Przez kilka godzin starsza pani czekała na Dworcu Centralnym w Warszawie na swojego syna, ale nigdzie nie mogła go znaleźć!

Babcia Zofia dociera właśnie na dworzec kolejowy w Krakowie, prosto z niewielkiej podkarpackiej wioski. Dźwiga dwie ogromne torby, pełne prezentów. Odwiedza rodzinę rzadko, ale na ten przyjazd wydała ostatnie złotówki, aby uprzyjemnić bliskim życie miłymi drobiazgami przecież babcia nigdy nie przyjeżdża z pustymi rękami. Tym razem jednak naprawdę się postarała każdy z bagaży waży niemal dziesięć kilo. Mimo zmęczenia daleką podróżą nie narzeka, bo myśl o spotkaniu z synem, Pawłem, dodaje jej sił.
Stoi teraz na peronie, wypatrując znajomej sylwetki. Ale Paulinka, jej ulubiona wnuczka, którą miała nadzieję zobaczyć, również nie przyjechała. Po kilku minutach czekania, zmuszona jest postawić torby, bo nie udźwignie ich dłużej. Drżącymi palcami wybiera numer Pawła.
Telefon milczy przez dłuższą chwilę. Dopiero za dziesiątym razem Paweł odbiera, brzmiąc bardzo zaskoczony.
Mamo, przepraszam cię z całego serca. Zapomniałem ci powiedzieć, iż dzisiaj nie damy rady się spotkać Wyszło tak, iż pojechaliśmy z Kasią do jej rodziców do Rzeszowa i nie będzie nas przez tydzień. Chyba przyjechałaś na próżno. Proszę, wracaj do domu. Zupełnie nie spodziewaliśmy się takiego zamieszania, a ja zapomniałem cię uprzedzić wszystko wyszło spontanicznie.
Babci Zofii łzy napływają do oczu, ale nie daje po sobie poznać, jak bardzo ją to boli. Krótko odpowiada: Dobrze, rozumiem.
Opiera się na ławce, przez chwilę zbiera myśli. Znajduje w sobie siłę, by oddać swoje pełne smakołyków i drobiazgów torby bezdomnemu, który od rana przesiaduje na dworcu. Powrót z takim ciężarem nie ma sensu, a ramiona babci już nie te, co kiedyś. Nie mówi Pawłowi słowa żalu, choć on nigdy nie zorientuje się, ile smutku sprawił jej nieobecnością. Przecież całe życie poświęciła jego wychowaniu.
Czas płynie. Po miesiącu dzwoni synowa, Katarzyna, z pytaniem czy Zofia nie zostałaby z wnukami na weekend? Oni z Pawłem jadą na wesele koleżanki. Babcia stanowczo odmawia, czując zmęczenie tym, iż jej obecność przypominana jest tylko wtedy, gdy jest komuś potrzebna. Tym razem mówi nie, myśląc o wszystkich nieodebranych spotkaniach i niewypowiedzianych słowach.