Przez kilka godzin starsza pani czekała na syna na dworcu PKP, ale nigdzie nie mogła go znaleźć!

Wyobraź sobie, babcia Janina przyjechała na dworzec PKP do Krakowa prosto z małej wioski gdzieś pod Tarnowem. Taszczyła ze sobą dwie ogromne torby, każda prawie po dziesięć kilo. Wiesz, ona rzadko się widywała z rodziną, ale wydała ostatnie swoje złotówki, żeby kupić prezenty a to dla wnuków, a to dla synowej, coś dla syna. Zawsze była taka nigdy nie przyjeżdżała z pustymi rękami, a tym razem naprawdę się postarała.
Podróż była męcząca, wiesz, dla starszej kobiety to jest wyzwanie, zwłaszcza z takimi bagażami. Ale była pełna nadziei, bo syn obiecał, iż ją odbierze z dworca. No i co? Stoi, rozgląda się, ludzi pełno, a jego ani widu, ani słychu. Przysiadła na tej zimnej ławce, odłożyła torby i wyciągnęła telefon, żeby zadzwonić.
Czekała, czekała W końcu po którymś sygnale syn odebrał, zaspany, rozkojarzony głos:
Mamo, ja cię bardzo przepraszam, zapomniałem całkiem, iż dziś przyjeżdżasz. Wyjechaliśmy z Anią do jej rodziców pod Rzeszów i zostaniemy tam cały tydzień… Szkoda zachodu, wracaj do domu, naprawdę nie przewidziałem, iż tak to się wszystko potoczy. choćby nie pomyślałem, żeby ci wcześniej dać znać.
Słuchaj, aż łzy jej stanęły w oczach, ale nie powiedziała nic więcej, tylko rzuciła krótko: Dobrze.
Posiedziała tak chwilę, a potem, widząc obok dworca bezdomnych, które zwykle się tam kręcą, oddała im wszystkie swoje prezenty. choćby nie miała serca, ani siły, żeby ciągnąć te torby z powrotem do wioski. Ramiona już miała obolałe, a serce jeszcze bardziej. Syn choćby się nie domyślił, jak bardzo ją to zabolało. Poświęciła mu życie, a kiedy się zestarzała, nie znalazł choćby czasu, by na nią poczekać.
A potem? Minął miesiąc, zadzwoniła synowa, Ania, chce żeby babcia zajęła się wnukami na weekend, bo lecą na wesele przyjaciółki pod Warszawę. Janina powiedziała nie. Była już zmęczona tym, iż przypominają sobie o niej tylko wtedy, gdy czegoś potrzebują.