Przyjaciele przyszli z pustymi rękami na zastawiony stół – więc zamknęłam lodówkę – Serio, Sławek, jesteś pewien, iż trzy kilo karkówki wystarczy? Ostatnio wszystko zjedli do czysta, choćby chleb wycierali sosem. A Luśka poprosiła jeszcze o pojemnik na wynos, niby dla psa, a później wrzuciła zdjęcie mojego pieczenia do internetu jako swój popis kulinarny. Iwona nerwowo gniotła brzeg kuchennego ręcznika, patrząc na pole bitwy, w jakie zamieniła się jej kuchnia. Było dopiero południe, a ona padała z nóg. Od szóstej na nogach: najpierw rynek po świeże mięso, potem supermarket po porządny alkohol i rarytasy, a potem niekończące się krojenie, gotowanie, smażenie. Sławek, mąż Iwony, stał przy zlewie, melancholijnie obierając ziemniaki. Góra obierek rosła, podobnie jak jego ciche poirytowanie, choć starał się go nie okazywać. – Iwo, no ileż im jeszcze? – westchnął, płucząc kolejnego ziemniaka. – Trzy kilo mięsa na czterech gości i nas dwoje? To po pół kilo na głowę. Pękną przecież. Już się napracowałaś: czerwony kawior, łosoś, miski sałatek. Przecież to nie wesele, tylko parapetówka – i to z opóźnieniem. – Ty nic nie rozumiesz – machnęła ręką Iwona, mieszając gęsty sos na patelni. – Przecież to Sylwia z Wojtkiem i Kasia z Tomkiem. Nasi starzy znajomi. Sto lat się nie widzieliśmy, specjalnie z drugiego końca miasta jadą. Wstyd, żeby stół był biedny. Jeszcze powiedzą, iż się wywyższamy po zakupie mieszkania i skąpić zaczęliśmy. Iwona zawsze taka była. Gościnność miała we krwi – po babci, co z niczego potrafiła zrobić ucztę. Dla niej pusty stół to osobista obraza. Goście – to uczta! Święto – stół ma się uginać. Cały tydzień ułożyła menu, szukała przepisów, odkładała pieniądze z pensji na ten drogi koniak, który lubił Wojtek i to francuskie wino dla Sylwii. – Lepiej by coś sami przynieśli – mruknął Sławek. – U Tomka na urodzinach i prezent, i własny alkohol przynieśliśmy, a ty jeszcze tort piekłaś. A oni? Jak do nich wpadliśmy, herbata z torebki i sucharki z zeszłej dekady. – Nie bądź drobiazgowy, Sławek – Iwona spojrzała na niego z wyrzutem. – Wtedy mieli ciężki okres, kredyt, remont. Teraz ponoć im się poprawiło. Wojtek dostał awans, Kasia się chwaliła nowym futrem. Może coś ze sobą przyniosą. Tort albo owoce. Specjalnie nie robiłam deseru, napomknęłam Sylwii, iż to ich rola. O piątej mieszkanie lśniło, a stół wyglądał jak witryna delikatesów. W centrum półmisek z galaretą, obok sałatki z ośmiornicą, śledź pod pierzynką z ikry, półmiski domowych wędlin i pieczeni. Karkówka z ziemniakami i grzybami się dopiekała. W lodówce chłodziła się „Żubrówka”, porządny koniak i trzy butelki wina. Iwona, zmęczona, ale dumna, ubrała się w najładniejszą sukienkę, poprawiła fryzurę i czekała na dzwonek. – Denerwuję się – wyznała mężowi, gdy zapinał koszulę. – Pierwsza impreza w nowym mieszkaniu. Chce się, żeby było idealnie. Dzwonek zadzwonił dokładnie o siedemnastej. Znajomi byli punktualni. Iwona pobiegła do drzwi. Na progu stała wesoła ekipa. Sylwia w tej nowej