Super, iż zaproponowałeś osobne finanse. W takim razie po prostu zostawiam sobie wszystko, co moje.

2 lutego

Dobrze, iż zaproponowałeś rozdzielność finansową. W takim razie wszystkie swoje pieniądze zachowuję dla siebie.

Gdy podczas kolacji Marek zsunął talerz tak, jakby podałem mu nie schabowego z ziemniakami, ale wezwanie do sądu, wiedziałem, iż zaraz nastąpi przemówienie godne exposé. Marek poprawił serwetkę, odchrząknął i patrząc gdzieś przez mnie widocznie w swoje świetlane kapitalistyczne jutro oznajmił:

Ela, policzyłem sobie. Nasz budżet ledwo zipie przez twoją finansową niezaradność. Przechodzimy na rozdzielność finansową. Od jutra.

Zaskoczenia nie było, ale w powietrzu aż gęsto się zrobiło od zadęcia. Powoli odłożyłem widelec.

No to świetnie, Marek uśmiechnąłem się tak, jak wąż uśmiecha się do nieostrożnego królika. Zatem wszystkie swoje środki zostawiam sobie.

Marek zamrugał. Wyglądało na to, iż w jego głowie, przypominającej stół bilardowy, ta myśl jakoś nie trafiła do żadnej kieszeni. Spodziewał się łez, wyrzutów, może choćby awantury, ale nie spokojnej zgody.

O, brawo! kiwnął pobłażliwie, już w duchu podliczając, ile zaoszczędzi na mnie pieniędzy. Ja będę oszczędzał na prestiż. Mężczyzna musi mieć status, Elżbieta. Ty się no, na rajstopy ci wystarczy.

Mój mąż, Marek Andrzejewski, był osobowością niepowtarzalną. Uważał się za rekina biznesu, choć był kierownikiem zmiany w firmie sprzedającej plastikowe okna. Jego status to były najczęściej gadżety, z których używał może trzech funkcji na krzyż, i motywacyjne cytaty wrzucane na Facebooku.

Umowa stoi przytaknąłem. Dokończesz tego schabowego? Czy też już nie mieści się w twoim kosztorysie?

Zjadł. Gratis. Ostatni raz.

Pierwszy tydzień nowej polityki gospodarczej minął pod znakiem dumy. Marek chodził po mieszkaniu jak paw, celowo nie pytając, ile kosztuje proszek do prania. Kupił sobie ekskluzywny terminarz z ekologicznej skóry, do którego skrupulatnie wpisywał wydatki.

W środę wrócił z pracy z torbą, w której żałośnie brzęczały dwie puszki taniego piwa i paczka pierogów ze sklepu no name. W tym czasie ja właśnie rozpakowywałem zakupy z delikatesów: łosoś, awokado, dobry ser, świeże warzywa, flaszka porządnego rieslinga.

Marek stanął w drzwiach kuchni, opierając się o futrynę jak zmęczony wojownik. Szalejesz, co? rzucił, wskazując brodą na łososia. Dlatego nie mamy żadnych oszczędności. Rozrzutność. Nie nie mamy, tylko nie mam, Marek poprawiłem zerkając na cytrynę. Ty przecież teraz odkładasz na status. Zająłeś już swoją półkę w lodówce? Dolna szuflada na warzywa jest wolna. Tam się twojemu… majątkowi dobrze przechowa.

Przewrócił oczami, wyciągnął pierogi i zaczął je gotować w moim garnku.

Gaz powiedziałem bez patrzenia na niego.

Co? zdziwił się.

Gaz, woda, zużycie garnka, płyn do mycia, amortyzacja sprzętu. Dzielimy wszystko, nie?

Oj, Ela, nie zniżaj się do takich szczegółów! zamachał ręką jak szlachciura odganiający muchę. Takie drobiazgi nie przystoją.

Drobiazgowość, Marek. To są relacje rynkowe.

Chciał się uśmiechnąć, ale gorący pieróg się przykleił do podniebienia, więc mina wyszła mu jak u mopsa, który ukradł cytrynę. Po prostu wkurza cię, iż odciąłem cię od swojej karty podsumował, dłubiąc w zębach. Baby zawsze wściekają się, jak tracą władzę.

W sobotę odwiedziła nas mama Marka, pani Danuta. Nad wyraz interesująca kobieta. Lubiła mnie tak samo mocno, jak gardziła brakiem logiki u własnego syna. Przez lata była główną księgową w FSO i liczby szanowała znacznie bardziej niż ludzi.

Popijaliśmy herbatę z ciastkiem. Marek siedział naprzeciwko, chrupał swoją sucharkę nabytą na promocji i udawał męczennika.

Mamo, wyobraź sobie, Ela choćby papier toaletowy przede mną chowa! poskarżył się, licząc na matczyną solidarność. W łazience na widoku zostawiła szarą krateczkę z makulatury, a u niej w szafce trzywarstwowy o zapachu brzoskwini! To przecież segregacja!

Pani Danuta odstawiła filiżankę. Mareczku, kochanie zaczęła słodko. Jak ogłaszałeś segregację, to myślałeś czym? Tym miejscem, dla którego ta rolka jest przeznaczona?

Mamo! Ja optymalizuję budżet! Chcę kupić samochód!

Auto? uniosła brwi tak wysoko, iż aż zafalowała jej grzywka. Za te grosze, które ukrywasz przed żoną? Synku, oszczędzasz na papierze, żeby kupić starego gruchota i poczuć się królem szosy?

