Przez wiele godzin starsza pani czekała na Dworcu Centralnym w Warszawie na swojego syna, ale nigdzie nie mogła go znaleźć!

Babcia przyjechała na Dworzec Główny w Krakowie, choć sama mieszkała w małej wiosce pod Opolem. Taszczyła ze sobą dwie ciężkie torby, każda ważyła co najmniej dziesięć kilogramów. Nie bywała często u swoich bliskich, ale wydała ostatnie złotówki na prezenty, wierząc, iż sprawi rodzinie trochę radości. Zawsze przyjeżdżała z upominkami, ale tym razem naprawdę się postarała w torbach były i domowe przetwory, i małe drobiazgi dla wnucząt.
Choć podróż była uciążliwa, nie żałowała wysiłku. Motywowała ją myśl, iż syn, Andrzej, obiecał ją odebrać z dworca. Gdy jednak wysiadła z pociągu i rozejrzała się po hali pełnej ludzi, nigdzie nie dostrzegła jego znajomej twarzy. Postawiła torby pod ścianą, zdyszana i z bolącymi ramionami, i wykręciła numer Andrzeja.
Telefon długo nie odpowiadał, aż za dziesiątym sygnałem usłyszała zmęczony i nieco zdezorientowany głos syna:
Ojej, mamo, wybacz! Zupełnie zapomniałem, iż dziś przyjeżdżasz Wiesz, pojechaliśmy z Martą do jej rodziców, do Katowic. Nie będzie nas przez tydzień. Wygląda na to, iż przyjechałaś na darmo. Bardzo cię proszę, wróć do domu. Naprawdę nie spodziewałem się, przepraszam, zapomniałem ci wcześniej dać znać, wyszło spontanicznie.
Poczułem, jak łzy cisną mi się do oczu, ale odpowiedziałem tylko krótko:
W porządku, Andrzej.
Zawiedziony położyłem słuchawkę. Nie miałem już siły taszczyć tych paczek z powrotem do domu. Postanowiłem zostawić je dwóm bezdomnym siedzącym na ławce przy wyjściu ze stacji widziałem, iż od tygodni nie mieli porządnego posiłku. Z bólem serca zostawiłem prezenty, które przygotowywałem z myślą o rodzinie.
Nie powiedziałem synowi ani słowa o swoim rozczarowaniu ani bólu. Andrzej nigdy się choćby nie domyślił, jak głęboko zranił swoją matkę. Włożyłem w jego wychowanie całe serce i siły, a gdy się zestarzałem, nie potrafił znaleźć czasu w spotkanie, choćby jeżeli sam przyjeżdżałem.
Minął miesiąc. Pewnego dnia zadzwoniła Marta, synowa, z prośbą, bym wziął na weekend wnuki, bo wybierają się z Andrzejem na wesele przyjaciół w Bielsko-Białej. Tym razem odmówiłem stanowczo. Zmęczyło mnie to, iż jestem pamiętany tylko wtedy, gdy jestem do czegoś potrzebny.