norkowej kurtce, co kosztowała fortunę, Wojtek w skórze, Kasia z mocnym makijażem i Tomek już lekko podchmielony. – Hurra! Nowy adres! – krzyknęła Sylwia, wpadając do przedpokoju i roztaczając woń słodkich perfum. – No, pokazujcie apartament! Goście zdejmowali w pośpiechu okrycia, rzucając je Sławkowi na ręce, a Iwona z uśmiechem patrzyła… na ich dłonie. Ręce mieli kompletnie puste. Ani torby, ani pudełka z tortem, ani butelki, ani choćby czekolady. – A gdzie… – zaczęła Iwona, ale zamilkła. Może coś zostawili w aucie? Może mają prezent w kieszeni? – Iwonka, ale schudłaś! – Kasia cmoknęła ją w policzek, weszła do środka, rzucając okiem na ściany. – Remont? Hm, biednie, ale czysto. Tapety pod malowanie? Ojej, jak biuro trochę. Trzeba było wziąć welurowe. – Lubimy minimalizm – rzucił Sławek. – Zapraszam, stół już czeka. Wszyscy wskoczyli do salonu. Widząc stół, Wojtkowi aż zaświeciły się oczy. – Aleś narobiła, Iwona! Wiedziałem, gdzie jechać. Nic od rana nie jadłem, oszczędzałem miejsce na twoje pieczenie. Wszyscy zasiedli. Iwona pognała do kuchni po żaroodporne kokilki z przekąskami – a w głowie miała jeden obrazek: Może jednak dadzą kopertę z pieniędzmi? Dlatego przyszli z niczym? Gdy wróciła, goście buszowali już po sałatkach, bez żadnego toastu. – O, jaka sałatka! – mlaskał Tomek. – Sławek, nalewaj! Nie ma na co czekać. Sławek rozlał wódkę panom, wino paniom. – No, za nowe cztery kąty! – wzniósł kieliszek Wojtek. – Żeby się tu dobrze mieszkało, żeby was nie zalali sąsiedzi. No, to pijemy! Wojtek wypił i już sięgał po łososia. – A czemu wódka ciepła? Trzeba było zmrozić! – marudził. – Prosto z lodówki, pięć stopni, jak trzeba – odparła cicho Iwona. – Akurat… Wódka ma być lodowata! Ale niech już będzie. No to może koniaczek? – Jest, ale może najpierw coś zjeść? – Jedno drugiemu nie przeszkadza! – zaniósł się śmiechem Tomek. Impreza się rozkręcała, a jedzenie znikało w zastraszającym tempie. Goście jedli jakby tydzień głodowali. I nie zapominali krytykować. – Śledź trochę suchy – stwierdziła Sylwia, nakładając trzecią porcję. – Majonezu poskąpiłaś? – Domowy robiłam, nie taki tłusty – tłumaczyła Iwona. – Oj, nie kombinuj, – machnęła ręką Kasia. – W sklepie kup, lejesz ile chcesz. I kawior taki drobny. Keta byłaby lepsza. Iwona spojrzała na Sławka. Był czerwony, zaciskał widelec aż do bólu. – A co tam u was? – próbował zmienić temat Sławek. – Sylwia, słyszałem, iż byłaś w Dubaju? – O, była, to życie! Pięciogwiazdkowy hotel, szampan, homary… I torebka Louis Vuitton za dwieście tysięcy. Warta każdej złotówki. Wojtek narzekał, ale cóż, raz się żyje! – Kobiety i pieniądze – przytknął Wojtek, nalewając sobie koniak bez pytania. – Ja z kolei przymierzam się na nowy samochód. Pieniądze są, nie wydajemy na bzdury typu remont. – W sensie, na bzdury? – nie zrozumiała Iwona. – Ściany, to ściany – wyjaśniła Kasia. – Od dziesięciu lat u nas babcine tapety, za to co roku nad morze, ciuchy firmowe, restauracje. Wy ciągle w remonty… nudno tak żyć. – A właśnie, byliśmy