Po rozmowie z adoptowaną dziewczynką zrozumiałam, iż nie wszystko jest takie oczywiste. Obok mnie, n…

Po rozmowie z adoptowaną dziewczynką zauważyłam, iż wszystko wokół mnie staje się coraz mniej jasne, jakby każda rzecz na tej dziwnej ławce w warszawskim parku rozmazywała się i lekko falowała.

Obok mnie siedziała pięcioletnia dziewczynka, która zwisała nogami, zupełnie jakby jej stopy nie mogły dosięgnąć ziemi Polski zapadłej w czerwcowe słońce. Opowiadała mi historie swojego życia, skręcając w niespotykane ścieżki:
Nie widziałam nigdy taty, bo odszedł od nas, mnie i mamy, kiedy byłam malutka. Mama umarła rok temu. Dorośli powiedzieli mi wtedy, iż odeszła do aniołów.

Dziewczynka spojrzała na mnie ogromnymi oczami i szeptała dalej:
Po pogrzebie ciocia Iza, siostra mojej mamy, wprowadziła się do nas. Mówili mi wtedy, iż była bardzo szlachetna, bo nie oddała mnie do domu dziecka. Wytłumaczyli mi, iż teraz jest moją opiekunką i będę z nią mieszkać.

Dziewczynka umilkła na chwilę, potem zajrzała pod ławkę i kontynuowała, jakby wszystko działo się pod cieniem drzew w parku Saskim:
Po przeprowadzce ciocia Iza zaczęła robić porządki w całym mieszkaniu: wszystkie rzeczy mojej mamy zniosła do kąta i chciała je wyrzucić. Zaczęłam płakać i błagać, żeby tego nie robiła. Pozwoliła mi je zostawić. Teraz śpię właśnie tam, w tym kącie. Wieczorem kładę się na ubraniach i przedmiotach mamy i robi mi się ciepło, jakby ona tuliła mnie do snu.

Każdego ranka ciocia daje mi coś do jedzenia. Gotuje raczej przeciętnie, mama gotowała wybornie, ale ciocia nalega, żebym zjadła wszystko. Nie chcę jej sprawić przykrości, więc jem wszystko, co mi poda. Wiem, iż się stara, gotując dla mnie. To nie jej wina, iż nie smakuje jak u mamy. Gdy skończę jeść, wysyła mnie na dwór i nie mogę wrócić, póki nie zrobi się szaro. Ciocia Iza jest przecież taka dobra!

Bardzo lubi chwalić się mną przed innymi ciotkami, które przychodzą z wizytą. Nie znam ich, ale są u nas bardzo często. Siedzą wtedy przy herbacie i opowiadają sobie różne śmiesznostki, a ciocia mówi o mnie piękne rzeczy. Obsypuje wtedy ciasteczkami zarówno mnie, jak i je.

Przy tych słowach dziewczynka westchnęła i mówiła dalej, zupełnie jakby mrówki na chodniku podsłuchiwały sekrety:
Nie mogę przecież jeść tylko słodyczy przez cały czas. Ciocia nigdy mnie nie karci. Jest naprawdę miła. Raz choćby dała mi lalkę, chociaż ta lalka jest trochę chora jedno nóżkę ma bezwładne, a oczko stale zezujące. Mama nigdy nie dawała mi popsutej lalki.

Dziewczynka zeskoczyła z ławki i zaczęła podskakiwać na jednej nodze:
Muszę lecieć, bo ciocia mówiła, iż dziś mają przyjść ciotki, a zanim przyjdą, mam się ładnie ubrać. Obiecała mi potem pyszną szarlotkę! Do zobaczenia!

Pobiegła, jakby górki i chodniki zmieniały kształty pod jej stopami, a cienie ciotek już wyłaniały się zza rogu. Zostałam na tej ławce i przez długi czas myślałam tylko o dobrej cioci Izie, której dobroć była czymś roztapiającym się we śnie. Po co tej cioci ten cały teatr szlachetności? Dlaczego tak zależy jej, by wszyscy uważali ją za taką wspaniałą? Czy można tak po prostu przechodzić obok dziecka, które śpi na podłodze, przykryte ubraniami zmarłej mamy, i nie zauważać jego samotności?

Warszawa, choć oświetlona wieczornym blaskiem, wydawała mi się teraz zamglona i odrealniona jakby cała historia była tylko nieskończonym snem, w którym pytań jest więcej niż odpowiedzi, a cienie ciotek krążyły po ścianach, śmiejąc się głosami, których nie rozpoznawałam.