Restauracja, do której zaprosił mnie na drugie spotkanie Wiktor, była snem o przepychu, jak gdyby ktoś zamknął złoto i ciemność w jednej sali. A może to była stara opera? Kelnerzy poruszali się tam prawie jak cienie, białe rękawiczki na dłoniach, wszystko szeptało o elegancji. Sam Wiktor wyglądał, jakby wyszedł z żurnala albo telewizyjnego snu garnitur szyty na miarę, zegarek odbijający światło świec, i ten uśmieszek z innego świata, pół ironia, pół samozachwyt.
Zamawiaj, co chcesz rzucił niedbale, nie dotykając choćby karty. Nie znoszę, gdy kobiety mają jakieś zahamowania.
Brzmiało to jak cytat z bajki o hojnych królewiczach, ale w mojej głowie nagle zatańczyło zmartwienie. Może to przez sposób, w jaki patrzył przeszywający, połyskliwy, może przez jego zbyt natarczywe historie o dawnych znajomych i kobietach, które, jak twierdził, “widziały w nim tylko portfel”.
Wybrałam sałatkę z kaczki i kieliszek rieslinga. On rozpieszczał siebie: stek, tatar, butelka pinot noir, jakby to była ostatnia wieczerza. Rozważał głośno o wartościach, narzekał na płytkość innych, opowiadał o biznesie, jakbyśmy byli uczestnikami konferencji, a nie spotkania. Słuchałam, kiwałam głową, choć czułam się, jakbym śniła: nie o randce, ale o egzaminie z życia, gdzie pytanie może dopaść w każdej chwili.
Teatr dla jednego widza
Czarny skórzany rachunek upadł na stół z miękkim szelestem. Wiktor nie przestał mówić o upadku świata, ale jego ręka wybrała się w podróż po kieszeniach marynarki i spodni. Pytał wzrokiem oklaski, aż w końcu na twarzy pojawiła się grymas niepokój na pokaz.
Kurczę… wyszeptał prosto w moje oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w pracy, albo w drugim samochodzie.
Rozłożył ręce jak bezradny uczeń, choć nie było w nim cienia strachu. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie wyjął telefonu, nie szukał przelewu. Po prostu patrzył na mnie z uśmieszkiem fałszywego pecha.
Co za absurdalna sytuacja westchnął ciężko, rozsiadając się wygodniej. Może uratujesz mnie? Zapłać teraz, oddam ci potem. Albo następnym razem postawię obiad, z odsetkami.
W śnie wszystko jest podwójne, a ja wiedziałam już, iż to nie przypadek ani zapomnienie. To była próba test, o którym opowiadał jeszcze godzinę wcześniej, tylko teraz powstał z jego słów i zamienił się w rzeczywistość przy tym stole.
O takich historiach czytałam w internecie, widywałam w serialach puszczanych na Polsacie po północy, ale nie wierzyłam, iż zamalują się w moim scenariuszu, szczególnie w postaci dorosłego, schludnego mężczyzny.
Jego logika była niesamowicie płaska: jeżeli kobieta płaci, jest wygodna, godna dalszych spotkań; jeżeli odmówi, jest materialistką, polującą na pieniądze. Patrzyłam na Wiktora i nagle wydawało mi się, iż to nie biznesmen, ale smutny manipulator, który bawi się w sprawdzanie ludzi.
Był przekonany, iż już wygrał: w jego świecie perspektywa związku z takim “łakomym kąskiem” powinna sprawić, iż natychmiast wyjmę kartę i bez słowa zapłacę.
Chłodna kalkulacja
Powoli i spokojnie sięgnęłam po torebkę. Wiktor rozluźnił ramiona plan wydawał się zadziałać.
Oczywiście, nie ma sprawy powiedziałam cicho i dałam znak kelnerowi.
Proszę podzielić rachunek powiedziałam wyraźnie. Ja płacę za siebie. Stek, tatar i wino niech pokryje dżentelmen.
Jego uśmiech wpadł pod stół.
Ale jak to?! syknął, pochylając się do mnie. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem odpowiedziałam, zbliżając telefon do terminala. Ale przecież niemal się nie znamy. Zapłacić za siebie to sprawiedliwe. Za kolację faceta, który sam wybrał najdroższe dania i zaprosił do drogiej restauracji, przepraszam, to nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosłym człowiekiem, wierzę, iż sobie poradzisz.
Kelner zamarł, uciekając wzrokiem raz do mnie, raz do niego. Wiktor zaczął się czerwienić, a jego lśniące warstwy opadały jak stare tapety, zostawiając pod spodem zwykłą nieuprzejmość.
Naprawdę? O takie pieniądze się rozchodzi? Przecież mówiłem, iż oddam Ja chciałem tylko sprawdzić, kim jesteś.
Już sprawdziłeś odparłam, wstając od stołu. Ja nie pozwalam sobą manipulować.
Ruszyłam ku drzwiom restauracji, ale coś mnie zatrzymało. On został przy rachunku, zły i zagubiony, bez portfela.
Wróciłam, wyjęłam kilka wymiętych stuzłotówek i garść drobnych z funduszu torbowego.
Aha, dorzuciłam, jeżeli portfel w samochodzie, to na taksówkę też chyba nie masz?
Położyłam banknoty obok kieliszka z pinot noir.
To na bilet na metro. Nie marudź, dasz radę. Uznaj to za mój wkład w twoje badania kobiecej duszy.
Kilka osób odwróciło głowy ku naszej scence. Wiktor wyglądał tak, jakby ktoś go spoliczkował konfetti z monet.
Wyszłam na ulicę.
Tamten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, by dostrzec na czas, kim jest człowiek po drugiej stronie stołu i oszczędzić sobie lat pustych nadziei. Może on też coś zrozumiał, choć tacy ludzie zmieniają się rzadko.
A wy? Co byście zrobili? Ratowalibyście niepamiętliwego kawalera, czy postawilibyście na szczerość i zdrowy rozsądek?