wczoraj w „Przystani”. Kuchnia niebo w gębie. Rachunek piętnaście stów, ale poziom! Nie to, co pod domem kroić. Iwona, a pieczeń już gotowa? Bo sałatki to nie jedzenie, mięsa się chce. Iwona wstała do sprzątania. W środku aż dygotała. Ludzie zachwycali się wakacjami, torebkami za grube tysiące, ale do niej przyjechali z pustymi rękami. choćby kwiatka nie przynieśli. choćby czekolady do kawy. Wyszła do kuchni. Za nią pognała Sylwia niby pomóc, a de facto pogadać. – Ty to potrafisz, Iwonka – wyszeptała, opierając się o framugę. – Stół zastawiony, ale widać, iż was wykończyło. Wino jak na działkę pod kiełbasę, nie na imprezę. Mogłaś się postarać. – To francuskie pinot noir, dwie stówy za butelkę – wysyczała Iwona, ustawiając naczynia w zmywarce. – Żartujesz! Oszukali cię, kwaśne jak ocet. Ej, dasz nam coś na wynos? Jutro kac, komu się chce gotować. Mięso, sałatki… i tak wszystkiego nie zjecie, szkoda by się marnowało. Iwona zamarła z talerzem w dłoni. Odwróciła się powoli. – Chcesz, żebym ci zapakowała jedzenie na wynos? – Jasne! Tak zawsze robimy – zaśmiała się Sylwia. – Oszczędność! A będzie deser? Mam ochotę na coś słodkiego. Masz tort? – Przecież miałaś przynieść tort – przypomniała spokojnie Iwona. – Ja? Kiedy ja? Jestem na diecie, słodkiego nie kupuję. Myślałam, iż ty coś upieczesz. Przecież was stać, po nowym mieszkaniu. Iwona odstawiła talerz. Głośny dźwięk porcelany zabrzmiał jak strzał. – Więc uznaliście, iż u nas wszystko jest, bo nam się powodzi. – No jasne! Macie nowe mieszkanie, znaczy się, kasa leci. A my, biedni krewni, odkładamy na Malediwy… Dawaj mięso, faceci już widelcami stukają. Iwona patrzyła na Sylwię. W głowie przelatywały wspomnienia: jak pożyczała Sylwii pieniądze na last minute – i ta oddawała po groszu miesięcznie. Jak Wojtek prosił Sławka o pomoc przy przeprowadzce – i choćby na paliwo nie dorzucił. Jak na ich imprezach jedli za trzech, ale sami zapraszali raz na pięć lat i serwowali najtańsze pierogi. Podeszła do piekarnika. Otworzyła drzwiczki. Zapach pieczonego mięsa z ziołami rozchodził się po kuchni. Soczysta karkówka, złocista skórka, przysmażone grzyby… Spojrzała na lodówkę. Stał tam ogromny tort bezowy z owocami, zamówiony za pięć stów, chciała zrobić niespodziankę… Zamknęła piekarnik. Wyłączyła gaz. Mocno zatrzasnęła drzwi lodówki. – Mięsa nie będzie – powiedziała głośno. – Jak to nie będzie? Przypaliło się? – nie zrozumiała Sylwia. – Nie, nie przypaliło się. Po prostu nie będzie. Iwona weszła do salonu. Faceci właśnie wznosili toasty. Sławek siedział zrezygnowany. – Drodzy goście – oświadczyła głośno. Jej głos drżał jak napięta struna. – Uczta skończona. Cisza. Wojtek z kieliszkiem w ręku zamarł. – Iwona, co ty…? Jak skończona? My choćby gorącego nie dostaliśmy! Miało być mięso! – Miało być – przytaknęła. – Ale zmieniłam zdanie. – Jak to? Jesteśmy głodni! Sałatki to nie obiad, dawaj mięso! – Mięso zostaje w piekarniku. Wy możecie już się zbierać. Albo iść do „Przystani”, gdzie za piętnaście stów was nakarmią