Rano stan zdrowia pana Michała się pogorszył. Dusił się. — Nikita, niczego nie chcę. Żadnych leków,…

Rano Stanisławowi Michałowi zrobiło się gorzej. Brakowało mu tchu.
Piotrze, niczego mi nie trzeba. Żadnych twoich lekarstw, nic. Proszę cię tylko o jedno pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Proszę cię. Odłącz to wszystko ode mnie
Wskazał głową na kroplówki.
Nie potrafię odejść inaczej. Rozumiesz, nie potrafię
Po policzku spłynęła mu łza. Piotr wiedział, iż jeżeli wszystko odłączy, Stanisław może już nie wyjść z sali.
Przy łóżku zebrali się mężczyźni z całej sali.
Piotrze, serio nie da się tego jakoś rozwiązać? Tak nie wypada
Ja wiem Ale tu szpital, sterylnie musi być.
Co tam sterylność Popatrz, człowiek nie potrafi odejść w spokoju.
Wszystko rozumiał. Ale co miał zrobić? Piotr wstał. Może zrobić wszystko. Niech to diabli, niech zwolnią z tej firmy ojca! Obrócił się gwałtownie i napotkał spojrzenie Zofii. Było w nim podziw.
Piotr wybiegł na zewnątrz.
Przyjacielu, tylko cicho, proszę cię. Może nikt nie zauważy. Chodź, pójdziemy do pana.
Otworzył już drzwi, gdy nagle drogę zastąpiła mu pani dyrektor, Emilia Edwardowna.
A to co ma znaczyć?
Pani Emilio Proszę, pięć minut. Pozwól im się pożegnać. Wszystko rozumiem. Może mnie pani zwolnić potem.
Przez chwilę milczała. Kto wie, co wtedy myślała, ale ustąpiła miejsce.
Dobrze. Niech mnie też zwolnią, jeżeli trzeba.
Przyjacielu, za mną!
Piotr popędził przez korytarz, Przyjaciel obok niego. Zofia otworzyła drzwi do sali. Pies, jakby wiedział, co się dzieje, w dwóch skokach już był przy łóżku Jeszcze jeden i Przyjaciel stał oparty łapami o brzeg łóżka Stanisława, wyprostowany na tylnych nogach. W sali panowała martwa cisza. Mężczyzna otworzył oczy. Próbował unieść rękę, ale nie mógł przeszkadzały mu kroplówki. Wyrwał je drugą ręką.
Przyjacielu! Przyszedłeś
Pies położył łeb na piersi Stanisława. On pogłaskał Przyjaciela. Raz, drugi Uśmiechnął się Uśmiech zastygł mu na ustach. Ręka opadła z łóżka. Ktoś powiedział:
Pies płacze
Piotr podszedł bliżej. Rzeczywiście, Przyjaciel płakał.
Chodź. Chodźmy już
***
Piotr usiadł na niskim ogrodzeniu, a Przyjaciel położył się w krzakach. Podszedł do niego mężczyzna z sali, ten, co kiedyś pierwszy oddał swoje schabowe. Podał Piotrowi paczkę papierosów. Piotr spojrzał na niego, chciał odmówić, iż nie pali, ale machnął ręką. Zapalił.
Obok siadła Zofia. Miała czerwone oczy, spuchnięty nos.
Zosiu Dziś mój ostatni dzień.
Czemu?
Wiesz najpierw byłem tu za karę. Potem chciałem ojcu udowodnić, iż coś potrafię Obiecał oddać mi firmę. Ale to nie o firmę chodzi. Nie dam rady. Wracam do domu. Powiem mu prosto: twój syn jest do niczego. Przepraszam, Zosiu
Piotr wyszedł. Złożył wypowiedzenie, spakował rzeczy. Zofia patrzyła z okna, jak podjeżdża pod wejście swoim volkswagenem, wysiada. Otwiera drzwi pasażera i idzie w stronę krzaków. Coś mówi Przyjacielu, po chwili idzie do auta, opiera się o maskę i czeka. Pies wraca po pięciu minutach. Długo patrzy Piotrowi w oczy, wsiada do samochodu.
Zofia znowu miała we łzach oczy.
Nie jesteś do niczego! Jesteś najlepszy!
***
Kilka dni później Zofia zobaczyła, jak przez szpitalny korytarz idą ordynator z mężczyzną niesamowicie podobnym do Piotra. Wybiegła na zewnątrz.
Pan jest ojcem Piotra?
Ordynator spojrzał zdumiony na dziewczynę.
Zosiu, ale o co chodzi?
Chwileczkę, panie doktorze Stanisławie, potem pan mnie może wyrzucić! To pan?
Władysław Olegowicz patrzył zdziwiony na małą dziewczynę z piegami.
Tak.
Proszę sobie nie ważyć! Słyszy pan? Niech pan nigdy nie powie, iż Piotr jest do niczego! On jest najlepszy! Jedyny odważył się pozwolić człowiekowi pożegnać się ze swoim przyjacielem przed śmiercią! Piotr ma serce i duszę!
Zosia obróciła się na pięcie i weszła do budynku. Władysław Olegowicz uśmiechnął się.
Widzi pan, jaka dziewczyna?
Doktor Stanisław odparł:
I co z nią zrobić? Dziewczyna dobra, ale zawsze domaga się prawdy!
To zły znak?
Nie zawsze jest to dobrze
***
Minęły trzy lata.
Z bramy pięknego domu wyszła cała rodzina. Piotr pchał wózek, a Zofia trzymała na smyczy wielkiego, zadbanego psa. Poszli nad Wisłę, Zofia spuściła psa ze smyczy.
Przyjacielu, daleko nie odchodź!
Pies wielkimi susami pognał do wody. Po dwóch minutach dziecko w wózku zaczęło marudzić. Przyjaciel w dwóch podskokach pojawił się obok.
Zofia się zaśmiała.
Piotrze, niania nam niepotrzebna. Co się tak śpieszysz? Sonia tylko zgubiła smoczek.
Dziecko gwałtownie zasnęło, Przyjaciel spojrzał do wózka i, upewniwszy się, iż wszystko jest w porządku, znowu zaczął gonić motylePiotr skinął głową w stronę Przyjaciela, który już delikatnie przysunął dziecku smoczek pyskiem, jakby od zawsze wiedział, czego potrzeba. Sonia wyciągnęła rączki do psa, a on położył się tuż obok wózka, gotów czuwać.

Zofia patrzyła na Piotra, uśmiechnęła się i oparła głowę na jego ramieniu. Na chwilę zawirował świat szum wody, zapach traw, śmiech dziecka, majestat rzeki i obecność Przyjaciela. Wszystko, co ważne, mieściło się w tej jednej, spokojnej chwili.

Piotr westchnął cicho, patrząc na sunące leniwie po niebie chmury. Już nie musiał nikomu nic udowadniać. Miał kogo kochać, dla kogo się starać i z kim się śmiać choćby jeżeli tym kimś był czasem kudłaty pies, a czasem mała Soniaczka z rozczochraną czupryną.

Przyjaciel podniósł głowę, spojrzał wprost na Piotra i zamachał ogonem, jakby mówił: wszystko jest na swoim miejscu.

I właśnie wtedy Piotr zrozumiał szczęście nie zawsze przychodzi tam, gdzie się go spodziewamy. Ale gdy w końcu znajdzie drogę, zostaje już na zawsze.

Na drugim brzegu Wisły rozległo się ciche szczeknięcie. Z oddali odszczeknął mu Przyjaciel.

I życie płynęło dalej, zwyczajne i piękne dokładnie takie, jakie miało być.