– Póki sprzedajemy mieszkanie, zamieszkaj w domu opieki – zaproponowała córka Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Trzeba przyznać, iż długo jej się nie wiodło i czterdziestoletnia kobieta niemal straciła nadzieję na spotkanie – według własnych kryteriów – odpowiedniego mężczyzny. Czterdziestopięcioletni Edward okazał się prawdziwym „księciem”. Był już kilka razy żonaty i miał troje dzieci, którym – na „zalecenie” sądu – oddał swoje mieszkanie. Dlatego Ludmiła po kilku miesiącach tułaczki po wynajętych mieszkaniach musiała zabrać męża do swojego rodzinnego domu, do sześćdziesięcioletniej matki – Marii Andrzejewskiej. Edek od progu skrzywił się i zmarszczył nos, całym swoim wyglądem pokazując, iż przeszkadza mu zapach w mieszkaniu. – Śmierdzi tu starością – mruknął z dezaprobatą. – Przydałoby się wywietrzyć. Maria Andrzejewska doskonale usłyszała uwagi zięcia, ale udała, iż nie zwraca na nie uwagi. – A gdzie my będziemy mieszkać? – westchnął ciężko Edek, wyraźnie niezadowolony z nowego lokum. Ludmiła natychmiast zaczęła się krzątać, chcąc przypodobać się mężowi, i odciągnęła matkę na bok. – Mamo, my z Edkiem zajmiemy twój pokój – szepnęła córka – a ty na razie zamieszkaj w tym małym. Tego samego dnia pani Maria została bezceremonialnie przeniesiona do innego pomieszczenia, które trudno było nazwać nadającym się do zamieszkania. Co więcej, rzeczy musiała przenosić sama, ponieważ zięć odmówił pomocy. Od tego dnia życie kobiety stało się ciężkie. Edek był niezadowolony ze wszystkiego: z gotowanego jedzenia, sprzątania, koloru tapet. Ale najbardziej drażnił go zapach. Twierdził, iż w mieszkaniu czuć starością, przez co rozwinęła się u niego alergia. Edek udawał kaszel za każdym razem, gdy Ludmiła pojawiała się na progu domu. – Tak nie da się żyć! Trzeba coś zrobić! – oznajmił rozgniewany mąż Ludmile. – Nie mamy pieniędzy na wynajem – rozłożyła bezradnie ręce kobieta. – Oddaj gdzieś matkę – warknął mężczyzna, krzywiąc się. – Nie da się tu oddychać. – Gdzie mam ją oddać? – Nie wiem, coś wymyśl! Choć to mieszkanie już i tak do niczego się nie nadaje. Trzeba je sprzedać i kupić nowe – mamrotał Edek. – Tak, to dobry pomysł! Pogadaj z matką! – Co jej powiem? – zapytała zaniepokojona Ludmiła. – Wymyśl coś! Prędzej czy później i tak odziedziczysz to mieszkanie po jej śmierci. Po prostu przyspieszymy ten proces – odpowiedział beznamiętnie mężczyzna. – Trochę mi głupio… – Nie rozumiem, kto jest dla ciebie ważniejszy? Ona czy ja? Uratowałem cię w wieku czterdziestu lat. Komu byłabyś potrzebna, stara panna – naciskał Edek, dobrze wiedząc, jak ją podejść. – jeżeli odejdę, znowu zostaniesz sama i wątpię, żeby znalazł się ktoś, kto cię zechce. Ludmiła spod zmrużonych brwi spojrzała na męża i poszła do matki, do komórki, która stała się teraz jej pokojem. – Mamusiu, pewnie nie podoba ci się tu mieszkać? – zaczęła ostrożnie rozmowę córka. – Uwolniłyście już mój pokój? – zapytała zaniepokojona kobieta. – Nie, mam dla ciebie inną propozycję. Przecież i tak mi ten lokal przepiszesz? – z nadzieją zapytała Ludmiła. – Oczywiście. – To nie ma co zwlekać! Chcę sprzedać to mieszkanie i kupić inne, w lepszym bloku. – A może wyremontować to? – Nie, musimy zainwestować w coś większego. – A ja dokąd, córko? – usta Marii Andrzejewskiej zadrżały. – Przez jakiś czas zamieszkasz w domu opieki – Ludmiła radośnie przekazała matce porażającą nowinę – ale to tylko tymczasowo. Potem na pewno cię zabierzemy. – Naprawdę? – kobieta spojrzała na córkę z nadzieją. – Oczywiście. Wszystko załatwimy, zrobimy remont i zabierzemy cię – Ludmiła ujęła matkę za rękę. Marię Andrzejewską nie miała wyjścia, więc dała wiarę córce i przepisała na nią mieszkanie. Gdy dokumenty były gotowe, Edek z uśmiechem na twarzy zatarł ręce: – Pakuj rzeczy babci! Zawozimy ją do domu opieki. – Już? – zdziwiła się Ludmiła, dręczona wyrzutami sumienia za swój czyn. – Na co czekać? choćby z emeryturą nie jest mi potrzebna. Z niej więcej kłopotu niż pożytku. Swoje już przeżyła, niech pozwoli nam żyć – stwierdził rzeczowo Edek. – Przecież jeszcze nie sprzedaliśmy mieszkania… – Rób, co mówię, albo zostaniesz sama – odpowiedział stanowczo mąż. Po dwóch dniach rzeczy Marii Andrzejewskiej razem z nią wsadzono do samochodu i zawieziono do domu opieki. W drodze kobieta ukradkiem ocierała łzy. Serce przeczuwało nieszczęście. Edek nie pojechał z nimi. Stwierdził, iż musi wywietrzyć mieszkanie z „obcego” zapachu. Marię Andrzejewską gwałtownie przyjęto w domu opieki, a Ludmiła, żegnając ją pośpiesznie, wstydliwie opuściła to miejsce. – Córeczko, naprawdę po mnie wrócisz? – zapytała kobieta z nadzieją na pożegnanie. – Oczywiście, mamo – Ludmiła odwróciła wzrok. Wiedziała, iż Edek za nic nie pozwoli znów przyjąć Marii Andrzejewskiej do nowego mieszkania. Po przejęciu majątku para gwałtownie sprzedała mieszkanie i kupiła nowe. Co ciekawe, Edek postanowił zapisać je na siebie, tłumacząc, iż Ludmiła jest zbyt łatwowierna. Po kilku miesiącach kobieta postanowiła porozmawiać z mężem o matce. Jednak ten bardzo agresywnie zareagował na jej słowa. – Spróbuj jeszcze raz o niej wspomnieć – wyrzucę cię! – zagroził Edward, którego rozmowy o Marii Andrzejewskiej irytowały. Ludmiła ugryzła się w język, wiedząc, iż mąż nie żartuje. Tematu matki już nie poruszała. Kilka razy kobieta chciała odwiedzić matkę w domu opieki, ale za każdym razem, wyobrażając sobie jej łzy, rezygnowała. Maria Andrzejewska przez pięć lat codziennie czekała na powrót córki. Nigdy się jednak nie doczekała. Nie wytrzymała rozłąki i odeszła na tamten świat. O wszystkim Ludmiła dowiedziała się dopiero po roku, gdy Edek wyrzucił ją z mieszkania i przypomniała sobie o matce. Wyrzuty sumienia ściskały jej serce tak mocno, iż postanowiła wstąpić do klasztoru, by odpokutować swoją winę.