lepiej. – Ty jesteś pijana? – wybałuszył oczy Tomek. – Sławek, ogarnij żonę! Co to za cyrk? Przecież jesteśmy gośćmi! Sławek powoli wstał. Spojrzał na żonę, potem na gości. Zobaczył, iż Iwona drży z emocji, w oczach łzy. I wszystko zrozumiał. – Iwona nie jest pijana – powiedział stanowczo. – Iwona ma dosyć. Przyszliście z pustymi rękami, wypiliście mój koniak, skrytykowaliście moją żonę i nasze mieszkanie… Teraz jeszcze wymagacie. – To tylko żarty były! – wrzasnęła Sylwia. – Zapomnieliśmy tortu, trudno! Przynajmniej jest impreza! – Impreza na nasz koszt? – ironizowała Iwona. – Dziękuję, wystarczy. Cały ranek w kuchni, połowę pensji wydałam. Chciałam sprawić wam radość. A wy tylko żerujecie – zawsze z ręką wyciągniętą. Jeździcie na urlopy, kupujecie torby za tysiące, ale żałujecie dychy na czekoladę dla gospodyni. – O, zaczęło się wytykanie jedzenia! – Wojtek poderwał się, strącając krzesło. – Udławić się możecie tym mięsem! Spadamy stąd! Więcej się tu nie pokażę! Sknerusy! – Ubierajcie się – powiedział Sławek spokojnie, otwierając drzwi na oścież. – I zabierzcie swoje pojemniki. Puste. Goście wylecieli głośno i wściekle. Sylwia wrzeszczała, iż Iwona to już nie jej koleżanka i zrobi jej czarny PR. Kasia sarkała o zmarnowanym wieczorze. Faceci klęli. Gdy drzwi się zatrzasnęły, nastała cisza. Iwona patrzyła na pustoszejący stół. Brudne talerze, plamy wina, zwinięte serwetki… Sławek podszedł do niej i objął. – Jak się czujesz? – zapytał cicho. – Ręce mi się trzęsą – przyznała. – Sławek, może to ja sknera? Może powinnam była to przemilczeć? W końcu – goście… – Jesteś rozsądna, Iwo. W końcu postawiłaś granicę. Jestem z ciebie dumny. Sam bym ich wyprosił, gdybyś nie zaczęła. Iwona westchnęła i wtuliła się w męża. – A mięso? – po chwili Sławek spojrzał z łobuzerskim błyskiem. – Naprawdę jest? Pachnie nieziemsko. Iwona zaśmiała się – pierwszy raz tego wieczoru szczerze i lekko. – Jest, Sławek. I tort też jest, ogromny, z owocami. Usiedli do stołu pośród bałaganu. Odsunęli brudne naczynia, Iwona wyjęła gorące mięso, wielki tort. Nalała do kieliszka tego „niby kwaśnego” wina, które było aksamitnym bordeaux. – Za nas – powiedział Sławek, stukając się kieliszkiem. – I za to, by w naszym domu byli tylko ludzie z otwartym sercem, a nie z pustą łyżką. Jedli mięso, które rozpływało się w ustach, delektowali się ciszą i sobą. To była ich najsmaczniejsza kolacja. Godzinę później telefon Iwony zabrzęczał. Przyszła wiadomość od Sylwii: „Ale z ciebie jędza! Siedzimy w Macu, żremy burgery przez ciebie! choćby nie masz odwagi przeprosić!” Iwona uśmiechnęła się i nacisnęła „Zablokuj”. To samo zrobiła z numerami Kasi, Wojtka i Tomka. Lista kontaktów skróciła się o cztery osoby. Ale powietrza w życiu od razu zrobiło się jakby więcej. A lodówka była pełna dobrego jedzenia na cały tydzień – ani kawałek nie trafi do tych, którzy na to nie zasłużyli. Ta historia przypomina, iż przyjaźń to ulica dwukierunkowa. A czasem lepiej zamknąć lodówkę, by zachować własną godność.

