15 sierpnia 2025
Dziś znowu myślę o tym, jak w dzieciństwie po raz pierwszy przybyłam z rodzicami na wesele kuzynki. Na początku wszystko wydawało się fascynujące muzyka, tańce, zapach świeżo przygotowanego jedzenia. ale kiedy zobaczyłam młodą parę, wyczerpaną po niekończących się okrzykach gorzkie, siedzącą przy stole bez uśmiechu, a wokół gości, którzy nieustannie wstawali, kręcili się w tańcu i krzyczeli, poczułam ciężar tego szaleństwa. Było mi wtedy dziesięć lat i zrozumiałam, iż nie chcę takiego wesela dla siebie. Młodzieniec i panna młoda wydawali się zmęczeni, a ja współczułam im.
Czy mam w ogóle wyjść za mąż? myślałam wtedy.
Lata mijały, a kiedy spotkałam Marka, wszystkie te wczesne rozważania zniknęły. Gdy jestem przy nim, świat przestaje istnieć jest tylko on i ja. Często, kładąc się spać, myślę: Jak cudownie, iż mam przy sobie kogoś, kto rozumie mnie z pół słowa, a choćby z pół spojrzenia. Wiem, iż kocham Marka kocham jego wierność, to, iż mnie uwielbia i potrafi delikatnie otrzepać moje wątpliwości.
Nasz związek opiera się na zaufaniu i pełnym porozumieniu mówiłam kiedyś Lence, przyjaciółce. Najbardziej cenię w nim szacunek dla mojego zdania, choćby gdy różni się od jego własnego.
Lena odpowiedziała: Szczęśliwa jesteś, Bogno, bo rzadko spotyka się pełne porozumienie. U mnie z Misiem ciągle są kłótnie, nie potrafimy się poddać. Nie wiem, czy chcę z nim wziąć ślub.
Z czasem wszystko się ułoży radziłam. Nie planujcie tego teraz.
Marek i ja byliśmy pewni siebie, dlatego rejestracja małżeństwa w Urzędzie Stanu Cywilnego przeszła nam prawie bez wysiłku.
Bogno, myślę, iż nadszedł czas, byśmy wzięli ślub zaproponował Marek, odprowadzając mnie do domu. Co o tym myślisz?
Spojrzałam na niego i odrzekłam: Nie mam wątpliwości, iż to adekwatny moment. Martwię się jednak, jak zorganizujemy ceremonię. Nie chcę zapraszać tłumu gości, bo już wtedy w dzieciństwie zobaczyłam, jak hałaśliwe mogą być wesela.
Marek się roześmiał i odpowiedział: To normalne, iż się martwisz. Może nie będzie tak, jak się spodziewasz.
Chcę ślub tylko we dwoje podkreśliłam. Nie chcę, by był to koszmar pełen krzyków.
Ja też nie przepadam za tłumem przyznał Marek. Odpocznij, jutro porozmawiamy.
Noc nie dawała mi spokoju. Mimo iż mam już 26 lat, a Marek 28, wciąż czuję się nieco młodo. Wieczorem po pracy usiedliśmy w małej kawiarni i wróciliśmy do tematu ślubu.
Marek, wciąż skłaniam się ku weselowi we dwoje powiedziałam.
Dla dwojga? To brzmi romantycznie zachichotał. Wyobraź sobie: wielka sala restauracji, pięknie nakryte stoły, a my tylko we dwoje. Ty w białej sukni, ja w fraku, świeczki i delikatna muzyka
Patrzył na mnie z uśmiechem. Będziemy pić szampan i składać sobie życzenia.
Nie żartujesz, naprawdę chcę taki intymny ślub nalegałam. Ale jak to wytłumaczyć rodzicom? Przecież oni zawsze wymagają tradycji.
Znamy naszych przodków odparł Marek. Oni się obrażą, bo jestem jedynym synem, a ty jedyną córką.
Dokładnie odpowiedziałam nieco zirytowana. To nasze życie, nie ich decyzje.
Marek wtrącił: Tradycje to tylko słowa, nie muszą nas ograniczać.
Ja nie potrzebuję tradycji odrzekłam. Marzę o małym kościele w górach, gdzie przyjdziemy poślubić się na własnych warunkach.
Wtedy będziemy się naprawdę związywać zdziwił się Marek.
Rozmawialiśmy dalej o różnych pomysłach: od małego wyjazdu w góry po tradycyjny bankiet. W końcu Marek zaproponował: Zarejestrujemy się w Urzędzie, a potem pojedziemy w podróż poślubną. To będzie nasz czas we dwoje.
Ale to nie jest ślub, to miodny miesiąc! sprzeciwiłam się, podkreślając, iż chcę ceremonię we dwójkę.
