Podbiegający kelner zaproponował zabrać kotka, ale dwumetrowy facet podniósł płaczącego, puszystego malucha i posadził go na sąsiednim krześle: — Dla mojego kociego przyjaciela talerz! I najlepsze mięso! — Założymy coś odważnego, niemal jak młode nimfy, i pójdziemy do ekskluzywnej restauracji. Po to, by pokazać się światu i ocenić panów… Tak pewnym tonem oznajmiła jedna z trzech przyjaciółek — dyrektorka prestiżowego i bardzo drogiego prywatnego liceum. Z racji zawodu miała zawsze pod ręką odpowiednią ilość mądrych słów. Te „nimfy” miały po trzydzieści pięć lat. Według nich to najlepszy wiek na krótkie spódniczki i bluzki, które podkreślają walory zamiast je ukrywać. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż — pełna gotowość na podbój wieczoru. Wybrały odpowiedni lokal: modny, prestiżowy i ekstremalnie drogi. Bez trudu mogły sobie na to pozwolić. Zarezerwowały stolik, rozsiadły się wygodnie i od razu łapały zachwycone spojrzenia mężczyzn oraz jawnie niezadowolone — ich partnerek. Ich rozmowy, jak zwykle, krążyły wokół najistotniejszego — mężczyzn. Dyskutowały o marzeniach, oczekiwaniach i swoich wymaganiach. Każda czekała na ideał: wysoki, szczupły, atrakcyjny, koniecznie majętny. By nosił na rękach, spełniał wszelkie zachcianki, nie zanudzał gadaniem i nie obciążał domowymi obowiązkami. A jakby jeszcze miał błękitną krew — absolutnie perfekcyjnie. — Byle nie tacy, jak tamci… Przyjaciółki wymieniły spojrzenia i skinęły głowami w stronę grupki trzech wesołych, lekko pucołowatych mężczyzn z zakolami. Na ich stole stało piwo, chipsy i góra steków, a rozmowy krążyły wokół piłki nożnej i wędkowania. Śmiech był głośny, szczery, bez fałszu. — Okropność. — Czysta żenada. — Fuuu. Wyrok był jednomyślny: nieporządni, dość grubiańscy, bez krzty arystokracji i zupełnie niegodni takich błyskotliwych dam. W tym momencie wydarzyło się coś, co natychmiast zmieniło przebieg wieczoru. Do restauracji wszedł On — mężczyzna, który przyjechał najnowszym modelem czerwonego Ferrari. — Hrabia Stanisław Komorowski! — uroczyście oznajmił kelner przy wejściu. Przyjaciółki natychmiast się wyprostowały, jakby właśnie zwietrzyły łup. Wysoki, smukły, z szlachetną siwizną, w idealnie skrojonym garniturze wartego fortunę. Diamentowe spinki, śnieżnobiała koszula — pełnia stylu. — Och… — To jest mężczyzna! — Hmmm… Dekolty wychyliły się jeszcze mocniej, spojrzenia stały się wyzywające. — On ma w sobie „to coś” — wyszeptała jedna. — Hrabia, przystojniak i milioner — poparła kolejna. — A ja marzę o weekendzie na Mazurach… od lat. Trzecia milczała, ale jej oczy mówiły same za siebie. Nie minęło dziesięć minut, gdy panie zostały zaproszone do hrabiego. Maszerowały z dumą, z lekkim dystansem patrząc na innych gości, zwłaszcza na wspomnianą trójkę z piwem. Hrabia był szarmancki, potrafił konwersować, opowiadał o starym rodzie, rodzinnych pałacach i kolekcjach dzieł sztuki. Napięcie między przyjaciółkami rosło — każda wiedziała, iż to zaproszenie na dalszy wieczór otrzyma tylko jedna. Dyskusje rozładowały na moment zamówione dania: homary, tace owoców morza, szlachetne, stare wino. Kobiety jadły, rzucały hrabiemu uwodzicielskie spojrzenia i snuły fantazje daleko wychodzące poza lokal. Były promienne — jeszcze ładniejsze. Hrabia błyszczał dowcipem, barwnymi opowieściami z wyższych sfer, a dla przyjaciółek nie miało już znaczenia, na co je później zaprosi. Przy restauracji był miniogródek. Apetyt rozchodził się i tam. niedługo z krzaków wyskoczył mały szary kotek. Chudy, głodny. Przemknął między stolikami i usiadł tuż przy nogach hrabiego, wyraźnie licząc na sympatię. Niestety. Twarz hrabiego wykrzywił wstręt. Bez chwili wahania odtrącił kotka nogą. Malec poleciał kilka metrów i uderzył w nogę stołu, przy którym bawili się trzej panowie. Zapanowała grobowa cisza. — Gardzę tymi brudnymi, bezwartościowymi stworzeniami — głośno oznajmił hrabia. — U mnie w pałacu są tylko rasowe ogary i najlepsze konie. Kelner pospiesznie zapewnił: — Zaraz wszystkim się zajmiemy, bardzo przepraszamy… Ruszył w stronę „piwnego” stolika, ale jeden z mężczyzn już wstał. Ogromny, niemal dwumetrowy, z czerwienią na twarzy i zaciśniętą pięścią. Koledzy próbowali go powstrzymać. On bez słowa podniósł kotka i posadził go na krześle. — Proszę dla mojego futrzastego przyjaciela talerz! Najlepsze mięso. Natychmiast! Kelner pobladł i pobiegł do kuchni. Sala wybuchła brawami. Jedna z „nimf” wstała, podeszła do olbrzyma i rzuciła: — Przesuń się. I zamów kobiecie whisky. Hrabia zaniemówił. Minutę później podeszły także dwie pozostałe przyjaciółki, obrzucając hrabiego pogardliwym spojrzeniem. Z restauracji wychodzili już nie razem. W jednej grupie było troje — mężczyzna, kobieta i szary kotek. Minął czas. Dziś pierwsza z przyjaciółek jest żoną owego olbrzyma — właściciela dużej firmy inwestycyjnej. Pozostałe poślubiły jego przyjaciół, znanych adwokatów. Śluby odbyły się w jeden dzień. Teraz dawne „nimfy” mają zupełnie inne życie: pieluszki, gotowanie, sprzątanie. U wszystkich prawie jednocześnie urodziły się córki. A żeby od czasu do czasu wybrać się do ulubionej restauracji, w weekendy wysyłają mężów na piłkę albo ryby, zamawiają nianię i znów spotykają się — plotkując o swoim. Kobiecym. O mężczyznach. A hrabia Stanisław Komorowski rok później został zatrzymany. Głośny proces — matrymonialny oszust, wykorzystujący łatwowierne kobiety. Prawdziwych mężczyzn to, na szczęście, nie dotyczy. Mówię o tamtych trzech — z brzuszkami, zakolami i bez blichtru, ale z prawdziwie szlachetnym sercem. Tak to właśnie było. Inaczej być nie może.