Przyjaciele przyszli z pustymi rękami do zastawionego stołu, a ja zamknęłam lodówkę

Arek, ty jesteś pewien, iż trzy kilo karkówki wystarczy? Przecież oni ostatnio wciągnęli wszystko jak odkurzacz, choćby resztki chleba wygarnęli sosem. A Jagoda jeszcze poprosiła o pojemnik na psa, a potem wrzucała na fejsa fotki mojego schabowego jakby to był jej własny popis kulinarny.

Bożena nerwowo obkręcała róg kuchennej ścierki, zerkając na kuchnię, która wyglądała jak po wojnie. Była dopiero dwunasta, a już miała ochotę się położyć. Od szóstej na nogach: najpierw rynek trzeba było wybrać najświeższe mięso, potem supermarket po wykwintne alkohole i wędliny, a potem już tylko cięcie, gotowanie, smażenie, krojenie Maraton.

Arek, mąż Bożeny, stał przy zlewie, obierając kartofle z powagą geodety, który właśnie rozważa sens istnienia. Obok rosła góra obierek proporcjonalnie do jego irytacji, której jednak nie chciał pokazywać.

Bośka, ile można westchnął, płucząc kolejne ziemniaki. Trzy kilo mięsa na czterech gości i nas dwoje? To wychodzi pół kilo na łebka. Pękną im brzuchy. Już i tak masz stół jak na wesele: jest łosoś, wędliny, sałatki, znalazłaś czerwony kawior. Przecież to nie chrzciny, tylko parapetówa. Z opóźnieniem, ale jednak.

Ty nic nie rozumiesz prychnęła Bożena, miesząc na patelni gęsty sos. To przecież Grażynka z Leszkiem i Jagoda z Tomkiem. Nasi starzy przyjaciele. Od stu lat się nie widzieliśmy, specjalnie aż z Pragi jadą. Głupio mi będzie, jak będzie bieda na stole. Pewnie pomyślą, iż sodówka mi odbiła, bo mieszkanie kupiliśmy i skąpię na przyjęcie.

Bożena zawsze taka była typowa polska matka chrzestna: dom, stół dla batalionu i wstyd, jak coś by zabrakło. Gościnność odziedziczyła po babci, która z niczego umiała wyczarować popis i nakarmić pół osiedla. Bożena tydzień układała menu, szukała przepisów w Internecie i skrupulatnie odkładała z pensji, żeby kupić ten drogi koniak, który lubi Leszek i to francuskie wino dla Grażynki.

Lepiej, żeby oni czasem coś przynieśli! mruknął Arek. Ostatnio u Tomka na urodzinach wieźliśmy i prezent, i alko, i piekłaś tort. A jak do nich kiedyś wpadliśmy tak po prostu? Herbata ekspresowa i sucharki pamiętające Lecha Wałęsę

Oj, nie bądź drobiazgowy, Arek rzuciła Bożena z przyganą. Mieli wtedy ciężki okres kredyt, remont. Teraz przecież Leszek awansował, Jagodę w nowych kozakach widziałam chwaliła się na fejsie. Może coś przyniosą. Słodycze na przykład. Deseru nie robiłam, powiedziałam Grażynce, iż liczymy na coś słodkiego od nich. Aluzja została zrobiona!

Do siedemnastej mieszkanie błyszczało czystością, a stół wyglądał jak wystawa delikatesów w Złotych Tarasach. W centrum królował ozorki w galarecie, dookoła kółeczko śpiewały salaterki z polskim Olivierem (z językiem i rakami, a nie byle parówką), śledź pod pierzynką z majonezu, własnoręcznie robione wędliny. W piekarniku dochodziła karkówka z ziemniakami i pieczarkami po chłopsku. W lodówce czekała Finlandia, drogi koniak i trzy butelki wina.

Bożena, wyczerpana, ale zadowolona, włożyła swoją najlepszą sukienkę, poprawiła fryzurę i usiadła w fotelu, czekając na dzwonek.

Stresuję się szepnęła do Arka, który zapinał koszulę. Pierwsze spotkanie w naszej nowej norze. Chciałabym, żeby wszystko wyszło tip top.

Dzwonek zabrzmiał równo o siedemnastej. Punctualność level: polski naród.

Bożena pobiegła otwierać. W progu rozdarła się wesoła ekipa: Grażynka w tej futrzanej kurtce z nowej kolekcji, co kosztowała fortunę, Leszek w skórze ala Chuck Norris, Jagoda z makijażem jak z telewizji śniadaniowej i Tomek już lekko wcięty (klasyk).

Ooo, nowi lokatorzy! zawyła Grażynka, rzucając się w korytarz i oblewając Bożenę chmurą perfum przypominających nuty luksusowej pralni. No, pokazuj pałac!

Głośno się rozbierali, rzucając okrycia na Areka, który wieszał je w tempie zawodnika crossfitu. Bożena z uśmiechem obserwowała, ale jej wzrok co chwilę padał na ich dłonie.

Dłonie puste jak portfel po zakupach w Biedronce. Żadnej torby, żadnego wina, choćby bombonierki najtańszej z Rossmanna.

A gdzie zaczęła Bożena, ale gwałtownie ugryzła się w język. Może zostawili w samochodzie? Albo w torebkach coś mają?

