Przez kilka godzin starsza pani czekała na syna na Dworcu Centralnym w Warszawie, ale ten wciąż się nie pojawiał!

Babcia Stanisława przyjechała na dworzec kolejowy prosto ze swojej małej wioski pod Lublinem, dźwigając dwie potężne torby. Choć rodziny nie widywała na co dzień, znów wydała ostatnie złotówki, żeby kupić bliskim prezenty bo przecież euforia w rodzinie to rzecz bezcenna. I jak zawsze, nie miała w zwyczaju zjawiać się z pustymi rękami, ale tym razem to już naprawdę przeszła samą siebie: każda torba ważyła dobre dziesięć kilo! Podróż była niezła mordęga, ale Stanisława była nie do zdarcia, zwłaszcza iż miała obietnicę: syn miał ją odebrać z dworca.
Tymczasem, gdy dotarła cała spocona, z torbami wrzynającymi się w ramiona, syna ani widu, ani słychu. Zrezygnowana postawiła toboły przy ławce i wyciągnęła telefon. Wykręca numer, dzwoni raz, drugi, siódmy… W końcu, po dziesiątym sygnale, w słuchawce odzywa się rozespany głos jej syna, Piotrka, kompletnie nieogarniający sytuacji.
Ooo, mamo, naprawdę ogromnie przepraszam. Zupełnie zapomniałem, iż dziś przyjeżdżasz! Wiesz, wyjechaliśmy z Krystyną i dzieciakami do jej rodziców, do Siedlec, i nie będzie nas calutki tydzień. No cóż… chyba pojechałaś na darmo. Może wrócisz do siebie? Przyznam się, wszystko wyszło spontanicznie i całkiem mi to wyleciało z głowy, żeby ci powiedzieć.
No i co tu dużo gadać łzy same napłynęły Stanisławie do oczu, choć nie dała po sobie poznać choćby odrobiny żalu. Tylko rzuciła sucho: Dobrze.
Nie mając siły targać tobołów z powrotem, oddała dwie wypchane torby bezdomnym na dworcu, którzy z miejsca poczuli się bogaczami. Bo bądźmy szczerzy, drugi taki kurs stanąłby ją zdrowia! O synu już kilka myślała on przecież i tak się nie domyśli, jak mocno podciął jej skrzydła. Całe życie dla niego zdzierała łokcie na robocie, wszystko oddała, żeby miał lepiej, a gdy ona już z siwymi włosami i artretyzmem na karku, to choćby kawy nie zaparzy…
Miesiąc później zadzwoniła Krystyna synowa, rzecz jasna. Wielka prośba: Mamusiu, może by pani została z dzieciakami na weekend, bo my idziemy na wesele koleżanki? No i wiecie co? Stanisława pierwszy raz w życiu powiedziała: nie. Miała już dość bycia babcią na zawołanie przypominano sobie o niej tylko wtedy, kiedy była potrzebna jak barszcz w Wigilię.