Przecież wyraźnie prosiłam, żeby nie przyprowadzać dzieci na ślub!
Drzwi sali weselnej powoli się otworzyły, rozlewając po korytarzu ciepłe złote światło. Stałam w sukni ślubnej, lekko unosząc tren, starając się ukryć drżenie rąk. Cicho grała muzyka, goście uśmiechali się, kelnerzy ustawiali kieliszki z szampanem Było dokładnie tak, jak z Marcinem wymarzyliśmy.
Prawie.
Zanim weszłam na salę, na zewnątrz gwałtownie zapiszczały hamulce. Przez szklane drzwi zobaczyłam, iż podjechał wysłużony srebrny Opel Zafira. Z auta wysypała się gromadka: ciocia Grażyna, jej córka z mężem oraz piątka dzieciaków, które natychmiast zaczęły urządzać wyścigi wokół samochodu.
Zamarłam.
Tylko nie to szepnęłam.
Marcin podszedł bliżej.
Jednak przyjechali? zapytał, patrząc w tę samą stronę.
Tak. I z dziećmi.
Staliśmy w drzwiach niby gotowi, by wejść do środka, a w rzeczywistości jak dwójka aktorów, którym nagle zabrakło tekstu tuż przed premierą.
W tej chwili zrozumiałam jedno: jeżeli teraz nie dam rady całe wesele może się rozpaść.
Ale żeby zrozumieć, dlaczego do tego doszło, trzeba wrócić kilka tygodni wstecz.
Kiedy z Marcinem zdecydowaliśmy się na ślub, wiedzieliśmy jedno: ma być kameralnie, spokojnie, ciepło. Tylko czterdzieści osób, jazz na żywo, przytulna atmosfera. I bez dzieci.
Nie, iż nie lubimy dzieci! Po prostu marzyliśmy o wieczorze bez pogoni, wrzasków, dzieci spadających z krzeseł, rozlewanych soków, publicznych reprymend.
Wszyscy znajomi to zrozumieli. Moi rodzice bez problemu. Rodzice Marcina byli zdziwieni, ale dali się przekonać.
Za to dalsza rodzina…
Pierwsza zadzwoniła ciocia Grażyna kobieta, której głos ma wbudowane głośniki w DNA.
Jagoda! zaczęła bez przywitania. Co to za pomysł, żeby dzieci nie mogły być na weselu? Poważnie?
Tak, Grażyno powiedziałam spokojnie. Chcemy spokojnego wieczoru, żeby dorośli mogli odpocząć.
Odpocząć od dzieci?! oburzyła się zupełnie, jakbym proponowała zakaz rodzenia dzieci w Polsce. My zawsze wszystko robimy razem! Rodzina to rodzina!
To nasz dzień. Nikogo nie zmuszamy do przyjścia, ale zasada taka.
Pauza. Ciężka jak betonowy blok.
No to nie przyjdziemy rzuciła sucho i się rozłączyła.
Patrzyłam na telefon, czując się jak osoba, która właśnie uruchomiła lawinę.
Trzy dni później Marcin, z nietęgą miną, wrócił do domu.
Jagodko pogadamy? zapytał, zdejmując kurtkę.
Co się stało?
Kasia płakała. Mówi, iż to upokorzenie dla rodziny. Że jej troje dzieci to nie jakieś potwory, tylko normalni ludzie. Jak nie mogą przyjść ona, jej mąż i jego rodzice też nie przyjdą.
To ile osób mniej?
Osiem poprawił, siadając ciężko na kanapie. Podobno łamiemy tradycję.
Zarechotałam nerwowo.
Tradycję czego? Pozwalania, by dzieci przewracały kelnerom tace z jedzeniem na weselach?
Marcin parsknął.
Lepiej im tego nie mów. Są już wystarczająco najeżeni.
Atak niestety się nie zakończył.
Po tygodniu poszliśmy na niedzielny obiad do jego rodziców. I tam czekała niespodzianka.
Babcia Marcina cicha, wiecznie modląca się Helena, która najchętniej nie chciałaby, by ją w nic mieszać nagle zabrała głos.
Dzieci są błogosławieństwem powiedziała z wyrzutem. Bez nich wesele… jest puste.
Otworzyłam usta, ale mama Marcina weszła mi w słowo.
Mamo, dosyć już! westchnęła zmęczona. Dzieci na weselach to chaos. Sama zawsze narzekałaś na hałas. Pamiętasz, ile razy musieliśmy wyciągać dzieci spod stołów?
Ale przecież rodzina powinna być razem!
Rodzina powinna szanować zasady tych, którzy się żenią odparła spokojnie teściowa.
Chciałam wstać i bić brawo. Ale babcia tylko pokręciła głową.
I tak uważam, iż to źle.
Wtedy zrozumiałam: mamy rodzinną dramę jak z M jak miłość. I to my jesteśmy parą młodą, którą wszyscy próbują przechytrzyć.
Zaraz potem kolejny cios.
Dzwoni wujek Marcina, Zbigniew ten zawsze spokojny, niewzruszony, mnie to nie dotyczy.
Jagódko, cześć zagaił łagodnie. Tak się zastanawiamy z Olą Dlaczego dzieci nie mogą? Przecież to część rodziny. Od zawsze wszyscy przychodzimy na wesela razem.
Zbyszku westchnęłam, już zmęczona po prostu pragniemy spokojnego wieczoru. Nikomu nie zabraniamy przyjść…
Tak, tak, słyszałem. Ale Ola upiera się: jeżeli nasze dzieci nie mogą przyjść, to ona też nie przyjdzie. Ja zresztą też.