Bośka, jak ty schudłaś! Jagoda prawie ją cmoknęła w policzek i w butach poleciała robić przegląd mieszkania. No, remont… skromnie, ale czysto. Te ściany farbą do malowania? Oj, trochę jak w urzędzie tu. Powinnaś była wybrać jakąś tapetę glamour.

My kochamy minimalizm, odpowiedział sucho Arek. Przechodźcie do salonu, bo już stół się kurczy od czekania.

Ekipa wrąbała się do salonu. Leszek aż oczy zapalił jak na Black Friday.

Ojojoj! Jaki stół! aż zatarł ręce. No, Bośka, wiedziałem, iż nie pomylimy adresu. Od rana żyję o dwóch sucharach, żeby na twój schabik miejsce zostawić.

Posadzili się gdzie popadnie. Bożena poleciała do kuchni po gorące przystawki. Myślała może mają prezent w kopercie i dlatego przyszli z pustymi rękami?.

Gdy wróciła z tacką, już konkretnie buszowali w sałatkach bez słowa. Jakby obowiązku toastów nie znali.

Olivière niczego sobie! wił się Tomek, mlaskając. Arek, lejesz coś, czy wodę pijemy? Bo człowiek na sucho nie pogada.

Arek polewał facetom wódkę, kobietom wino.

Za nowe gniazdko! krzyknął Leszek. Niech wam tu ściany nie pękają, sąsiedzi nie zalewają i żeby się przyjemnie mieszkało. Na zdrowie!

Rzucił kieliszek na raz, powąchał rękaw (chociaż lniane serwetki leżały na stole) i sięgnął po łososia.

Bośka, a ten alkohol ciepły. Wódka powinna być z zamrażarki popchnął Leszek z pretensją.

Przed chwilą z lodówki, Leszek. Ma być pięć stopni, jak książka pisze rzuciła cicho Bożena.

E tam, powinna ciągnąć jak guma. No, nieważne. A koniaczek się znajdzie? To bym poprawił.

Będzie, tylko zjedzmy coś najpierw?

Jedno drugiemu nie przeszkadza! rżał Tomek.

Zabawa nabrała tempa. Jedzenie znikało w tempie światła, atmosfera jak na wojskowej stołówce w porze karmienia. Komentarze, a jakże, sypały się jak z rękawa.

Ten śledź taki jakiś suchy mruknęła Grażynka, nakładając po raz trzeci. Majonezu chyba szkoda było? Oszczędzasz na produktach?

Zrobiłam domowy, nie taki tłusty tłumaczyła się Bożena.

Dałabyś spokój, w sklepie to z torebki raz-dwa, po co się szarpać poparła Jagoda. A ikra jakaś taka drobna Nie mogłaś wziąć lepszej, z łososia ten to przynajmniej do czegoś się nadaje.

Bożena spojrzała na Arka. Ten siedział czerwony jak rak, aż ściśnięta dłoń pobielała na knykciach.

Opowiedzcie, co u was zmienił temat Arek, desperacko. Grażynka, wy byliście w Egipcie ostatnio?

No jasne! jęknęła Grażynka teatralnie. Życie jak bajka all inclusive, homary, szampan non stop, wydałam fortunę na torebkę, Louis Vuitton, za dziesięć tysięcy złotych! Leszek marudził, ale ja mówię: przecież się żyje raz!

Te baby to tylko wydawać potrafią dorzucił Leszek, rozlewając sobie koniak bez pytania. Ja sobie samochód nowy planuję SUV, wiecie, na szeroko. Pieniądze są, bo nie trwonimy na głupoty typu remont.

W sensie, iż remont to głupota? nie pojęła Bożena.

Bo wiecie, ściana to ściana, po co przepłacać doprecyzowała Jagoda. My od dziesięciu lat żyjemy z tymi tapetami po babci i jest git! Za to co roku nad morze, ciuchy markowe, restauracje. A wy to wszystko w beton pakujecie. Nuuudaaa.

Apropo restauracje przerwał Tomek, wycierając tłustą gębę serwetką, którą rzucił na obrus. Wczoraj byliśmy u Gesslerowej. Rachunek na sześć stówek, ale poziom odjazd! Nie to co w domu, tu tylko szatkowanie. Bośka, gorące idzie? Bo mięsa się chce.