Marek uśmiechnął się: Niech tak będzie. choćby w fraku i białej sukni, choćby w dżinsach, jeżeli tak zechcesz. Tradycje możemy przetłumaczyć na własny język.
Nie w dżinsach! zawołałam. Chcę białą suknię, a ty w fraku. Może po ceremonii podniesiesz mnie na barki i zabierzesz na jacht?
Marek roześmiał się i przytaknął. Tydzień później, potajemnie przed rodzicami, złożyliśmy wniosek w Urzędzie Stanu Cywilnego. Dwa miesiące do ślubu, a wciąż nie mieliśmy jasności, jak go zorganizujemy.
Pewnego deszczowego wieczoru w pokoju Marka usłyszałam stuknięcie do drzwi. Przeszła Anna, matka Marka, wchodząc: Co macie zamiar świętować? Słyszałam już o szampanie.
To trzeci rok naszego poznania odparł Marek.
Myślałam, iż planujecie wziąć ślub zaśmiała się, patrząc na nas. A tu wniosek do urzędu, cóż za niespodzianka.
Rozmawialiśmy z Anną, a ona stwierdziła stanowczo: Nie potrzebujemy wielkiego przyjęcia. Kupcie suknię, pierścionki i garnitur Marka, a my zajmiemy się resztą.
Marek odpowiedział cicho: Chcemy małego ślubu, tylko we dwoje.
Anna nie zgodziła się: To nie jest prawdziwy ślub. Musi być przyjęcie, goście, tradycja.
W tym momencie wszedł Roman, ojciec Marka, i z donośnym głosem rzekł: Nie znamy takiej tradycji, byście nie mieli gości. To jedyny nasz syn, a ona jedyna córka. Musi to wyglądać jak prawdziwe wesele w restauracji z dwustu osobami.
Marek podszedł do mnie i szepnął: Teraz musisz powiedzieć rodzicom o planach. Zobaczymy, co powiedzą.
W domu czekała na mnie zdenerwowana matka. Co się stało? zapytałam przerażona. Czy znowu masz problemy z sercem?
Nie, tym razem była dusza. Ania zadzwoniła i powiedziała, iż nie chcą naszego intymnego ślubu. Złożyli wniosek potajemnie.
Rozumiem, iż liczyliście na nasze wsparcie odpowiedziałam. Ale nie tak.
Ojciec wtrącił: Tradycje trzeba szanować. Nie jesteśmy pierwszymi, którzy się biorą, i nie będziemy ostatnimi.
Nie chcę psuć najważniejszego dnia powiedziałam z trudem.
Nic nie psujemy odparł. Po “normalnym” weselu dostaniecie jacht i podróż poślubną, ale najpierw tradycyjny bankiet.
Zrozumiałam, iż Marek miał rację. Rodzice będą decydować, jak to wszystko wygląda, a ich tradycje będą dominować. Gdy opowiedziałem o planach przyjacielowi Sławkowi, ten westchnął rozczarowany: Myślałem, iż pójdziemy na małe przyjęcie
To jeszcze nie ostateczna decyzja odparłem. Rodzice mają inne plany.
Zbliżał się dzień ślubu. Rodzice pytali o kwiaty: białe czy różowe? Gości już ustalono dwieście osób. Marek patrzył na mnie z przerażeniem, iż tak wielu przybędzie.
My liczyliśmy na małe przyjęcie powiedział.
Nie martw się, zrobimy wszystko obiecał ojciec. Po ceremonii zawieziemy was na lotnisko i poślemy nad morze. Będziecie sami.
W dniu ślubu, gdy wyszłam z klatki schodowej w białej sukni, Marek czekał w fraku. Atmosfera zaczęła mnie otaczać, a dźwięki orkiestry wypełniły salę.
Jak bardzo lubię to zamieszanie pomyślałam, widząc rodzinę, przyjaciół i znajomych, krzyczących gorzkie!.
Mimo iż ceremonia była w pięknie udekorowanej sali o białych kwiatach, a goście wiwatowali, czułam szczęście. Marek patrzył na mnie z miłością, a ja wiedziałam, iż jeżeli on jest szczęśliwy, to i ja jestem.
Po przyjęciu wsiadaliśmy do samolotu, rozmawiając: Jak gwałtownie i pięknie minęło wszystko
Patrząc wstecz, widzę, iż choć nasze marzenie o intymnym ślubie nie spełniło się w całości, to jednak dzięki temu zrozumiałam, jak ważne są kompromisy i rodzinna miłość. Mam nadzieję, iż kiedyś jeszcze znajdziemy chwilę, by być tylko my dwoje, może na jakimś tajemniczym górskim kościele.
Z serca,
BognaZrozumiałam, iż najpiękniejsza ceremonia to ta, w której każdy gest i spojrzenie przypominają nam, iż miłość trwa mimo wszystkich tradycji.