To inwestycja! zawołał.

Inwestycja to Elżbieta, która cię, głupku, w swojej kawalerce trzyma ucięła pani Danuta. A swoją drogą, Ela, ciasto wyborne.

Marek sięgnął po kawałek ciasta. Zatrzymałem go łagodnie, blokując drogę nożem do masła.

Dwadzieścia pięć złotych, Marek. Albo sucharek.

Żarty sobie robisz? Z własnego męża? Przy mamie?

Rynek bywa okrutny, kochanie. Wynajęcie widelca jeszcze piątka.

Czerwony, zły, złapał sucharka i uciekł do salonu.

Histeryczka pokręciła głową teściowa. Cały po ojcu. Ten też nieustannie kapitał gromadził, aż musiałam go z torbą gaci do matki odesłać. Trzymaj się, córko. Teraz zaczną się fochy i obrażanie na cały świat.

Dwa tygodnie później eksperyment wchodził w fazę kryzysową. Marek schudł, poszarzał, ale duma nie pozwalała mu skapitulować. Chodził w pogniecionych koszulach (proszek i płyn były moje, a swoje szare mydło pogardzał), śmierdział tanim sprayem i patrzył na mnie oczami zbitego spaniela, próbując zachować godność wilka.

Wszystko rozstrzygnęło się w piątkowy wieczór. Wróciłem padnięty z pracy dostałem premię. Ku mojemu zdziwieniu zobaczyłem na stole bukiet przywiędłych goździków i flaszkę Szampana Sowietskoje.

Marek siedział przy stole i świecił się z dumy jak nowy grosz.

Ela, siadaj. Czas pogadać. Stwierdziłem, iż możemy trochę poluzować zasady. Jestem gotów włożyć do wspólnego budżetu zawiesił głos dwieście złotych. Na jedzenie.

Popatrzyłem na niego. Na goździki wyglądające jak zasuszony zielnik i szampana, od którego dostaje się zgagi.

Dwieście? powtórzyłem. Szczodrość pierwszej klasy, Mareczku. Ale jest mały szczegół.

Wyjąłem z teczki wydrukowaną tabelkę Excela.

Co to jest? zaniepokoił się.

Rachunek, drogi mężu. Za mieszkanie. Spójrz: wynajem pokoju w centrum Warszawy (z uwzględnieniem użytkowania kuchni i salonu) 1000 zł. Media (długie kąpiele) 200 zł. Sprzątanie (ja sprzątam, ty nie) 120 zł. Razem 1320 zł/miesiąc. Za ostatnie dwa tygodnie 660. Plus amortyzacja sprzętu.

Marek pobladł.

Bierzesz ode mnie pieniądze za mieszkanie u własnej żony?!

U żony, z którą masz rozdzielność finansową uściśliłem spokojnie. Sam chciałeś: Każdy płaci za siebie. Mieszkanie jest moje. Jesteś najemcą. A ponieważ nie mamy papierowej umowy, mogę cię wyeksmitować w ciągu doby.

To jest podłość! Przyziemność! Jestem mężczyzną! krzyknął, wywracając krzesło.

Jesteś mężczyzną, który zapragnął zaoszczędzić na żonie i zapomniał, iż żyje jej kosztem stwierdziłem cicho, ważąc każde słowo. Chcesz być partnerem? Zachowuj się jak partner. Płać. Albo szukaj statusu tam, gdzie jest tańszy.

Poczerwieniał, poszarzał, próbował coś powiedzieć, gestykulował.

Pożałujesz tego! wykrztusił w końcu. Odejdę! Znajdę taką, która mnie doceni, a nie patrzy na metry kwadratowe!

Powodzenia, Marek. I zabierz pierogi z zamrażarki. To twój majątek.

Biegał po mieszkaniu, wrzucał rzeczy do plecaka. Wykrzykiwał, iż jestem materialistą i zabiłem uczucie, iż idzie w noc i w chłód…

Zadzwoń do mamy, niech ci przygotuje łóżko poradziłem, nalewając sobie kieliszek przyzwoitego rieslinga. Daj znać, iż odbierasz najtańsze taxi, dbaj o status.

Trzasnął drzwiami z taką siłą, iż bardziej przestraszyła się sąsiadka z dołu, niż moje sumienie.

Cisza w mieszkaniu była słodka jak miód. Usiadłem w fotelu, popatrzyłem na nocną Warszawę i poczułem niezwykłą lekkość. Telefon piknął. SMS od pani Danuty:

Przyjechał. Zły, głodny, domaga się sprawiedliwości. Powiedziałam mu, iż sprawiedliwość kosztuje, a u niego pusto w portfelu. Sporządziłam rachunek za kolację i nocleg. Niech się uczy rynku. Trzymasz się tam?

Uśmiechnąłem się i odpisałem: Daję radę, mamo. Zaoszczędziłem na nowe zasłony.

Lepiej nie tłumaczyć człowiekowi, dlaczego zachowuje się głupio. Po prostu niech sam za swoją głupotę zapłaci. I jeżeli facet proponuje kobiecie niezależność, niech się upewni, czy przeżyje, kiedy ona rzeczywiście z niej skorzysta.

3 lutego

Wartość niezależności każdy odkrywa sam, ale przelicznik zawsze rynkowy.