Bożena wstała zebrać talerze. We wnętrzu wrzało. Dopiero co przechwalali się, jak to są światowi, a choćby rzeżucha do stołu nie przynieśli. Ani kwiatek, ani czekoladka do herbaty.

Wyszła z kuchni. Za nią pogalopowała Grażynka niby pomóc.

Bośka, dziewczyno, dajesz czadu zaczęła szept, przysiadając się na futrynie. Stół wygląda srogo, ale widać, iż się spinałaś. To wino takie hmmm na działkę max. Na gości mogłabyś kupić lepsze.

Grażynka, to francuskie, dwie stówy za butelkę wysyczała Bożena, pakując naczynia do zmywarki.

Bez jaj? Obcięli cię hipsterzy! Kwaśniejsze niż ocet. Weź, masz coś na zbyciu na jutro? Bo wiadomo, kac się szykuje, a gotować się nie chce. Zostanie mięso, surówki Tobie się nie zmarnuje, a ja zawsze jem po imprezie.

Bożena znieruchomiała z talerzem w dłoni. Odwróciła się bardzo wolno.

Chcesz, żebym ci zapakowała jedzenie na wynos?

No a co? Zawsze tak robimy, oszczędność w budżecie! zaśmiała się Grażynka. A gdzie deser? Mam ochotę na coś na słodko. Będzie ciasto?

Powiedziałaś, iż ciasto jest wasze przypomniała cicho Bożena.

Ja?! Ty zwariowałaś? Ja na diecie, nie kupuję słodyczy. Myślałam, iż upieczesz swój sernik najlepiej. Jesteś w tym dobra. Albo jakieś eklery, przynajmniej. Przyszliśmy z pustymi łapami, bo wydawało mi się, iż wszystko masz. Przecież macie nowe mieszkanie.

Bożena odstawiła talerz. Chrzęst porcelany zabrzmiał jak wystrzał ze strzelby.

Czyli założyliście, iż wszystko mamy?

No jasne, przecież wzięliście kredyt, odpicowaliście mieszkanie. Kasę macie jak lodu. A my biedujemy, zbieramy na wycieczkę na Malediwy. Dawaj mięso, bo faceci już widelcami brzdękają!

Bożena zamilkła. W głowie przelatywały jej obrazki: jak pożyczyła Grażynce kasę na last minute, a ta oddawała w ratach przez pół roku i choćby kawy nie postawiła. Jak Leszek korzystał z pomocy Arka przy przeprowadzce, ba, benzyny nie wlał. Jak zawsze przyszli pojeść i popić, ale siebie zaprosili raz na pięć lat i na stół postawili gotowe pierogi.

Bożena podeszła do piekarnika. Otworzyła zapach pieczonego mięsa aż wykręcał nozdrza. Złocista skórka, pieczarki, ziemniaki. Mniam.

Spojrzała na lodówkę. Tam czekał ogromny beza tort z owocami, zamówiony za dwie stówki, na niespodziankę choć przecież był pakt, iż ciasto mają przynieść goście.

Zamknęła piekarnik. Wyłączyła gaz. Mocno złapała za lodówkę i zatrzasnęła ją na głucho.

Mięsa nie będzie powiedziała głośno.

Ale jak to? Przypaliło się?

Nie, nie przypaliło. Po prostu nie będzie.

Bożena weszła do salonu. Chłopy już rozlewali kolejną rundę, przerabiali temat polityki. Arek miał minę zbitego psa.

Szanowni goście powiedziała Bożena, aż uszy dzwoniły. Uroczystość się zakończyła.

Wszyscy zamilkli, Leszek zamarł z kieliszkiem pod nosem.

Bożenka, o co chodzi? Jak zakończone? Przecież nie było gorącego! Obiecałaś mięso!

Owszem, ale zmieniłam zdanie.

Ale jak to? Zgłodnieliśmy. Sałatka to nie życie! Dawaj mięsko!

Mięso zostało w piekarniku. I tam zostanie. A wy, kochani moi, weźmiecie kurtki i pójdziecie do domu. Albo do tej swojej Gesslerowej, za sześć stów od łebka. Tam was nakarmią.

Zgłupiałaś?! Tomek aż wstał. Arek, ogarnij swoją żonę! Co to za cyrki?! My tu gośćmi jesteśmy!

