Przez wiele godzin starsza pani czekała na syna na Dworcu Centralnym, ale nigdzie nie mogła go odnaleźć!

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co przeżyła ostatnio babcia Zosia. Wyobraź sobie, iż przyjechała do Krakowa z małej wioski pod Tarnowem, targała ze sobą dwie ogromne torby, takie po prawie dziesięć kilo każda! Ona zawsze stara się być kochana i przynosi prezenty swoim najbliższym, chociaż nie odwiedza ich zbyt często. Wydusiła z emerytury ostatnie złotówki, żeby kupić każdemu coś miłego naprawdę wierzyła, iż sprawi im tym radość.
Wiesz, jak to babcie mają, nigdy nie potrafią przyjechać z pustymi rękami. Ale tym razem te torby chyba ją przerosły, bo ledwo dźwigała je po peronie. Jednak była szczęśliwa, bo jej syn miał po nią przyjechać przynajmniej tak obiecał. No więc wyszła z dworca w Krakowie, rozgląda się, a jego nigdzie nie ma. Postawiła ciężkie pakunki przy ławce i sięgnęła po telefon.
Przez dobre kilka minut nikt nie odbierał. Dopiero za dziesiątym razem słyszy głos syna, Jarka, takiego zaspania i zmęczenia.
Ojej, mamo… Przepraszam Cię, zupełnie mi wyleciało z głowy, iż dziś przyjeżdżasz! Spontanicznie pojechaliśmy z Martą do jej rodziców pod Katowice, będziemy tam tydzień. Wyszło na to, iż przyjechałaś na próżno. Błagam, wróć do domu. Nie myślałem, iż tak to wyjdzie, zapomniałem Ci powiedzieć tłumaczył się.
Babci aż łzy napłynęły do oczu, ale zebrała się w sobie i tylko mruknęła Dobrze. Nic więcej.
Aż mi serce ściska, jak sobie przypomnę, co zrobiła dalej. Oddała te prezenty, te ciężkie torby bezdomnym na dworcu. Długo nie mogła już ich dźwigać, ramiona bolały jak diabli. I nikomu nie powiedziała ani słowa choćby swojemu synowi nie wyjawiła, jak bardzo było jej przykro i jak mocno ją to zabolało. Wychowała go sama, wkładała w niego całe swoje serce. A teraz, kiedy już jest starsza, choćby nie chciało mu się dla niej ruszyć z domu.
Wyobraź sobie, miesiąc później dzwoni do niej synowa, Marta. Z uśmiechem prosi, żeby babcia została z wnukami przez weekend, bo wybierają się na wesele przyjaciół w Nowym Sączu. Wtedy babcia po raz pierwszy odmówiła. Powiedziała, iż już nie ma siły być potrzebna wyłącznie wtedy, gdy ktoś sobie o niej przypomni. Była zmęczona patrzeniem, jak zawsze schodzi na drugi plan. I w sumie, powiem Ci szczerze, wcale się jej nie dziwię.