Zamknęłam oczy. Kolejne dwie osoby mniej.
Lista gości topniała w oczach jak ktoś na głodówce minus 15 kilo.
Marcin objął mnie ramieniem.
Robimy dobrze szepnął. Inaczej to nie będzie nasze wesele.
Ale presja nie ustawała.
Babcia rzucała w rozmowie: bez dziecięcego śmiechu tu będzie cmentarz.
Kasia wrzuciła dramatycznego posta w rodzinnego Messengera: Przykre, iż ktoś nie chce obecności dzieci na swoim święcie
I nadszedł dzień ślubu.
Zafira zatrzymała się tuż pod schodami. Dzieci wybiegły przodem, tupiąc po bruku, jakby ćwiczyły paradę. Ciocia Grażyna wysiadła, poprawiając grzywkę.
Zwariuję wyszeptałam.
Marcin mocniej ścisnął moją dłoń.
Spokojnie. Zaraz wszystko się wyjaśni.
Podeszliśmy.
Ciocia już była na schodach.
O, są nasi młodzi! rozłożyła teatralnie ramiona. Wybaczcie spóźnienie. No, ale musieliśmy przyjechać. Rodzina to rodzina! Dzieci nie mogliśmy zostawić, nikt nie miałby z nimi zostać. Ale obiecuję, będą cicho. Tylko na trochę!
Cicho? mruknął Marcin, patrząc na dzieci, które już grzebały pod ślubnym łukiem.
Wzięłam głęboki oddech.
Grażyno Umawiałyśmy się, iż nie będzie dzieci powiedziałam spokojnie i wyraźnie. Wiedziałaś o tym od dawna.
No ale wesele
Tu przerwała jej babcia.
Przyszliśmy wam pogratulować oświadczyła rzeczowo. Ale dzieci to część rodziny. Źle je oddzielać.
Pani Heleno zwróciłam się najłagodniej jak umiałam naprawdę doceniamy, iż przyszliście. Ale decyzja jest nasza. jeżeli nie możecie tego zaakceptować, będziemy musieli poprosić
Nie skończyłam.
Mamo! powiedziała stanowczo mama Marcina, wychodząc z sali. Proszę przestać psuć młodym święto. Dorośli świętują dzieci zostają w domu. Koniec. Idziemy.
Babcia się zmieszała. Ciocia Grażyna stanęła jak wryta. Dzieci nagle też ucichły jakby wyczuły zmianę atmosfery.
Ciocia pociągnęła nosem.
No dobra. Nie chcieliśmy kłótni. Myśleliśmy, iż tak będzie fajniej.
Nie musicie wychodzić odparłam. Ale dzieci muszą wrócić do domu.
Kasia przewróciła oczami. Jej mąż westchnął. Dwuminutowa cisza i wszyscy po kolei odprowadzili dzieci do samochodu. Mąż Kasi odjechał z nimi do domu, dorośli zostali.
Pierwszy raz z własnej woli.
Weszliśmy do środka. W sali panowała cudowna atmosfera: świece, jazz, miękki szum rozmów. Przyjaciele podnieśli kieliszki, panowie przepuścili nas przejściem, kelner nalał szampana.
W tej chwili wiedziałam: mieliśmy rację.
Marcin nachylił się do mnie:
No co, żono Chyba jednak wygraliśmy.
Chyba tak uśmiechnęłam się.
Wieczór był przepiękny. Pierwszy taniec bez dzieci pod nogami. Żadnych wrzasków, upuszczanych ciast, żadnych bajek z telefonu. Goście rozmawiali, śmiali się, siedzieli przy muzyce.
Parę godzin później podeszła babcia.
Jagódko, Marcinie cicho zaczęła. Myliłam się. Dzisiaj było naprawdę dobrze. Spokojnie pięknie.
Uśmiechnęłam się z wdzięcznością.
Dziękujemy, pani Heleno.
Po prostu westchnęła. Starsi ludzie mocno się trzymają przyzwyczajeń. Ale widzę: wiedzieliście, co robicie.
To znaczyło więcej niż wszystkie toasty tego wieczoru.
Pod koniec wręcz podeszła ciocia Grażyna, ściskając kieliszek jak kotwicę.
Jagódko… ściszyła głos. Dałam się ponieść emocjom. Przepraszam. Zawsze tak robiliśmy Ale dzisiaj… pięknie. Spokojnie. Na poziomie.
Dziękuję, iż przyszliście odpowiedziałam szczerze.
My z dziećmi rzadko się bawimy. A dziś poczułam się człowiekiem wyznała. Aż mi przykro, iż wcześniej o tym nie pomyślałam.
Przytuliłyśmy się. Napięcie zbierane tygodniami rozpłynęło się.
Po zakończeniu wesela wyszliśmy z Marcinem na zewnątrz, pod ciepłe światło latarni. Zdjął marynarkę i okrył mnie ramieniem.
No i jak wrażenia z naszego ślubu? zapytał.
Był idealny odparłam. Bo był naprawdę nasz.
I bo potrafiliśmy tego dopilnować.
Kiwnęłam głową.
Tak, to było najważniejsze.
Rodzina to wielka wartość. Tradycje również. Ale szacunek do granic równie ważny. jeżeli para młoda mówi bez dzieci, to nie kaprys. To ich prawo.
Jak widać: choćby najbardziej konserwatywna rodzina może zaakceptować czyjąś decyzję jeżeli jasno się ją postawi.
To wesele było lekcją dla wszystkich, zwłaszcza dla nas:
czasem, żeby święto naprawdę się udało, trzeba umieć powiedzieć nie.
I to nie czyni ten dzień naprawdę szczęśliwym.