Arek wstał powoli. Spojrzał na Bożenę, potem na przyjaciół. Zauważył, jak drży Bożenie broda i jak jej oczy lśnią łzami.

Bożena nie zwariowała, powiedział twardo. Bożena po prostu się zmęczyła. Przyszliście do naszego domu z pustymi rękami, wypiliście mój koniak, skrytykowaliście jedzenie mojej żony, nazwaliście nasze francuskie wino octem, a nasze mieszkanie urzędem. I macie jeszcze roszczenia do mięsa?!

Oj tam, przecież żartowaliśmy! zawyła Grażynka. Przecież nie każdemu się pamięta o torcie. Liczy się towarzystwo!

Towarzystwo za nasze pieniądze? sarknęła Bożena. Ja pół dnia stałam przy garach. Wydałam połowę wypłaty na ten stół. Chciałam wam zrobić radość. A wy jesteście darmozjadami. Prawdziwymi. Ciągle na wakacjach, ale żal wam pięciu złotych na czekoladę dla gospodyni.

Taaa, jasne, jeszcze się wywyższaj Leszek aż przewrócił krzesło. Rozliczasz gości z żarcia? Niech ci stanie to mięso w gardle! Idziemy stąd! Nie zobaczą nas tu więcej! Skąpcy!

Proszę bardzo Arek podszedł do drzwi i otworzył na oścież. I weźcie swoje pojemniki. Puste.

Goście wylecieli z wrzaskiem i przekleństwami. Grażynka jeszcze wykrzyczała, iż Bożena już jej przyjaciółką nie będzie i opowie wszystkim jaka to jest pazera i wariatka. Jagoda fukała o zmarnowanym wieczorze, chłopy rzucały mięsem pod adresem własnym i cudzym.

Kiedy za ostatnim gościem zatrzasnęły się drzwi, w mieszkaniu zapadła cisza. Bożena stała patrząc na pobojowisko: brudne talerze, plamy wina na obrusie, zgniatane serwetki.

Arek podszedł, objął ją.

Żyjesz? szepnął.

Trzęsą mi się ręce przyznała Bożena. Arek, może naprawdę jestem pazera? Może powinnam była ich nakarmić i siedzieć cicho?

Nie jesteś pazera. Po prostu zaczęłaś siebie szanować. Jestem z ciebie dumny, serio. Ja bym ich wyrzucił po pięciu minutach jak zaczęli marudzić. Przegięli.

Bożena westchnęła i przytuliła się do męża.

A mięso? Arek spojrzał chytrze po chwili Jest faktycznie? Bo pachnie tak, iż zaraz oszaleję.

Bożena zachichotała. Pierwszy raz tego wieczoru, bez napięcia, z ulgą.

Jest, Aruś. I tort też. Ogromny, z owocami.

Usiedli przy stole wśród brudnych naczyń, po prostu je odsuwając. Bożena wyciągnęła z piekarnika blachę z mięsem, wjechał tort. Nalała mężowi i sobie tego octowego wina, które jest aksamitnym Bordeaux.

Za nas powiedział Arek, stukając się kieliszkiem. I za to, żeby w naszym domu pojawiali się ludzie z otwartym sercem, nie z pustą miską.

Jedli mięso, które rozpływało się w ustach, ciesząc się ciszą i swoim towarzystwem. To była najlepsza kolacja w ich życiu.

Po godzinie telefon Bożeny zabrzęczał. SMS od Grażynki: Bożka, wstyd, przez ciebie wciskamy się burgerami w Macu! Powinnaś mieć chociaż tyle kultury, żeby przeprosić!.

Bożena przeczytała, uśmiechnęła się i kliknęła blokuj. Potem jeszcze Jagoda, Leszek, Tomek klik, klik, klik.

Lista kontaktów skróciła się o cztery numery. Ale w życiu zrobiło się o niebo luźniej. A w lodówce została góra pysznego jedzenia, która starczy im z Arkadiem na tydzień. I ani okruszek nie trafi do tych, którzy tego nie doceniają.

Bo czasem zamknięta lodówka i pusty talerz to najkrótsza droga do szacunku wobec siebie samej. Takiej polskiej, zdrowej asertywności.