w końcu wyszła za mąż ale dopiero wiele lat później, po rozwodzie z Jerzym, który już był po drugim małżeństwie. Czy miłość ma granice wieku?
To był podwójny cios. Kacper wygrał z młodszym bratem, bo jego żona nie poddała mu rogi z ojcem.
Urokliwa dziewczyna okazała się rozpadaczem, wężem, który wszyscy nieostrożnie przytulili przy sercu.
Nikt nie wie, co jest lepsze, drogie moje.
Zdarzyło się to, jak żart o koniu, któremu zadano pytanie: sanie czy wóz? Odpowiedź była: Oba po prostu, jak trzeba!
A co z Łucją? To już inna historia.
Ojciec nie był przypadkiem! Kto by pomyślał?
Tak smutno zakończyła się ta historia. Sławek i Nikolaj postanowili nie brać ślubów i zostali z matką, która po dwudziestu ośmiu latach małżeństwa potrzebowała wsparcia.
Marzena miała niedługo pięćdziesiąt lat. Nie planowano świętować jubileuszu, bo wszystkie środki poszły na wesele syna, które miało się odbyć tydzień przed datą uroczystości.
Wesele się rozpadło, więc synowie namówili matkę, by odwróciła uwagę i zamiast wesela zorganizowali swój jubileusz było to tańsze niż ponoszenie kosztów weselnych. Rozum zwyciężył nad emocjami.
Uroczystość przełożono o tydzień i zrezygnowano z dekoracji sali; było wystarczająco czasu, by się uspokoić. Goście zostali poinformowani, iż wszystko pozostaje w mocy jedynie temat zmienił się nieco, a prezenty mogą pozostać takie same, bo się przydadzą.
Wszystkiego najlepszego, Marzeno Eufrostowa! Nie bądź smutna masz jeszcze lata przed sobą!
Nie wiadomo, co jeszcze przyniesie ten szybki związek. Może kiedyś w twojej dzielnicy będzie święto, ale trzeba trochę poczekać Bożka już nie ma lat dwudziestu, a dwadzieścia pięć.
